Dómstólaleit

S var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í fyrsta lagi staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2016 til og með 2019 vegna tekjuáranna 2015 til og með 2018 með því að vanframtelja annars vegar rekstrartekjur sínar og hins vegar leigutekjur sínar. Í öðru lagi fyrir að hafa staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum fyrir sjálfstæðan rekstur sinn uppgjörstímabilin janúar/ febrúar rekstrarárið 2015 til og með nóvember/desember rekstrarárið 2018 og í þriðja lagi látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna sjálfstæðrar starfsemi sinnar í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald. Landsréttur féllst á það með S að tekjur hans á árinu 2015 hefðu verið tvítaldar í ákæru sem næmi tiltekinni fjárhæð og að frádráttarbær kostnaður í rekstri hans hafi verið hærri en gert væri ráð fyrir í málinu. Niðurstaða Landsréttar var sú að undanskot S frá greiðslu opinberra gjalda og virðisaukaskatts næmu samtals 14.507.731 krónu og taldi rétturinn að brot hans samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru væru stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almenna hegningarlaga. Sakargiftum um bókhaldsbrot samkvæmt 3. tölulið ákæru var vísað frá dómi þar sem háttsemislýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Refsing S var ákveðin sem hegningarauki við eldri dóm. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og einnig til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var S gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 29 milljónir króna en sæta ella fangelsi í 330 daga.

D voru gefin að sök meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldslögum sem framkvæmdastjóra, stjórnarmanni og prókúruhafa samlagsfélagsins G og í sjálfstæðri starfsemi. Í héraðsdómi var D sakfelldur samkvæmt ákæru og honum gert að sæta fangelsi í sex mánuði skilorðsbundið í tvö ár. Þá var D jafnframt gert að greiða sekt að fjárhæð 21.200.000 krónur í ríkissjóð en sæta ella fangelsi í 300 daga. Með vísan til forsendna héraðsdóms hafnaði Landsréttur þeirri málsvörn D að ábyrgð á bókhaldi, gerð og skil skattframtala og uppgjör virðisaukaskatts hefði hvílt á öðrum en honum sjálfum fyrir hans hönd og G. Þá féllst Landsréttur ekki á með D að ákæra málsins væri óskýr heldur væru sakargiftir í ákæru í heild sinni nægilega skýrar þannig að honum hefði ekki verið torvelt að taka afstöðu til þeirra og halda uppi vörnum. Landsréttur taldi þó að D hefði komið sér hjá greiðslu skatta sem næmi 18.000 króna lægri fjárhæð en samkvæmt héraðsdómi. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða um sakfellingu D fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi. Þá var ákvörðun héraðsdóms um refsingu D staðfest.

F var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum í rekstri einkahlutafélagsins D ehf. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að þau brot sem ákært væri fyrir væru vegna tímabilsins 1. október 2016 til 30. júní 2017. Hefði F undirritað virðisaukaskattskýrslu 26. janúar 2017 fyrir nóvember 2016. Var fallist á með héraðsdómi að F hefði borið ábyrgð á skattskilum samkvæmt fyrrgreindri skýrslu sem hann sjálfur undirritaði. Þá kom fram að á árinu 2017 hefðu verið gefnir út sjö reikningar í nafni D ehf. sem mynduðu skattskylda veltu og hefði borið að standa skil á til ríkissjóðs af virðisaukaskatti að tilgreindri fjárhæð. Byggði F á því að hann hefði ekki komið að daglegum rekstri á D ehf. á þeim tíma. Rakinn var framburður F í skýrslutöku í héraði og fram kom að frásögn F þar hefði stangast á við framburð hans hjá skattrannsóknarstjóra og teldist ekki trúverðugur. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til röksemda í hinum áfrýjaða dómi, var fallist á að F hefði verið daglegur stjórnandi félagsins, komið fram sem slíkur og notað félagið í eigin starfsemi á árinu 2017. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

