Niðurstöður
7 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lögum um Húsnæðisstofnun ríkisins, nr. 86/1988, sbr. lög nr. 109/1988 og 76/1989. nr. 70/1990
Þegar Tryggingasjóður vegna byggingagalla var lagður niður árið 1999 hafði stjórn Í tekið við og varðveitt sérstaklega framlög annarra framkvæmdaraðila en sveitarfélaga sem runnið höfðu til sjóðsins. B, sem greitt hafði framlög í sjóðinn, krafði Í um greiðslu vaxta af framlögum hans í sjóðinn við uppgjör sem fram fór í febrúar 2018 vegna slita sjóðsins. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Landsrétti, kom fram að ekki yrði annað séð en að uppgjöri sjóðsins hefði verið hagað með þeim hætti sem gert væri ráð fyrir í 3. mgr. 53. gr. laga nr. 44/1998 og að fjármunir sem eftir stóðu hefðu verið endurgreiddir framkvæmdaraðilum í hlutfalli við framlög þeirra til sjóðsins. Þá kom fram í dómi Landsréttar að Í hefði greitt B verðbætur við uppgjörið og ekki lægi fyrir að sú ávöxtun hefði átt að vera önnur á grundvelli laga, venju eða samninga. Var Í því sýknaður af kröfum B.
Aðila greindi á um hvort stefnda hefði borið að greiða stefnanda vexti af framlögum hans í Tryggingarsjóð vegna byggingargalla við uppgjör sem fór fram í febrúar 2018 vegna slita sjóðsins. Ekki var talið að vextir hefðu lagst á þau framlög sem voru greidd í sjóðinn á meðan á vörslu hans stóð. Við uppgjör sjóðsins hefði stefnandi átt kröfu til þess að fá þá fjármuni sem eftir stóðu í sjóðnum endurgreidda í hlutfalli við framlög sín í sjóðinn, sbr. lokamálslið 3. mgr. 53. gr. laga nr. 44/1998. Engin sérákvæði voru í lögunum um það hvernig nánar skyldi staðið að uppgjörinu og var ekki vikið að því hvort leggja bæri vexti við þá fjárhæð sem kom til endurgreiðslu. Þá var ekki talið að krafa stefnanda gæti stuðst við 3. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
S starfaði sem lögreglumaður hjá embætti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu en var veitt lausn um stundarsakir í janúar 2016 á grundvelli 2. málsliðar 3. mgr. 26. gr. laga nr. 70/1990 vegna ætlaðra brota í starfi. S kærði ákvörðun lögreglustjóra til innanríkisráðuneytisins sem með úrskurði sínum í júlí sama ár felldi ákvörðunina úr gildi. Áður en úrskurður ráðuneytisins lá fyrir hafði héraðssaksóknari lokið rannsókn á ætluðum brotum S og komist að þeirri niðurstöðu að eftir ítarlega rannsókn hefði ekkert komið í ljós sem rennt gæti stoðum undir að S hefði með einhverjum hætti gerst brotlegur í starfi. Hefði málið því verið fellt niður með vísan til 145. gr. laga nr. 88/2008. S krafðist skaðabóta vegna miska og fjártjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna meðferðar málsins. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að ákvörðun lögreglustjóra hefði gengið lengra en efni stóðu til og ekki hefði verið lagður viðhlítandi grunnur að þeirri ákvörðun. Hefði málsmeðferðin því farið í bága við 10. gr. stjórnsýslulaga og meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar. Fallist var á að S ætti rétt á miskabótum úr hendi Í sem voru hæfilega ákveðnar 1.500.000 krónur.
G, sem keypt hafði íbúð af R á grundvelli laga nr. 86/1988 um Húsnæðisstofnun ríkisins, voru dæmdar skaðabætur úr hendi R, þar sem sýnt þótti að við ákvörðun söluverðs íbúðarinnar hafi ekki verið farið réttilega að samkvæmt ákvæðum laganna. Við ákvörðun bótafjárhæðar var byggt á ítarlegu yfirmati dómkvaddra manna, enda hafði því ekki verið hnekkt.
X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A fyrir utan skemmtistað, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnaði við það, og slegið hann hnefahöggum svo A hlaut mar yfir vinstri augabrún, mar undir vinstra auga, bólgu á öllum hægri helmingi andlits og eymsli í kinnbeini og neðri kjálka og með því að beita brotinni flöskunni til að skera A þannig að hægra eyra var meira og minna tætt og eyrnavængur sundurskorinn, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu hennar frestað og hún látin falla niður að liðnum 3 árum með hliðsjón af ungum aldri og sakaferli X. Þá var X gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 231.111 krónur.
Ágreiningur málsaðila átti rætur að rekja til þess að árið 1991 keypti DG félagslega kaupleiguíbúð á Blönduósi af F. DG lést árið 1999 og krafðist D þess með kröfubréfi að H greiddi eignarhlut D í andvirði íbúðarinnar, en H hafnaði erindinu. D höfðaði þá mál þetta gegn F og H og var kröfugerð gegn H reist á því að H bæri einfalda ábyrgð á skuldbindingum F. Engar málsástæður fyrir kröfunni voru hins vegar tilgreindar í stefnunni og lagarök var þar ekki heldur að finna. Fyrir Hæstarétti voru kröfur D hins vegar aðallega reistar á því að kaupskylda hvíldi á H sem raunverulegum framkvæmdaaðila við að koma upp íbúðunum samkvæmt þágildandi lögum um Húsnæðisstofnun ríkisins. Var málatilbúnaður D fyrir Hæstarétti í meginatriðum reistur á allt öðrum grunni en þeim, sem lagður var með stefnu til héraðsdóms. Þá hafði D enga grein gert fyrir því hvort skilyrði væru uppfyllt varðandi eignaleysi þrotabús F til þess að einföld ábyrgð gæti af þeim ástæðum hafa orðið virk. Kröfugerð D var sú að H yrði dæmd til að greiða ákveðna fjárhæð sem væri eignarhluti D í umræddri íbúð. Í engu var þó getið um afleiðingar þess að öðru leyti að viðurkennd yrði kaupskylda H, svo sem um ábyrgð á áhvílandi veðskuldum á íbúðinni eða yfirfærslu eignarréttar á henni að hluta eða öllu leyti. Samkvæmt öllu framanröktu þóttu slíkir annmarkar á málatilbúnaði D að óhjákvæmilegt var að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Við nauðungarsölu félagslegrar íbúðar í apríl 1992 varð Byggingarsjóður verkamanna, B, hæstbjóðandi. Við nauðungarsöluna reis ágreiningur um hvort sveitarfélaginu A bæri skylda til þess að leysa til sín íbúðina samkvæmt 100. gr. laga nr. 86/1988 um Húsnæðisstofnun ríkisins, eins og því ákvæði hafði verið breytt með lögum nr. 70/1990. Afsal var gefið út til B í febrúar 1993 en B krafðist þess í júlí 1996 að A leysti til sín eignina. Talið var að orðalag 100. gr. laganna yrði ekki skýrt á annan veg en að skylda hefði hvílt á A til að kaupa umrædda íbúð og hann hefði ekki átt neitt val í þeim efnum. Þá var það engu talið breyta um skyldu A til þess að axla slíkt lögákveðið verkefni að B hafði dregið það lengur en þurfti að leita réttar síns. Að lokum var það ekki talið hafa þýðingu fyrir úrslit málsins að B hafði tekið við afsali án sérstaks fyrirvara um innlausnarskyldu A. Var fallist á kröfu Í, sem tekið hafði við hlutverki B, um að A yrði gert að leysa til sín íbúðna.