Dómstólaleit

H höfðaði mál gegn R og krafðist þess aðallega að viðurkenndur yrði með dómi afnota- og umráðaréttur félagsins að nánar tilgreindum bifreiðastæðum. Á fundi skipulags- og samgönguráðs R 25. september 2019 hafði verið samþykkt að heimila öllum sem hefðu starfsleyfi til leigubifreiðaaksturs að leggja í bifreiðastæðum sem H hafði fram að því haft til afnota, að frátöldum stæðum í einkaeign. Með hinum kærða dómi var kröfu H um viðurkenningu á afnota- og umráðarétti að bifreiðastæðunum auk varakröfum félagsins um viðurkenningu á bótaábyrgð og bótaskyldu R vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kröfugerð H væri ekki afmarkað á neinn hátt til hvers kyns afnota- eða umráðaréttar hún ætti að ná. Slíkt hefði þó verið óhjákvæmilegt þar sem óumdeilt væri að H myndi áfram njóta afnotaréttar af bifreiðastæðunum, að frátöldum stæðum sem voru við Laugarveg að Hlemmi. Var ekki talið að kröfugerð H væri til þess fallin að leiða ágreining málsaðila til lykta þótt á hana yrði fallist. Hvað varðaði stæðin við Laugaveg að Hlemmi tók Landsréttur fram að kröfugerð H tæki ekki mið af tilfærslu bifreiðastæða sem leiddu af breyttu deiliskipulagi sem ekki hefði verið hnekkt. Hefði framangreint óhjákvæmilega í för með sér að H hefði ekki lögvarða hagsmuni af viðurkenningardómi um þennan hluta aðalkröfu. Var niðurstaða hins kærða dóms um frávísun staðfest.

H höfðaði mál á hendur A til greiðslu kostnaðar vegna geymslu og uppihalds tveggja graðhesta á nánar tilgreindu tímabili. Ágreiningur aðila laut að því hvort A væri ábyrgur fyrir þeim kostnaði sem umráðamaður eða eigandi hrossanna. Í dómi Landsréttar kom fram að engin sönnunargögn lægju fyrir í málinu um að A hefði verið umráðamaður eða eigandi hrossanna á umræddum tíma. Var H látinn bera hallan af sönnunarskorti um að svo væri. Samkvæmt því var A sýknaður af kröfu H vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málið hafði verið endurupptekið í héraði í kjölfar útivistar A og þótti með hliðsjón af því rétt að fella málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti niður, sbr. 3. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991.

O og þáverandi eigandi jarðarinnar H gerðu með sér samning á árinu 2008 um leigu á spildu úr landi jarðarinnar sem brunnsvæði fyrir vatnsveitu sem þjónar meðal annars Stykkishólmsbæ. L hf. eignaðist jörðina H á nauðungarsölu en seldi síðar B ehf. jörðina. Deildu málsaðilar um hvort réttindi samkvæmt leigusamningnum hefðu fallið niður við útgáfu afsals til L hf. vegna ákvæða 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í dómi Landsréttar kom fram að ótvírætt væri að samningurinn hefði verið gerður á grunni 1. mgr. 25. gr. og 1. mgr. 26. gr. vatnalaga nr. 15/1923 og líta yrði svo á að kvaðirnar sem þar væri kveðið á um leiddu beinlínis af lögum í skilningi 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991. Hefðu þær því ekki fallið niður við útgáfu afsals til L hf. Þá var litið svo á að B ehf. hefði verið grandsamur um samninginn en þegar af þeirri ástæðu hefði það ekki þýðingu fyrir úrslit málsins þótt samningnum hefði ekki verið þinglýst. Loks var ekki fallist á að samningurinn yrði ógiltur á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var O sýknuð af kröfum B ehf.