G var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa ekki, sem daglegur stjórnandi einkahlutafélagsins A og síðar skráður framkvæmda- stjóri þess, staðið skil á virðisaukaskattskýrslu félagsins, virðisaukaskatti sem innheimtur var, eða innheimta bar, í rekstri félagsins sem og staðgreiðslu opinberra gjalda, sem haldið var eftir af launum starfsmanna. Í héraði var G gert að sæta fangelsi í sex mánuði skilorðsbundið og greiða fésekt að fjárhæð 31.100.000 krónur. Fyrir Landsrétti var deilt um hvort G gæti talist hafa verið einn af daglegum stjórnendum félagsins það tímabil sem ákæra tæki til. Landsréttur taldi það sannað og að hann hefði sem slíkur borið ábyrgð á skattskilum félagsins. Í þeim efnum leit Landsréttur meðal annars til þess að hann hefði komið að samningsgerð vegna verka fyrir hönd félagsins, undirritað greiðsluáætlanir vegna skattskulda þess, haft umboð fyrir bankareikninga félagsins og prókúru. Þá væri óumdeilt að G hefði tekið við sem framkvæmdastjóri félagsins á tilteknu tímabili. G hefði því átt aðkomu að ákvörðunartöku um hvaða skuldir félagsins væru greiddar umfram aðrar á því tímabili sem ákæran næði til og sýnt af sér stórkostlegt hirðuleysi, sbr. 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur að öðru leyti en því að G var gert að greiða 34.956.828 krónur í sekt til ríkissjóðs.

Kærður var dómur héraðsdóms þar sem ákæruefni á hendur X vegna vangreiddrar staðgreiðslu launamanna A ehf. og vangreidds virðisaukaskatts í rekstri sama félags, samtals að fjárhæð 30.500.044 krónur, var vísað frá dómi. Hafði X verið ákærður ásamt Y en ákæra á hendur hinum síðarnefnda laut að skattalagabrotum vegna þriggja félaga, A ehf., B ehf. og C ehf. Fyrir lá að heildarfjárhæð þeirra skattalagabrota sem tilgreind var í ákæru á hendur bæði X og Y nam 100.436.414 krónum. Í dómi héraðsdóms kom fram að engin rök stæðu til samlagningar þannig að horft væri til sakarefna vegna B ehf. og C ehf. gagnvart X. Vísað var til þess að í fyrirmælum ríkissaksóknara nr. 6/2021 kæmu fram viðmið um hvort máli yrði vísað til lögreglu að lokinni frumrannsókn skattrannsóknarstjóra. Þar sem ákæruefni á hendur X væri undir 50.000.000 króna viðmiði a-liðar 2. töluliðar fyrirmælanna og ekki yrði séð að verknaðurinn hefði verið framinn með sérstaklega vítaverðum hætti eða að ítrekunaráhrif væru uppfyllt, var það ekki talið samrýmast fyrirmælunum að vísa máli X til héraðssaksóknara. Að mati héraðsdóms hefði héraðssaksóknara borið að endursenda mál X til skattrannsóknarstjóra í stað þess að gefa út ákæru á hendur honum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómframkvæmd væri lagt til grundvallar að breytt tilhögun á refsimeðferð skattalagabrota eftir setningu laga nr. 29/2021 hefði ekki þýðingu við mat á refsinæmi þeirrar háttsemi sem X var ákærður fyrir. Þá taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði metið rannsókn málsins fullnægjandi og á grundvelli allra gagna málsins gefið út ákæru. Því hefði einnig ítrekað verið slegið föstu að ákvörðun um útgáfu ákæru sætti ekki endurskoðun dómstóla. Í ljósi þess hefðu skilyrði ekki verið uppfyllt til að vísa málinu frá dómi að því er varðaði ákæru á hendur X. Var ákvæði hins kærða dóms því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka mál X til efnislegrar meðferðar.

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa í starfi sínu á tilgreindum tímabilum annars vegar sem stjórnarformaður og hins vegar sem stjórnarmaður, framkvæmdarstjóri og handhafi prókúru hjá félaginu B ehf. látið hjá líða að standa skil á greiðslu virðisaukaskatts og staðgreiðslu opinberra gjalda á tilteknum tímabilum. Landsréttur taldi að X gæti ekki borið refsiábyrgð á því að vanhöld hefðu orðið á greiðslum þeirra gjalda samkvæmt skýrslum sem skilað var fyrir þau tímabil sem í ákæru greinir, að virtu því sem upplýst var í málinu að A hefði stýrt fjármálum B ehf. en X stjórnað starfsmönnum á byggingarstað og ekki hefði orðið breyting á verkaskiptingu á milli X og A, þó að X hefði verið skráður framkvæmdarstjóri B ehf. frá 21. júní 2019, sbr. einkum dóma Hæstaréttar 31. maí 2007 í máli nr. 392/2006 og 23. janúar 2014 í máli nr. 388/2013. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

