Fara í efni

Dómstólaleit

Leit í dómum íslenskra dómstóla

Leita í öllum dómstólum...

Niðurstöður

5 dómar fundust

Lagagrein: 55. gr. laga nr. 45/1998 — Sveitarstjórnarlög

Héraðsdómur Reykjavíkur birt 23. september 2025

E-1559/2024

Helgi Bjarnason (Arnar Þór Stefánsson lögmaður) gegn íslenska ríkinu (Sigurgeir Valsson lögmaður)

Deilt var um mörk eignarlands og þjóðlendu á tilteknu landsvæði í Skötufirði á Vestfjörðum. Fallist var á kröfu um ógildingu hluta úrskurðar óbyggðanefndar. Þá var viðurkenndur beinn eignarréttur eiganda jarðarinnar Kleifa í Skötufirði að hinu umþrætta landsvæði.

Hæstiréttur birt 25. september 2014

51/2014

Gylfi Þ Þórisson (Karl Georg Sigurbjörnsson hrl) gegn Reykhólahreppi (Bjarni Lárusson hrl)

Sveitarfélagið R var sýknað af kröfu G um skaðabætur, sem reist var á því að samið hafi verið um ráðningu hans sem sveitarstjóra tilgreindan dag og þannig komist á ráðningarsamband milli aðila sem síðar hafi verið rift með ólögmætum hætti ellegar ráðningin ólöglega afturkölluð. Talið var að ákvæði þágildandi 2. mgr. 54. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 og og 2. mgr. 54. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011, áskildu að samningur um ráðningu framkvæmdastjóra sveitarfélags skyldi vera skriflegur, væru augljóslega sett til verndar hagsmunum, allsherjarréttar eðlis, og gætu því aðeins skuldbundið sveitarfélagið að gengið væri frá samningnum í samræmi við þau fyrirmæli. Þegar af þeirri ástæðu var fallist á með R að ekki hefði stofnast samningur milli aðila um ráðningu G svo skuldbindandi væri fyrir R.

Hæstiréttur birt 19. desember 2012

304/2012

Reykjavíkurborg (Kristbjörg Stephensen hrl) gegn Frjálslynda flokknum (Björn Jóhannesson hrl)

Málsaðilar deildu um hvort R hefði efnt skyldu sína gagnvart F til greiðslu á lögbundnu fjárframlagi til stjórnmálasamtaka frá sveitarfélögum vegna ársins 2008, en framlagið hafði að beiðni oddvita F í borgarstjórn, Ó, verið greitt inn á bankareikning B. Hvorki var fallist á með R að Ó hefði haft stöðuumboð til að ráðstafa greiðslunni né heldur að R hefði verið grandlaus um að Ó skorti heimild rétthafa greiðslunnar til að ákveða hvert henni yrði ráðstafað. Var R því gert að greiða F fjárframlagið.