Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni E ehf. um yfirmat. Ekki var fallist á að E ehf. hefði með málflutningsyfirlýsingu eða með öðrum hætti afmarkað málatilbúnað sinn við ætlaða bótaskylda háttsemi A, T, Í, L og R á tímabilinu 2007-2009 í samræmi við ákvörðun Samkeppniseftirlitsins nr. 8/2015. Af málatilbúnaði E ehf. mátti ráða að félagið hyggðist færa á það sönnur með öðrum sönnunargögnum en áðurgreindri ákvörðun að háttsemi A, T, Í, L og R hefði varað allan þann tíma sem kröfugerð hans tæki mið af. Var hvorki fallist á að matsbeiðnin væri tilgangslaus til sönnunar né að hún væri óskýr. Matsgerða væri aflað á ábyrgð og áhættu matsbeiðanda og bæri hann kostnaðinn af öflun þeirra. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fallast á beiðni E ehf. um yfirmat.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. gegn A hf., B hf., Í hf., L hf. og V hf. var vísað frá dómi. Með málshöfðun sinni höfðaði E ehf. í sjötta sinn mál vegna ætlaðs tjóns K ehf. vegna tilgreindrar háttsemi varnaraðila. Landsréttur féllst á það með E ehf. að málatilbúnaður hans væri nú í því horfi að ekki væri ástæða til að vísa málinu í heild sinni frá dómi. Meðal annars kom fram í úrskurði réttarins að aðalkrafa E ehf. fullnægði áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá fullnægðu þriðja, fjórða og fimmta varakrafa E ehf. áskilnaði sama ákvæðis og samrýmdust 2. mgr. 25. gr. sömu laga. Hins vegar fullnægðu fyrsta og önnur varakrafa E ehf. ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laganna, enda væri þar krafist greiðslu skaðabóta úr hendi varnaraðila án þess að lýst væri því tiltekna skaðaverki sem bæturnar ættu að koma fyrir. Var fyrstu og annarri varakröfu E ehf. því vísað frá héraðsdómi en að öðru leyti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Frávísun. Stefnandi krafði stefndu um greiðslu skaðbóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir á færsluhirðingarmarkaði debetkorta. Málinu var vísað frá dómi vegna margvíslegra ágalla á málatilbúnaði stefnanda. Taldi dómurinn kröfugerð stefnanda óskýra, í stefnu væri ekki gerð grein fyrir því á hvaða grundvelli hinir stefndu bankar gætu borið ábyrgð á tjóni sem rekja mætti til atvika sem áttu sér stað fyrir stofnun þeirra o.fl. Þá taldi dómurinn málatilbúnað og kröfugerð stefnanda í heild sinni í andstöðu við meginreglur einkamálaréttarfars um skýran og glöggan málatilbúnað og meginreglunni um munnlegan málflutning. Við ákvörðun málskostnaðar var höfð hliðsjón af ákvæði c-liðar 1. mgr., sbr. 2. mgr. 131. gr.laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni E ehf. um að aflað yrði matsgerðar dómkvaddra matsmanna og ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í máli sem E ehf. hafði höfðað á hendur A hf., S hf., Í hf., L hf. og V hf. Í hinum kærða úrskurði var rakið að kröfur varnaraðila um frávísun málsins lytu að margvíslegum atriðum sem vörðuðu bæði form og efni málsins. Var talið alls óvíst eins og málið lægi fyrir að matsgerð gæti bætt úr þeim annmörkum sem varnaraðilar hefðu borið við að væru á málatilbúnaði E ehf. Yrði málið því flutt fyrst um frávísunarkröfu varnaraðila áður en tekin yrði afstaða til matsbeiðni E ehf. Þá taldi héraðsdómur ekkert fram komið í málinu sem benti til þess að skýringar EES-réttar væri þörf fyrir niðurstöðu málsins áður en það yrði flutt um frávísunarkröfu varnaraðila. Var kröfu E ehf. um að dómurinn leitaði ráðgefandi álits áður en málið yrði flutt um frávísunarkröfu varnaraðila því hafnað. Landsréttur féllst á þessa niðurstöðu héraðsdóms og tók fram að í hinum kærða úrskurði hefði ekki verið tekin önnur afstaða til beiðna E ehf. en að fyrst bæri að fjalla um frávísunarkröfur varnaraðila áður en þær kæmu til álita.