R var sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldslögum í rekstri félaganna B og C ehf. sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri þeirra og um tíma daglegur stjórnandi C ehf. Við ákvörðun refsingar R var höfð hliðsjón af 60., 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þess sem litið var til þess að meðferð málsins hefði dregist úr hófi. Á hinn bóginn ætti R sér engar málsbætur. Til þyngingar refsingar var litið til þess að brot hans hefðu varðað háar fjárhæðir, verið umfangsmikil og skipulögð. Var refsing R ákveðin fangelsi í 24 mánuði en fullnustu 21 af mánuðum hennar bundin skilorði. Þá var honum gert að greiða 133.600.000 krónur í sekt til ríkissjóðs að viðlagðri vararefsingu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að kyrrsetja tilteknar eignir sóknaraðila.

H var gefið að sök meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa ekki, sem daglegur stjórnandi og skráður stjórnarmaður í rekstri A ehf., staðið skil á virðisaukaskattsskýrslu félagsins á lögmæltum tíma vegna nánar tilgreinds uppgjörstímabils árið 2016 auk þess að hafa ekki staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti vegna tilgreindra tímabila sama ár, samtals að fjárhæð 16.544.148 krónur. Þá var honum gefið að sök að hafa ekki staðið ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna einkahlutafélagsins nánar tilgreind greiðslutímabil, samtals að fjárhæð 3.850.533 krónur vegna X, meðákærða í héraði, og 4.006.293 krónur vegna H. H var sakfelldur í héraði og gert að sæta fangelsi í sjö mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Jafnframt var H dæmdur til greiðslu fésektar að fjárhæð 26.165.165 krónur. Í dómi Landsréttar kom fram að ágreiningslaust væri að X hefði annast fjármál félagsins allt þar til hann hætti störfum 21. janúar 2017. Hann hefði gengið frá samkomulagi um greiðsluáætlun vangreiddra opinberra gjalda á þeim tíma sem hann starfaði sem framkvæmdastjóri. Greiðsluáætlunin hefði gert ráð fyrir áframhaldandi greiðslum eftir 21. janúar 2017, sem fyrir lá að hefðu ekki verið inntar af hendi á eindaga. Í niðurstöðu Landsréttar var vísað til þess að af framburði B sem tók við sem framkvæmdastjóri af X yrði ekki annað ráðið en að H hefði tekið þátt í að ákveða hverjar af skuldum félagsins sem féllu í eindaga eftir að X hætti yrðu greiddar umfram aðrar. Þá lá fyrir að H var sem stjórnarmanni kunnugt um að gert hefði verið samkomulag við tollstjóra um áætlun greiðslu opinberra gjalda í desember 2015 og að árangurslaust fjárnám hefði farið fram hjá félaginu fyrr á sama ári vegna vangreiðslu slíkra gjalda. Af stjórnarfundargerðum sem fyrir lágu frá árinu 2016 mætti ráða að þessi málefni hefðu verið áfram til umræðu á stjórnarfundum félagsins það ár. Sama mætti ráða af vitnaskýrslu fyrrum stjórnarmanns fyrir Landsrétti sem sagði sig úr stjórninni vegna vanskila opinberra gjalda. Fram hafi komið í framburði hans að hann hefði örugglega gert H grein fyrir því af hverju hann hætti í stjórninni. Að teknu tilliti til þessara atvika málsins vísaði Landsréttur til þess að leggja yrði til grundvallar að H hefði látið sér í léttu rúmi liggja hvort hin opinberu gjöld yrðu eftir 21. janúar 2017 greidd á eindaga í samræmi við fyrirliggjandi greiðsluáætlun eða að H hefði að minnsta kosti sýnt af sér stórkostlegt hirðuleysi með því að grípa ekki til ráðstafana til að standa skil á greiðslu þeirra. Með því hefði H vanrækt þær skyldur sem hvíldu á honum samkvæmt 1. og 3. mgr. 44. gr laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, sbr. og 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

