Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar að nýju, frá og með öðru þinghaldi, þar sem ekki hefði verið gætt að 3., 4., og 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 104. gr. þeirra, auk þess sem samning dómsins var ekki í samræmi við e- og f-liði 1. mgr. 114. gr. sömu laga.
Kristján Þorsteinsson (sjálfur) gegn
Húsvakri ehf, Landsbankanum hf, Reykjavíkurborg, Orkuveitu Reykjavíkur - vatns og fráveitu sf og Tollstjóra (enginn)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K, sem leitaði úrlausnar um gildi nauðungarsölu, var vísað frá héraðsdómi. K hafði ekki sýnt fram á að hann væri leigjandi þeirrar íbúðar sem málið varðaði og kynni því að eiga þau réttindi sem mælt væri fyrir um í 11. tölulið 1. mgr. 28. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.
Með úrskurði héraðsdóms var máli B á hendur L hf. vísað frá dómi á þeim grundvelli að þegar hefði gengið endanlegur dómur um málsatvik og þau viðskipti sem deilt var um í málinu. Vísaði héraðsdómur til þess að K gæti ekki reist kröfur sínar á sömu atvikum í nýju máli þótt kröfur hans væru færðar í annan búning og studdar nýjum málsástæðum sem væru of seint fram komnar, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt málið ætti rætur að rekja til sömu lögskipta aðilanna og byggju að baki fyrra málinu væru kröfurnar sem B gerði nú í öllum atriðum reistar á öðrum forsendum. Af þeim sökum stæðu hvorki ákvæði 116. gr. laga nr. 91/1991 því í vegi að B hefði nú uppi dómkröfur á þeim grunni sem hann gerði né yrði litið svo á að hann hefði með réttu átt að gera þær í fyrra málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr. sömu laga. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.
K var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A hnefahöggi í andlitið þannig að hann féll aftur fyrir sig með höfuðið utan í vegg. Refsing hans var ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en fresta skyldi fullnustu refsingarinnar og félli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins héldi K almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Þá var K gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 400.000 krónur. Fyrir Hæstarétti var höfð uppi krafa um að einkaréttarkröfu brotaþola yrði vísað frá dómi sökum útivistar í héraði. Hæstiréttur hafnaði þeirri kröfu og um það sagði meðal annars í dómi réttarins að lögfræðingur sá er samdi bótakröfuna fyrir brotaþola hefði ekki haft lögmannsréttindi á þeim tíma og því ekki verið heimilt að mæta í þinghald fyrir hans hönd . Í stað þess að boða lögfræðinginn til þingfestingar hefði héraðsdómara borið að boða brotaþola sjálfan til þinghaldsins samkvæmt 1. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Héraðsdómari hefði síðan réttilega brugðist við þeim mistökum sem urðu til þess að útivist varð af hálfu brotaþola, er jafna mætti til þess að hann hefði haft lögmæt forföll.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að mótmæli I ehf. við afstöðu slitastjórnar K hf. til kröfu I ehf. kæmust að við slitameðferð K hf. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort I ehf. hafði verið nægjanlega tilkynnt um afstöðuna en hún hafði komið fram í ábyrgðarbréfi sem sent var á heimili fyrirsvarsmanns I ehf. Hafði bréfið verið borið út, enginn hist þar fyrir en skilin eftir tilkynning um ábyrgðarbréfið og hvar þess mætti vitja. Ekki var fallist á með I ehf. að ómerkja bæri hinn kærða úrskurð þótt K hf. hefði lagt fram skjöl við aðalmeðferð málsins, enda hafði gagnaöflun þá ekki verið lýst lokið. Þá var ekki fallist á að héraðsómari hefði vanrækt leiðbeiningarskyldu sína gagnvart fyrirsvarsmanni I ehf. Loks var því hafnað að slitastjórn K hf. hefði vanrækt að tilkynna I ehf. um afstöðu sína til kröfu I ehf. Varð I ehf. sjálft að bera áhættuna af því að hafa ekki vitjað bréfsins sem félaginu var sannanlega sent. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
K keypti fasteign að Egilsgötu 24 í Reykjavík á nauðungarsölu í mars 2003 en þá voru GT og GÁ búsett í húsnæðinu. K skoraði á GT og GÁ að rýma fasteignina, ellegar færi hann fram á útburð úr henni. Úrskurður gekk í Héraðsdómi Reykjavíkur um útburð GT og GÁ úr fasteigninni í september 2003 og rýmdu þau húsnæðið í lok sama mánaðar. Málsaðilar deildu um hvort samið hefði verið um að GT og GÁ greiddu húsaleigu fyrir þann tíma sem þau bjuggu í húsnæðinu eftir að hún var seld á nauðungaruppboði. GT og GÁ könnuðust ekki við að samkomulag hefði komist á með þeim og K um greiðslu á húsaleigu á tímabilinu mars til september 2003. Gegn neitun GT og GÁ var talið að K hefði ekki tekist að sanna að þau hefðu gengist undir skuldbindingar um húsaleigugreiðslu. Voru GT og GÁ því sýknuð af kröfu K. Þá var fallist á með héraðsdómi að málsástæður GT og GÁ umfram það sem fram kom í greinargerð þeirra sem lögð var fram 11. september 2007, hefði komið of seint fram og kæmi ekki til álita í málinu.
Þ starfaði hjá Garðyrkjuskóla ríkisins að rannsóknarverkefni, sem hún hugðist fá viðurkennt til doktorsprófs við landbúnaðarháskóla í Svíþjóð. Var um að ræða hálft starf með tímabundnum samningum. Endir var bundinn á ráðningu Þ með vísan til þess að ekki hefðu fengist styrkir til verkefnisins. Á sama tíma sótti Þ um starf hjá garðyrkjuskólanum ásamt karlmanni sem fékk starfið. Hélt hún því fram að garðyrkjuskólinn hefði vanefnt samning hennar um doktorsverkefnið auk þess sem henni hefði verið mismunað eftir kynferði við stöðuveitinguna og krafðist skaðabóta af því tilefni. Í Hæstarétti var tekið fram Þ hefði aldrei fengið bindandi fyrirheit frá sænska skólanum um að verða tekin í doktorsnámið auk þess sem hún hefði aldrei verið formlega skráð til þess. Gæti íslenska ríkið ekki borið ábyrgð gagnvart Þ á því að hún varð ekki innrituð í doktorsnám. Þá var fallist á með héraðsdómi að Þ hefði ekki leitt líkur að því að henni hefði verið mismunað eftir kynferði við umrædda stöðuveitingu. Var ríkið sýknað af kröfum Þ.