Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lagagrein: 141. gr. laga nr. 60/1998 — Lög um loftferðir
J og R voru gefin að sök brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og lögum nr. 60/1998 um loftferðir með því að hafa um borð í tiltekinni flugvél reynt að tálma því að lögreglumenn framfylgdu ákvörðun Útlendingastofnunar um endursendingu A frá Íslandi til Svíþjóðar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á með J og R að háttsemi þeirra hefði verið refsilaus á grundvelli neyðarréttar og hjálpar í lífsháska, sbr. 13. gr. og 221. gr. almennra hegningarlaga. J og R byggðu einnig á stjórnarskrárbundnu tjáningar- og fundafrelsi sínu, sbr. 1. mgr. 73. gr. og 3. mgr. 74. gr. stjórnarskrárinnar. Talið var að þau mótmæli sem fólust í háttsemi J og R teldust ótvírætt til tjáningar í skilningi 73. gr. stjórnarskrárinnar. Af því leiddi að réttur þeirra til að hafa uppi slík mótmæli yrði aðeins takmarkaður eftir þeim skilyrðum sem greinir í 3. mgr. greinarinnar. Talið var sannað að J og R hefðu með háttsemi sinni brotið gegn 2. mgr. 106. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga og 3. mgr. 42. gr., sbr. 141. gr. laga nr. 60/1998. Við mat á því hvort sakfelling J og R uppfyllti skilyrði 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrárinnar var rakið að sakfelling fyrir háttsemi J og R ætti sér ótvírætt stoð í lögum, það er í fyrrnefndum lagaákvæðum, auk þess sem þær takmarkanir sem í ákvæðunum fælust teldust vera í þágu lögmætra markmiða. Við mat á því hvort sakfelling uppfyllti það skilyrði að teljast nauðsynleg og samrýmast lýðræðishefðum yrði að líta til þess að J og R hefði ekki verið bannað að mótmæla endursendingu A með öllum tiltækum og löglegum ráðum, heldur eingöngu að gera það í flugvélinni með þeim hætti sem þær gerðu. Var því talið að sakfelling uppfyllti öll skilyrði 73. gr., sbr. og 74. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn yrði í ljósi stjórnarskrárákvæðanna að líta sérstaklega til þess við ákvörðun um refsingu að fyrir J og R hafi vakað að standa vörð um líf og heilsu A, sem þær álitu í hættu, og það hafi þær gert með því að nýta á friðsaman hátt stjórnarskrárvarinn rétt sinn til mótmæla þótt þær hafi í þessu tilviki gengið lengra en heimilt var. Að þessu virtu, því að J og R hefðu ekki hlotið refsingu áður, að verulegur dráttur hefði orðið á málinu og að því hefði verið hafnað að heimfæra háttsemi þeirra undir þau ákvæði í ákæru sem þyngstri refsingu vörðuðu var talið rétt að fresta ákvörðun refsingar J og R skilorðsbundið í tvö ár.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Á á hendur X var vísað frá dómi. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að í kæru Á segði það eitt um ástæður, sem kæran væri reist á, að vísað væri til sjónarmiða Á sem reifuð væru í hinum kærða úrskurði. Taldi dómurinn, með vísan til 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ófullnægjandi væri að láta við það sitja að vísa til þess sem fram hefði komið við meðferð málsins í héraði fyrir uppkvaðningu úrskurðarins. Þá var ekki talið að hægt væri að bæta úr þeim annmarka á kærunni með því að skila greinargerð til Hæstaréttar sem hefði að geyma röksemdir Á fyrir kröfu hans. Samkvæmt þessu var málinu vísað frá Hæstarétti.
Ákæruvaldið (
Sigurður Freyr Sigurðsson fulltrúi)
gegn
Hauki Hilmarssyni og Jason Thomas Slade (
Ragnar Aðalsteinsson hrl)
Tveir menn sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 19. gr., sbr. 40. gr. reglugerðar um flugvernd nr. 361/2005, sbr. 1.mgr. 70. gr. og 141. gr. loftferðalaga nr. 60/1998.
X og Y voru með ákæru ákærðir fyrir brot gegn 231. og 168. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa farið í heimildarleysi inn á flugvallarsvæði, með því að klifra yfir girðingu, og hlaupið mörg hundruð metra innan svæðisins og raskað með því öryggi loftfara. Í héraði voru ákærðu fundnir sekir um brot gegn 1. mgr. 70. gr. sbr. 141. gr. laga nr. 60/1998 um loftferðir, 1. mgr. 19. gr. sbr. 40. gr. reglugerðar nr. 361/2005 um flugvernd og 1. mgr. 168. gr. almennra hegningarlaga. Fyrir Hæstarétti byggðu ákærðu á því að vörn þeirra hafi orðið áfátt vegna meðferðar málsins í héraði. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að skýra verði 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála svo að veita skuli ákærða tíma og aðstöðu til að undirbúa vörn sína miðað við breyttan lagagrundvöll málsins. Var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.
Ákæruvaldið (
Gunnar Örn Jónsson)
gegn
Einari Birni Ingvasyni og Margréti Bertu Valsdóttur (
Kristján Stefánsson hrl)
Maður og kona voru sakfelld fyrir þjófnaðarbrot og fíkniefnabrot. Maðurinn var sýknaður af ákæru fyrir brot á reglugerð um mannflutninga í loftförum, þar sem þeirri háttsemi sem ákærða var gefin að sök var ekki lýst í settum lögum. Refsing konunnar var ákveðin fangelsi í 1 mánuð, skilorðsbundið í tvö ár, auk þess sem henni var gert að greiða sekt, refsing mannsins var ákveðin 2 mánaða fangelsi.