X og Z voru ákærðir fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa sem fyrirsvarsmenn A ehf. eigi staðið skil á skattframtali félagsins gjaldárið 2014 vegna rekstrarársins 2013 og vanrækt að gera grein fyrir söluhagnaði vegna sölu á aflaheimildum til félagsins B hf. að tilgreindri fjárhæð og þannig komið félaginu undan því að greiða tekjuskatt. Í dómi Landsréttar kom fram að í samræmi við meginregluna um að allan vafa beri að meta sakborningi í vil yrði ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að sýna fram á, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að hagnaður hefði orðið af sölu aflaheimilda A ehf. til B hf. á árinu 2013. Af þeirri niðurstöðu leiddi að ósannað væri að X og Z hefðu gerst sekir um þá háttsemi að telja ekki fram tilgreindan söluhagnað félagsins sem tekjur og koma félaginu þar með undan greiðslu tekjuskatts. Voru þeir því sýknaðir af þeirri háttsemi og broti gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 2. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Á hinn bóginn lægi fyrir að X og Z hefðu vanrækt sem fyrirsvarsmenn A ehf. að standa skil á skattframtali félagsins gjaldárið 2014 vegna rekstrarársins 2013 sem yrði að virða þeim til stórkostlegs hirðuleysis, sbr. 6. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003. Að virtu broti X og Z væri ljóst að refsing sú sem þeim yrði ákveðin færi ekki fram úr sektum, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga. X og Z voru fyrst yfirheyrðir sem sakborningar hjá skattrannsóknarstjóra í ágúst og september 2018 vegna ætlaðra brota. Var tveggja ára fyrningarfrestur brotsins þá liðinn og brotið því fyrnt. X og Z voru því sýknaðir af öllum kröfum ákæruvalds í málinu.

M var gefið að sök meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 til 2018, vegna tekjuáranna 2016 og 2017, þar sem ekki hefðu verið taldar fram tekjur hans að fjárhæð 57.700.000 krónur vegna greiðslna frá A ehf., þar sem M var eini stjórnarmaðurinn, framkvæmdastjóri og eigandi alls hlutafjár. Fyrir Landsrétti krafðist M frávísunar frá héraðsdómi þar sem að með saksókn á hendur honum hefði verið brotið gegn 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Landsréttar kom fram að M teldist ekki áður hafa verið sýknaður af því broti sem honum væri gefið að sök í málinu og því ekki um endurtekna málsmeðferð að ræða samkvæmt fyrrnefndum samningsviðauka. M hefði ekki á annan hátt sýnt fram á að saksóknin færi í bága við samningsviðaukann og var kröfu hans um frávísun málsins frá héraðsdómi því hafnað. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest að sannað teldist að M hefði staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2017 og 2018 með því að vantelja þar tekjur sínar. Þá var sannað að vilji hans hefði staðið til þess að skila skattframtölunum með framangreindum hætti. Með þessu hefði M komið sér undan greiðslu skatts og breytti engu um refsinæmi háttseminnar þótt hann hefði síðar, eftir að rannsókn skattrannsóknarstjóra hófst, greitt skatt af hinum vantöldu tekjum, enda brotið þá löngu fullframið. Varðandi fjárhæð hinna vantöldu tekna vísaði Landsréttur til þess að ljóst væri að fjárhæðum í ákæru og úrskurði ríkisskattstjóra bæri ekki fyllilega saman. M hefði kosið að una úrskurðinum og hefði staðið skil á greiðslu samkvæmt honum. Yrði að meta þessar aðstæður og þetta misræmi honum í hag þannig að ósannað teldist að vantaldar tekjur hans hefðu farið umfram það sem ríkisskattstjóri lagði til grundvallar. Samtals námu vantaldar tekjur M vegna tekjuáranna því 52.500.000 krónum. Þá taldi Landsréttur ekki unnt að leggja til grundvallar að um hefði verið að ræða úthlutun arðs í samræmi við fyrirmæli laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, er sætti fjármagnstekjuskatti, heldur taldist sannað að M hefði borið að greiða tekjuskatt og útsvar af fjárhæðunum. Loks vísaði Landsréttur til þess að ekki færi á milli mála að fjárhæðir vantaldra tekna og þess tekjuskatts og útsvars sem M kom sér undan greiðslu á, teldust í ljósi dómaframkvæmdar verulegar, svo að brotið teldist réttilega heimfært undir 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing M var ákvörðuð fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða 47.775.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 360 daga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að kyrrsetning sem fór fram hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu yrði felld úr gildi eða henni breytt þannig að fjárhæð hennar yrði lækkuð verulega.

