Niðurstöður
10 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum nr. 87/1998, um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi, með síðari breytingum. nr. 50/2003
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi milli A og B við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Fyrir Landsrétti snerist ágreiningur aðila í raun eingöngu um það hvort A ætti rétt á sérstakri greiðslu úr hendi B við fjárskiptin vegna þess að hann greiddi útborgun í kaupum aðila á fasteign, meðal annars með fjármunum sem eftir stóðu af bótum fyrir varanlega örorku sem hann hafði fengið greiddar. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þegar horft væri til tekna aðila á sambúðartímanum yrði ekki annað ráðið en að framlög þeirra til eignamyndunar og rekstrar heimilisins á sambúðartímanum hafi almennt verið því sem næst jöfn, fyrir utan bæturnar. Samkvæmt 3. mgr. 18. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 kæmu bætur fyrir líkamstjón ekki til skipta við fjárslit milli hjóna að því marki sem telja mætti að þeim hafi ekki verið eytt. Ættu sjónarmiðin að baki þessari reglu einnig við um fjárskipti sambúðarfólks. Sannað væri að A hefði lagt til kaupa á fasteign aðila að minnsta kosti þá fjárhæð af bótunum sem krafa hans tók til en miðað við kröfugerð hans hefðu um 8,8 milljónir króna af bótum vegna örorku A þegar runnið inn í sameiginlegan heimilisrekstur aðila án sérstakrar tilgreiningar. Að öllu framangreindu virtu var krafa A tekin til greina.
Samþykkt krafa tjónþola um að víkja frá meginreglu skaðabótalaga um að miða bótagreiðslur við meðalatvinnutekjur tjónþola síðustu þrjú almanaksár fyrir tjónsdag. Dómurinn taldi þannig fyrir hendi óvenjulegar aðstæður hjá tjónþola fyrir slysið þannig að tekjur hans á viðmiðunarárum gæfu ekki rétta mynd að ætluðu framtíðartjóni hans vegna slyssins.
Íslenska ríkið sýknað af öllum kröfum stefnanda um greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón, miskabóta skv. a. lið 26. gr. skaðabótalaga og bóta fyrir sjúkrakostnað og annað fjártjón.
Ágreiningur H og Í laut að skattlagningu hagnaðar H af sölu hlutabréfa hans í H hf. sem honum var færður til tekna tekjuárið 2009 í skattframtali ársins 2010. Fyrir lá að skatturinn nam 10% fyrir tekjuárið 2008 en var hækkaður í 15% frá 1. júlí 2009. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að ekki færi milli mála að samkvæmt 4. mgr. 71. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt bæri H að greiða tekjuskatt af hagnaði af sölu hlutabréfa. Yrði stöðu H ekki jafnað til stöðu annarra skattgreiðenda, svo sem hlutafélaga og samvinnufélaga, þannig að ólíkar reglur um skattlagningu hagnaðar við sölu hlutabréfa yrðu taldar brjóta gegn jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Þá hefði ekkert komið fram sem gæti orðið grundvöllur þess að miða ætti tekjur H við árið 2008, enda yrði talið að þær hefðu verið óvissar allt fram til loka ársins 2009, sbr. 2. mgr. 59. gr. laga nr. 90/2003. Var Í því sýknað af kröfum H. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti, eftir að báðir aðilar höfðu skilað greinargerðum af sinni hálfu, lagði H fram nýja varakröfu í málinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hin nýja kröfugerð H hefði ekki verið höfð uppi í héraði og rúmaðist ekki innan þeirra krafna sem þar hefðu verið gerðar af hálfu H. Kæmi hún því ekki til álita við úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
A krafðist skaðabóta úr hendi V hf. vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir í starfi hjá A hf. A krafðist þess einnig að viðurkennt yrði að V hf. bæri að miða greiðslu vátryggingarbóta við að varanleg örorka hennar hefði orðið 20% af völdum slyssins. Deildu aðilar um það hvort A hf. hefði að fullu eða að hluta borið skaðabótaábyrgð á slysi A, hvort til grundvallar um tjón A ætti að leggja niðurstöðu örorkumats, sem A aflaði einhliða, eða matsgerð dómkvaddra manna og hvort eingreiðsluverðmæti bóta til A úr almannatryggingum skyldu koma til frádráttar skaðabótum vegna líkamstjóns hennar. Í niðurstöðu Hæstaréttar var talið að sök á slysinu hafi hvílt á A hf. auk þess sem vísað var til þess að tilkynning A hf. til Vinnueftirlits ríkisins, sem dagsett hefði verið degi eftir slysið, hefði ekki borist vinnueftirlitinu fyrr en það hefði verið um seinan að rannsaka vettvang slyssins. Þá taldi Hæstiréttur að gegn andmælum V hf. yrði matsgerð sú sem A aflaði einhliða hvorki lögð að jöfnu við matsgerð dómkvaddra manna né gæti hin fyrrnefnda gengið þeirri síðarnefndu framar, enda hefði hún engum annmörkum verið háð, sem áhrif hefðu á sönnunargildi hennar. Loks vísaði Hæstiréttur til þess að á slysdegi hefði samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga borið að draga frá skaðabótakröfu vegna líkamstjóns verðmæti greiðslna til tjónþola úr almannatryggingum. Samkvæmt framlögðum útreikningi um eingreiðsluverðmæti þeirra greiðslna var talið ljóst að A hefði fengið tjón sitt að fullu bætt frá V hf. og Sjúkratryggingum Íslands. Með vísan til þess að leggja bæri matsgerð dómkvaddra manna til grundvallar var ekki fallist á með A að varanleg læknisfræðileg örorka hennar af völdum slyssins hefði orðið 20%. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
Stefndi dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna vinnuslyss.
Ekki var fallist á að skattlagning hagnaðar sveitarfélagsins H vegna sölu hlutabréfa hefði verið andstæð lögum eða stjórnarskrá. Þá var talið að færa hefði átt hagnaðinn til tekna á árinu 2009 þegar óvissu um gildi sölusamningsins lauk fyrir dómstólum.
X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með nánar tilgreindri háttsemi gagnvart systurdóttur sinni. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var lagður til grundvallar framburður stúlkunnar með þeim stuðningi sem hann fékk í vottorðum kvensjúkdómalæknis, barnalæknis, heimilislæknis og framburði móður hennar. Með vísan til þessa var talið sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi og þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Hann var jafnframt dæmdur til að greiða stúlkunni miskabætur.
Ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gagnvart 10 ára gamalli stúlku. Dæmdur í 12 mánaða fangelsi og til að greiða stúlkunni 500.000 krónur í miskabætur
X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn 10 ára telpu á þann hátt sem nánar var lýst í ákæru. Það varð niðurstaða héraðsdóms að rétt væri að sýkna X vegna þriggja atriða, sem talið var að drægju úr vægi framburðar telpunnar um málsatvik. Að mati Hæstaréttar þótti á það skorta að þessi atriði hefðu verið metin skýrlega með tilliti til annarra atriða, einkum læknisfræðilegra gagna um áverka á kynfærum telpunnar og framburðar bróður hennar. Sönnunarmat í málinu í héraði uppfyllti því ekki kröfu 46. gr. laga nr. 19/1991 um að heildarmat á öllum sönnunargögnum skuli ráða niðurstöðu máls. Héraðsdómurinn var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til frekari meðferðar og dómsálagningar að nýju.