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A hf., S hf., Í hf., L hf. og V hf. um að E hf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem E hf. höfðaði á hendur þeim. Í úrskurði Landsréttar er rakið að nægilegar líkur hafi verið leiddar að því að E hf. væri ófært um greiðslu málskostnaðar. Þá yrði yfirlýsingu fyrirsvarsmanna E hf., um að þeir ábyrgðust persónulega og sameiginlega greiðslu alls málskostnaðar sem félagið kynni að verða dæmt til að greiða, ekki jafnað til málskostnaðartryggingar þar sem fjármunir væru tiltækir í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar með vísan til dóms Hæstaréttar nr. 661/2017. Að lokum yrði ekki talið að sakarefni málsins væri þannig vaxið að 1. mgr. 70 gr. stjórnarskrárinnar stæði því í vegi að sóknaraðila yrði gert að setja málskostnaðartryggingu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur að öðru leyti en því að E hf. var veittur rýmri frestur til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar.
Á kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem ákæru á hendur E, G og K var vísað frá dómi. Talið var að fyrirkomulag samkeppnislaga hefði ekki verið nógu skýrt um meðferð máls ef grunur vaknaði um að brotið hefði verið gegn lögunum, og þar af leiðandi óskýrt hvernig með skyldi fara ef tilefni þætti til opinberrar rannsóknar jafnhliða meðferð samkeppnisyfirvalda og hvenær beita ætti refsiviðurlögum. Átti það meðal annars við þá stöðu E, G og K að taka þátt í viðræðum og samningum við Samkeppnisstofnun og veita henni upplýsingar, en fella á sama tíma á sig sök með því að málið var síðar tekið til refsimeðferðar. Var því ekki talið nægjanlega fram komið að í lögreglurannsókninni, sem fór fram í kjölfar meðferðar samkeppnisyfirvalda, hefðu þeir, eins og þeirri rannsókn var hagað, fengið notið þeirra réttinda sakborninga, sem mælt er fyrir um í 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og meginreglum laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Yrði því ákæra ekki reist á þeirri lögreglurannsókn og var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
Í kjölfar rannsóknar samkeppnisyfirvalda á meintu broti aðaláfrýjenda á samkeppnislögum komst S að þeirri niðurstöðu að fyrirtækin þrjú hefðu brotið gegn samkeppnislögum með ólögmætu samráði um verð og skiptingu markaða varðandi tilteknar vörutegundir. Lagði S stjórnvaldsektir á fyrirtækin með ákvörðun 30. mars 2001. Skutu aðaláfrýjendur þeirri ákvörðun til áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem staðfesti í meginatriðum niðurstöðu S en lækkaði sektirnar nokkuð. Fyrir dómi kröfðust aðaláfrýjendur ógildingar úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar vegna þess að S hefði brotið tilgreindar málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga við meðferð málsins. Til vara kröfðust þeir þess að hnekkt yrði niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar um að þau hefðu brotið gegn samkeppnislögum og til þrautavara að sektir á hendur þeim yrðu felldar niður eða lækkaðar. Ekki var fallist á að málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga hefðu verið brotnar við meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum þannig að ógildi varðaði. Talið var að við meðferð málsins fyrir S hafi verið brotið gegn andmælarétti SG svf. og Á ehf. en úr því hafi verið bætt við málsmeðferð fyrir áfrýjunarnefndinni. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að aðaláfrýjendur hefðu gerst brotlegir við samkeppnislög með ólögmætu samráði en ekki var fallist á rök héraðsdóms fyrir lækkun sekta og voru þær því ákvarðaðar í samræmi við niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar.