Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um meðferð sakamála, lögum um meðferð einkamála og lögum um gjaldþrotaskipti o.fl. (miðlun og form gagna, fjarþinghöld, birting ákæra o.fl.). nr. 53/2024
Hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu ákvörðunar sýslumanns um endursendingu fjárnámsbeiðni, þar sem ekki var fallist á að rafræn birting greiðsluáskorunar uppfyllti skilyrði 2. mgr. 7. gr. aðfararlaga. Ekki var fallist á að tilkynning sóknaraðila sem send var með rafrænni gagnasendingarþjónustu teldist vera ábyrgðarbréf, enda væri þjónustuveitandinn ekki póstrekandi í skilningi laga um póstþjónustu. Þá var ekki fallist á að lagabreytingar sem gerðar hafa verið í átt að aukinni rafrænni stjórnsýslu skyldu leiða til þess að greiðsluáskorun sóknaraðili teldist birt í skilningi aðfararlaga, enda hafi þeim ekki verið breytt að þessu leyti og stefnubirtingar, líkt og ákvæðið vísar til, sérstaklega undanskilið í framangreindum lagabreytingum. Loks var ekki fallist á að beita mætti lögjöfnun um tilvikið, enda væri það ekki ólögmælt.
Menntasjóður námsmanna (
Stefán A. Svensson lögmaður)
gegn
Jóhanni Ágústi Sigurðarsyni (enginn)
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi þar sem stefna hefði var ekki talin hafa verið birt í samræmi við ákvæði XIII. kafla laga nr. 91/1991. M byggði á því að rafræn undirritun á stefnu uppfyllti skilyrði a-liðar 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991, sbr. lög nr. 55/2019 um rafræna auðkenningu og traustþjónustu fyrir rafræn viðskipti. Við mat á því hvort að lög nr. 55/2019 hefðu breytt formskilyrðum laga nr. 91/1991 vísaði Hæstiréttur til þeirra ríku formkrafna sem gerðar eru í réttarfarslögum. Hæstiréttur tók fram að með lögum nr. 53/2024 hefði 83. gr. laga nr. 91/1991 breytt þannig að orðið „eintak“ kom í stað orðsins „samrit“ í 3. mgr. ákvæðisins í samræmi við megintilgang þeirra laga um að gera réttarfarslöggjöfina tæknilega hlutlausa um afhendingarmáta gagna og tilkynninga. Í 50. gr. laganna, sbr. nú 4. mgr. 1. gr. a laga nr. 91/1991, hafi þó verið gerður skýr áskilnaður um að gögn sem birta skyldi eftir fyrirmælum XIII. kafla laganna yrðu áfram birt á því formi og á þann hátt sem þar væri lýst. Með tilvísun til kaflans í heild í umræddri grein yrði ráðið að með fyrirmælum um birtingu gagna væri ekki aðeins átt við birtingarmáta stefnu samkvæmt 1. og 2. mgr. 83. gr. heldur jafnframt þær aðrar aðferðir sem nefndar eru í 3. mgr. ákvæðisins. Var því ekki fallist á að 1. gr. a laga nr. 91/1991 hefði verið ætlað að heimila rafræna staðfestingu stefnda á móttöku stefnu jafngilti yfirlýsingu undirritaði með eigin hendi um að eintak stefnu hefði verið afhent stefnda. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Menntasjóður námsmanna (
Stefán A. Svensson lögmaður)
gegn
Jóhanni Ágústi Sigurðarsyni (enginn)
M höfðaði mál á hendur J til heimtu eftirstöðva skuldabréfs vegna námsláns. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að stefna málsins hefði ekki verið birt J í samræmi við ákvæði XIII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. M byggði á því að rafræn birting stefnu uppfyllti skilyrði a-liðar 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991 eins og þeim hefði verið breytt með lögum nr. 53/2024. Landsréttur taldi að af orðalagi 1. gr. a laga nr. 91/1991, sbr. 50. gr. laga nr. 53/2024 og lögskýringargögnum væri ljóst að það hefði ekki verið ætlunin að hrófla við birtingarmáta stefnu samkvæmt XIII. kafla laga nr. 91/1991. Orðalagsbreyting á a- lið 83. gr. laganna fengi þeirri ályktun ekki hnekkt en hið sama ætti við um tilvísun M til laga nr. 55/2019 um rafræna auðkenningu og traustþjónustu fyrir rafræn viðskipti og nánar tiltekinna reglugerðarákvæða Evrópuþingsins og ráðsins. Þar fyrir utan áskildi a-liður 83. gr. téðra laga enn að stefndi ritaði sjálfur undir yfirlýsingu á stefnu um að eintak hennar hefði verið afhent sér. Stefna í málinu hefði því ekki verið birt J í samræmi við a-lið 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991 eða með öðrum hætti svo gilt væri samkvæmt XIII. kafla laganna. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Stefndi hafði við greiðslu skaðabóta vegna vinnuslyss stefnanda beitt meginreglu skaðabótalaga um árslaun við útreikning bóta fyrir varanlega örorku. Stefnandi taldi annan mælikvarða réttari á líklegar framtíðartekjur sínar og krafðist þess að árslaun yrðu metin sérstaklega á grundvelli 2. mgr. 7. gr. laganna. Dómurinn féllst ekki á það og hafnaði kröfu hans um hærri bætur.