Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna skorts á upplýsingagjöf vegna umsóknar um sértækt húsnæðisúrræði.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna skorts á upplýsingagjöf vegna umsóknar um sértækt húsnæðisúrræði.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur úr hendi stefnda vegna skorts á upplýsingagjöf vegna umsóknar hennar um sértækt húsnæðisúrræði fyrir fatlað fólk sem hún beið eftir um tíu ára skeið.
A höfðaði mál á hendur B og krafðist viðurkenningar á því að B væri skylt að endurgreiða honum að fullu þann kostnað sem hann hafði borið af fæði starfsmanna B við veitingu B á stoðþjónustu til A á grundvelli 8. gr. laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir. B taldi sig á hinn bóginn lengst af hafa innt af hendi greiðslur til A vegna umrædds kostnaðar á grundvelli viðmiða í reglugerð nr. 1054/2010 um þjónustu við fatlað fólk á heimili sínu, en síðar samkvæmt samþykktum velferðar- og mannréttindaráðs sveitarfélagsins. Með því hefði B fullnægt þeirri skyldu sem ágreiningur aðila tæki til. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti aðili, sem hefði lögvarða hagsmuni af því að skorið væri úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands, leitað viðurkenningardóms um kröfu sína. Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laganna yrði kröfugerð í slíkri málsókn að taka til viðurkenningar á tilteknum réttindum og þar með að dómsniðurstaða um hana fæli í sér að með henni væri ráðið til lykta ágreiningi um þau. Þótt krafa A yrði tekin til greina fæli sú niðurstaða ekki í sér að ráðið yrði til lykta ágreiningi um þau réttindi sem hann teldi sig njóta enda myndu aðilar eftir sem áður deila um inntak og afmörkun greiðsluskyldu B. Fullnægði málatilbúnaður A því ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um ákveðna kröfugerð og var staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins.
Kröfu um viðurkenningu á skyldu stefnda til að endurgreiða stefnanda kostnað vegna fæðis starfsmanna stefnda við veitingu stoðþjónustu á grundvelli laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir, vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrleika.
A, B og C kröfðu R um bætur vegna miska og fjártjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir á nánar tilgreindu tímabili, eftir að A varð 18 ára, þar sem R hefði ekki veitt henni sértækt búsetuúrræði samkvæmt 10. gr. þágildandi laga um málefni fatlaðra nr. 59/1992. Byggðu þau á því að sú háttsemi starfsmanna R að úthluta A ekki búsetuúrræði samkvæmt lagaákvæðinu á þessum tíma fæli í sér saknæma og ólögmæta háttsemi sem R bæri ábyrgð á. Í dómi Landsréttar kom fram að löggjafinn hefði meðal annars með framangreindum lögum nr. 59/1992 og lögum um félagsþjónustu sveitarfélaga nr. 40/1991 sett reglur um þjónustu við fatlað fólk í samræmi við þær skyldur sem mælt væri fyrir um í 76. gr. stjórnarskrárinnar. Samkvæmt 4. gr. laga nr. 59/1992 var sveitarfélögum falið að útfæra og veita framangreinda þjónustu við fatlað fólk. Landsréttur taldi að það mat sem sveitarstjórnum væri falið í framangreindum lögum, meðal annars í 1. mgr. 10. gr. laganna, tæki mið af sjálfsstjórnarrétti þeirra, sbr. 1. mgr. 78. gr. og því að þau færu sjálf með forræði eigin tekjustofna, sbr. 2. mgr. 78. gr. stjórnarskrárinnar. Hefðu þau á þeim grundvelli svigrúm til að ákveða forgangsröðun lögbundinna verkefna innan ákveðinna ramma sem og svigrúm til að meta hvert tilvik fyrir sig. Að því leyti gætu sveitarstjórnir þó ekki látið hjá líða að vinna að því með skipulegum og málefnalegum hætti að útfæra og veita þjónustuna. Samkvæmt gögnum málsins hefði fjölgað umtalsvert á biðlistum eftir sértækum húsnæðisúrræðum eftir að sveitarfélög tóku við þjónustu við fatlað fólk frá ríkinu á árinu 2011. Var jafnframt ljóst að unnið hefði verið að því af hálfu R að mæta þeirri þjónustuþörf, meðal annars með sérstakri uppbyggingaáætlun nýrra húsnæðisúrræða frá árinu 2014. R var því talin hafa fullnægt skyldum sínum samkvæmt 76. gr. stjórnarskrárinnar. Þá vísaði Landsréttur til þess að ekki yrði talið að R hefði brotið gegn 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 með því að taka röska sex mánuði í afgreiðslu á umsókn A eða að dráttur R á úthlutun sértæks húsnæðisúrræðis hefði grundvallast á ólögmætum sjónarmiðum eða brotið gegn ákvæðum laga nr. 59/1992 eða laga nr. 40/1991. Að lokum var ekki talið að á R hvíldu jákvæðar skyldur til að veita A aðgang að sértæku búsetuúrræði á grundvelli 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu enda fælu þau ákvæði ekki í sér rétt til húsnæðis. Að öllu framangreindu virtu taldi Landsréttur að A, B og C hefðu ekki sýnt fram á að R hefði brotið gegn þeim skyldum sem á henni hvíldu samkvæmt lögum og var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu R staðfest.
A krafðist miskabóta úr hendi R og Í. Var krafa hennar reist á því að R og Í hefðu ekki veitt henni þann lágmarksrétt til aðstoðar vegna fötlunar hennar, sem henni hefði borið samkvæmt ákvæðum stjórnarskrár. B og C höfðu einnig uppi fjárkröfur á hendur R og Í þar sem þau hefðu veitt A þá þjónustu sem R og Í hefði borið að veita henni eftir að hún varð 18 ára. Í niðurstöðu sinni vísaði Landsréttur til þess að í stefnu væri hvorki skýrt í hverju ætlaður miski A fælist, né heldur væri þar gerð grein fyrir því hvernig R og Í hefðu valdið honum. Þá væri ekki gerð grein fyrir því hvernig fjárhæð miskabótakröfu væri fundin og engin gögn lægju fyrir um ætlað miskatjón. Þá vísaði Landsréttur til þess að ekki yrði ráðið af málatilbúnaði B og C á hvaða grundvelli fjárkröfur þeirra væru hafðar uppi og að fjárhæð krafna þeirra væri órökstudd. Voru dómkröfur A, B og C taldar óljósar og óskýrar og slíkir annmarkar á málatilbúnaði þeirra að hann fullnægði ekki kröfum d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu var málinu vísað frá héraðsdómi.
Í málinu krafðist S ógildingar á ákvörðun R um að synja beiðni hennar um beingreiðslusamning sem gerði henni kleift að fá fulla þjónustu á eigin heimili vegna fötlunar. Fyrir lá að frá maí 2013 hafði S notið beingreiðslusamnings við R sem fól meðal annars í sér greiðslu fyrir tiltekinn tímafjölda í félagslega heimaþjónustu, liðveislu og stuðningsfjölskyldu. Auk þess nýtti S skammtímavistun á heimili fyrir mikið fatlaða einstaklinga aðra hverja viku, en þar fyrir utan bjó hún í séríbúð í húsi foreldra sinna. Krafa S var reist á því að lög stæðu til þess að auka ætti greiðslur R samkvæmt samningnum þannig að hún ætti þess kost að njóta þjónustu samkvæmt honum á þann hátt að hún gæti búið að fullu í íbúðinni sinni. Taldi hún að með ákvörðuninni hefði R brotið gegn ýmsum reglum stjórnsýsluréttar, skert stjórnarskrárvarinn rétt hennar samkvæmt 1. mgr. 71. gr. og 76. gr. stjórnarskrárinnar og farið í bága við þann rétt sem fötluðum væri áskilinn í lögum nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, lögum nr. 59/1992 um málefni fatlaðs fólks og samningi Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks. Í dómi Hæstaréttar kom fram að umþrætt ákvörðun R fæli í sér synjun á því að veita S þjónustu umfram það sem reglur R um beingreiðslusamninga mæltu fyrir um. Ákvæði laga nr. 40/1991 og 59/1992 legðu ekki ríkari skyldur á R um að veita S þjónustu en fram kæmu í reglunum. Þá var talið að markmiðslýsingar í reglugerð nr. 1054/2010 um þjónustu við fatlað fólk á heimili sínu og ákvæði samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks, sem ekki hefði verið lögfestur á Íslandi, gætu ekki aukið þær skyldur um þjónustu við fatlað fólk sem á R væru lagðar samkvæmt lögum. Var því hafnað að ákvörðun R væri haldin slíkum efnisannmörkum að það ætti að leiða til ógildingar hennar. Loks var ekki fallist á að sú skipan sem væri á húsnæðismálum A færi í bága við 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Samkvæmt framansögðu var R sýknað af kröfu S.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni X, Y og Z um flýtimeðferð máls sem þau hyggjast höfða gegn R og Í. Vísað var til þess að afstaða R til þeirra úrræða sem X nýtur samkvæmt lögum nr. 59/1992 um málefni fatlaðra fæli ekki í sér breytingu á núverandi aðstæðum X, heldur yrði þvert á móti ráðið af gögnum málsins að þær hafi verið við lýði um árabil. Var því ekki talið fullnægt skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um brýna þörf á skjótri úrlausn fyrirhugaðs máls.