Dómstólaleit

X var ákærður fyrir ærumeiðingar með því að hafa birt nánar tiltekin ummæli um tvo lögreglumenn á vefsíðu sinni og einnig í Kastljósi Ríkisútvarpsins og Útvarpi Sögu. Lutu ummælin að því að lögreglumennirnir hefðu lekið upplýsingum til fíkniefnasala og að annar þeirra hefði eyðilagt rannsókn máls þar sem sonur X var brotaþoli. Í ljósi atvika þótti nauðsynlegt að málið yrði rannsakað vandlega af óháðum aðila. Vegna forsögu þess og fyrri afskipta lögreglustjórans var það talið þess eðlis að rétt hefði verið að vísa því til ríkissaksóknara, sbr. til hliðsjónar 35. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 og 6. gr. laga nr. 29/1998. Varð því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Lögreglumennirnir ÞP og X voru ákærðir fyrir ólöglega handtöku, ranga skýrslugerð og brot í opinberu starfi. Var ÞP sakfelldur fyrir að hafa handtekið nafngreindan mann á veitingastaðnum Nonnabitum í Reykjavík án nægilegrar ástæðu eða tilefnis, en maðurinn hafði tekið mynd af ÞP í óþökk hans. Voru báðir lögreglumennirnir sýknaðir af ákæru um að hafa handtekið annan mann fyrir framan veitingastaðinn Café Amsterdam í Tryggvagötu án nægilegra ástæðna eða tilefnis. Var talið nægilega í ljós leitt með framburði annarra lögreglumanna sem komu á vettvang, að ástandið hafi verið þannig við veitingastaðinn að við öllu hafi mátt búast. Taldist mat ákærðu á aðstæðum og framganga þeirra ekki hafa verið með þeim hætti að sannað væri að handtakan hafi verið tilefnislaus. Þá var ÞP sakfelldur fyrir að hafa beitt úðavopni gegn manni sem lét dólgslega við fyrrnefndan veitingastað við Tryggvagötu, en ekki varð séð að nauðsyn hafi borið til beitingar þess. Þá var ákærðu báðum gefin að sök röng skýrslugerð vegna þess atburðar. Var ÞP sakfelldur fyrir að hafa í skýrslu lýst ranglega forsendum notkunar úðavopnsins. Þegar litið var til stöðu ákærðu á vettvangi og þess að X studdist við frásögn ÞP um það sem hann sé ekki sjálfur, var ekki talið nægilega sannað að hann hafi gerst sekur um ranga skýrslugerð og var því sýknaður af þeim ákærulið einnig. Var X þannig sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru en ÞP sakfelldur fyrir ólöglega handtöku, ólögmæta notkun úðavopns og ranga skýrslugerð. Var hann dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

X var gefið að sök að hafa áreitt lögreglu og sýnt af sér ósæmilega háttsemi á almannafæri með því að hrækja á lögreglubifreið aðfaranótt 27. júní 2001. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi á þeim grundvelli að lögreglustjórinn í Reykjavík væri vanhæfur til að fara með það samkvæmt 2. mgr. 30. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þar sem ætlað brot X beindist að undirmönnum hans. Hæstiréttur taldi að þótt sú háttsemi, sem X væri sakaður um að hafa sýnt af sér á almannafæri, hafi beinst að undirmönnum lögreglustjórans eða þeirri bifreið, sem þeir óku í umrætt sinn, gætu þau atvik ein ekki valdið því að lögreglustjórinn yrði með réttu talinn vanhæfur til að fara með málið. Væru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi af þessum sökum. Við þingfestingu málsins í héraði var lagt fram bréf lögmanns, sem við það tækifæri var skipaður verjandi X, til lögreglustjóra. Sagði þar að X hefði falið lögmanninum að bera fram kæru vegna barsmíða, sem hann hafi sætt við handtöku fyrir utan heimili sitt umrædda nótt og í vörslum lögreglunnar eftir það. Krefðist X rannsóknar á atburðum næturinnar, en af þeim hafi hann hlotið líkamstjón. Í dómi Hæstaréttar segir að í málinu liggi ekki annað fyrir en að framangreint bréf hafi borist ákærandanum í málinu áður en það hafi verið þingfest fyrir héraðsdómi. Þótt erindi X hafi að réttu átt að beina til ríkissaksóknara hafi lögreglustjóra borið ótilkvöddum að framsenda það réttu stjórnvaldi svo fljótt, sem unnt var, sbr. 2. mgr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Af gögnum málsins verði ekki ráðið hvort þetta hafi verið gert eða hvernig ríkissaksóknari kunni þá að hafa brugðist við kæru X. Sé kæra þessi á rökum reist hafi það augljós og verulega áhrif á efnislega niðurstöðu málsins. Kæruefnið hafi ekki svo séð verði sætt neinni rannsókn, en úr því verði ekki bætt svo viðhlítandi sé eingöngu með sönnunarfærslu fyrir dómi. Taldi Hæstiréttur af þessum sökum slíka annmarka á rannsókn að baki ákæru í málinu og reifun þess fyrir dómi að rétt væri að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar um frávísun þess.

X var ákærður fyrir tilraun til þjófnaðar. Var honum gefið að sök að hafa í fjögur skipti reynt að brjótast inn í fyrirtæki í auðgunarskyni. Var hann sakfelldur fyrir að hafa reynt það í þrígang en í einu tilviki þótti það ekki fyllilega sannað. Með hliðsjón af löngum brotaferli X var honum gert að sæta fangelsi í 12 mánuði.