H var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 40. gr. laga um virðisaukaskatt, og gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 3. mgr. 30. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda. Í dómi Landsréttar var rakin niðurstaða Hæstaréttar í máli nr. 35/2021, sem tekið var mið af við úrlausn málsins. Þriðja lið ákærunnar um peningaþvætti var vísað frá dómi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að ákærði átti sér miklar málsbætur og var því fésektarlágmark umræddrar greinar ekki talið eiga við. Var refsing H ákveðin fangelsi í fjóra mánuði og þá var honum gert að greiða 25.000.000 króna í sekt og skyldi hann greiða sektina innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins en sæta ella fangelsi í 330 daga. Ákærði hafði ekki áður verið gerð refsing og var því ákveðið að fresta fullnustu refsingar ákærða, bæði refsivist og fésekt.

E var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn lögum nr. 90/2003 um tekjuskatt og lögum nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2012 til og með 2017 og láta undir höfuð leggjast að telja fram á skattframtölum sínum annars vegar persónulegar úttektir út af greiðslukortum sem E hafði afnot af og voru skuldfærð af bankareikningi GC ehf., hins vegar úttektir E samkvæmt viðskiptareikningi hans hjá GM ehf. Var refsing E ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið um tvö ár. Þá var honum gert að greiða 108,9 milljónir króna í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæta ella fangelsi í 360 daga. Fyrir Landsrétti krafðist E þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi. Byggði E annars vegar á því að fjallað hefði verið um sakarefni málsins þegar ríkisskattstjóri endurákvarðaði gjöld á hann með úrskurði sínum, hins vegar að við skatteftirlit ríkisskattstjóra hefði verið brotið gegn rétti hans til réttlátrar málsmeðferðar við rekstur sakamáls þar sem honum hefði verið gert að viðlagðri refsiábyrgð að leggja fram gögn hjá ríkisskattstjóra sem síðan hefðu verið notuð við rannsókn málsins. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ríkisskattstjóri hefði ekki lagt álag á vanframtalda tekjuskattstofna E og að við málsmeðferð hjá ríkisskattstjóra hefði ekkert verið fjallað um beitingu álags. Væri því ekki unnt að líta svo á að E hefði sætt tvöfaldri málsmeðferð vegna sömu refsiverðu háttsemi. Þá féllst rétturinn ekki á það með E að brotinn hefði verið á honum réttur til réttlátrar málsmeðferðar við rannsókn málsins. Var frávísunarkröfu E því hafnað. Landsréttur taldi sannað svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að E hefði nýtt greiðslukort sem skuldfærð voru á bankareikning GC ehf. til eigin nota að því marki sem greint var í ákæru. Þá hefði E sem hluthafi, stjórnarmaður og framkvæmdastjóri í GM ehf. staðfest að félagið hefði lánað honum þá fjármuni sem í ákæru greindi. Samkvæmt því var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu E og refsingu.

G var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og peningaþvætti í rekstri A ehf. á nánar tilgreindu tímabili en félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í mars 2018. Samkvæmt ákæru var vísað til þess að G hafi verið daglegur stjórnandi A ehf. með prókúru á þeim tíma sem ákæran tók til. Í dómi Landsréttar var með vísan til röksemda í hinum áfrýjaða dómi staðfest sú niðurstaða hans að engir þeir annmarkar væru á rannsókn málsins sem vörðuðu frávísun þess frá dómi. Í samræmi við dóm Hæstaréttar nr. 2/2022 sem féll 19. október 2022 var þriðja ákærulið málsins vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að ákæra fullnægði að þessu leyti ekki skilyrði c- liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að ekki yrði séð að ráðstöfun greiðslna inn á skattaskuldir A ehf. hefði þýðingu fyrir sakarefni málsins. Var að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms staðfest niðurstaða hans um að ákærði hafi, sem daglegur stjórnandi A ehf. á þeim tíma sem ákæran tekur til, gerst sekur um þá háttsemi sem lýst var í fyrsta og öðrum ákærulið. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að háttsemi G samkvæmt fyrsta ákærulið varði við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og að háttsemi hans samkvæmt öðrum ákærulið varði við 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987. G var einnig gefið að sök að hafa með háttsemi sinni brotið gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Var breytt tilhögun á refsimeðferð skattalagabrota samkvæmt lögum nr. 29/2021 ekki talin hafa þýðingu við mat á refsinæmi þeirrar háttsemi sem ákært var fyrir í máli þessu og um það vísað til dóms Hæstaréttar í máli nr. 35/2021. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms að G hafi með háttsemi sinni brotið gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Refsing G var ákvörðuð fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár haldi G almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.