Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 5. gr. laga nr. 35/2010 — Lög um lögskráningu sjómanna
A og B höfðuðu mál gegn C hf. og T hf. til heimtu miskabóta vegna andláts sonar þeirra D. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að leggja yrði til grundvallar að D hafði drukknað eftir að hafa fallið fyrir borð af netabátnum E þegar samkvæmt gögnum málsins slokknaði skyndilega á síma hans líkt og hann hefði lent í vatni. Engin vitni hafi verið af falli D í sjóinn og var því með öllu óvíst hvað olli hinum hryggilega atburði. A og B byggðu málsókn sína á 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en sönnunarbyrðina fyrir því að slys það sem olli dauða D væri að rekja til saknæmrar háttsemi, sem C hf. bæri ábyrgð á, hvíldi á A og B. Í dómi Landsréttar var rakið hvernig sú sönnun hefði ekki tekist og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna C hf. og T af kröfum A og B.
Stefnendur, foreldrar ungs manns, kröfðust miskabóta á hendur stefndu, útgerðarfyrirtæki og tryggingafélagi þess, í kjölfar þess að sonur þeirra hafði fallið útbyrðis af fiskveiðibáti þar sem hann var háseti og látist í sjó, sbr. 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Að mati dómsins þótti með öllu ósannað með hvaða hætti umrætt óhapp átti sér stað, auk þess sem ekki þótti heldur vera sýnt fram á að ætlaðir annmarkar í framgöngu skipstjóra og útgerðar í tengslum við málið væru þess eðlis að ætti eftir sem áður að leiða til þess að bótaskylda yrði felld á stefndu.
Viðurkennd var bótaskylda varastefnda, útgerðarmanns, vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut í sjóslysi, þó þannig að stefnandi bar tjón sitt sjálfur að 1/3 hluta. Vátryggingafélag sem stefnt var aðallega var sýknað af dómkröfum stefnanda.
Halldór Jón Andersen (
Vilhjálmur Hans Vilhjálmsson hrl)
gegn
Vinnslustöðinni hf, Sjómenn. Ráðningarsamningur. Ávana-, fíkniefni. Brottrekstur úr starfi, Í febrúar, 2013 var H, sem gegndi stöðu 1. stýrimanns á tilgreindu skipi V hf., látinn, undirgangast vímuefnapróf eftir komu skipsins til landsins. Í þvagsýninu, greindist tetrahýdrókannabínólsýra og var sú niðurstaða staðfest af, Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði. H var umsvifalaust sagt upp starfi, sínu og höfðaði hann í kjölfarið mál gegn V hf. til heimtu skaðabóta. Talið var, að H hefði mátt vera fyllilega ljóst hverju það varðaði ef reglur V hf. um, vímuefnalausan vinnustað yrðu brotnar, en hann hafði gengist undir þessar, reglur ári áður með undirritun sinni. Þá hefði hann veitt samþykki sitt til, töku sýnisins, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 9. gr. laga nr. 77/2000 um persónuvernd, meðferð persónuupplýsinga. Var því ekki fallist á með H að framangreint lyfjapróf, hefði falið í sér brot á friðhelgi einkalífs hans. Þar sem að ólögmætt ávana- og fíkniefni hafði mælst í þvagi H og með hliðsjón af ákvæðum 2. og 3. mgr, 238. gr. siglingalaga nr. 34/1985 hefði hann verið óhæfur til að stjórna og skipinu umrætt sinn. Var V hf. því sýknað af kröfum H (
Einar Þór Sverrisson hrl)
Í febrúar 2013 var H, sem gegndi stöðu 1. stýrimanns á tilgreindu skipi V hf., látinn undirgangast vímuefnapróf eftir komu skipsins til landsins. Í þvagsýninu greindist tetrahýdrókannabínólsýra og var sú niðurstaða staðfest af Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði. H var umsvifalaust sagt upp starfi sínu og höfðaði hann í kjölfarið mál gegn V hf. til heimtu skaðabóta. Talið var að H hefði mátt vera fyllilega ljóst hverju það varðaði ef reglur V hf. um vímuefnalausan vinnustað yrðu brotnar, en hann hafði gengist undir þessar reglur ári áður með undirritun sinni. Þá hefði hann veitt samþykki sitt til töku sýnisins, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 9. gr. laga nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Var því ekki fallist á með H að framangreint lyfjapróf hefði falið í sér brot á friðhelgi einkalífs hans. Þar sem að ólögmætt ávana- og fíkniefni hafði mælst í þvagi H og með hliðsjón af ákvæðum 2. og 3. mgr. 238. gr. siglingalaga nr. 34/1985 hefði hann verið óhæfur til að stjórna skipinu umrætt sinn. Var V hf. því sýknað af kröfum H.