Ágreiningur málsaðila sneri að viðskiptum með bifreið en þá greindi á um hvenær samningur komst á um kaup og sölu hennar og á milli hverra. Þá laut ágreiningur þeirra jafnframt að því hvort uppfyllt hafi verið skilyrði riftunar samningsins og um greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra vanefnda hans. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt samskiptum aðila, sem lágu fyrir á meðal gagna málsins, væri ljóst að bindandi samningur um kaup og sölu bifreiðarinnar hafi komist á 26. nóvember 2019. Þá hafi fyrsta greiðsla kaupverðsins verið innt af hendi 6. desember sama ár með 1.500.000 króna innborgun IC ehf. á reikning N ehf. Með hliðsjón af atvikum, gögnum málsins og málatilbúnaði áfrýjenda, var hafnað málsástæðum þeirra um aðildarskort til sóknar og varnar. Þá var rakið að ekki hafi verið samið sérstaklega um gjalddaga greiðslna eða afhendingu bifreiðarinnar. Þótt IC ehf. hafi ekki greitt eftirstöðvar kaupverðsins innan þeirra tímamarka sem áfrýjendur settu fram einhliða, fælist ekki í því greiðsludráttur af hálfu IC ehf. Skilyrði riftunar samningsins hafi því ekki verið fyrir hendi er áfrýjendur tilkynntu IC ehf. að þeir hygðust selja bifreiðina þriðja aðila. Samningur málsaðila hafi því enn verið í gildi þegar bifreiðin var seld þriðja aðila degi síðar. Í sölu bifreiðarinnar til þriðja aðila hafi falist veruleg vanefnd áfrýjenda á samningi þeirra við IC ehf. Félagið teldist hafa rift samningnum 2. janúar 2020. Hafi áfrýjendum þá borið að endurgreiða IC ehf. þá fjárhæð sem greidd hafði verið inn á kaupverðið ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum, en áfrýjendur voru ekki taldir hafa sýnt fram á að þeir hefðu öðlast rétt til að halda nokkru eftir af því sem móttekið var. Annað það sem áfrýjendur færðu fram til stuðnings sýknukröfu sinni í málinu var ekki talið geta haggað þeirri niðurstöðu. Samkvæmt framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Stefnandi krafðist bóta úr hendi stefnda vegna sölu hins síðarnefnda á málverki í eigu stefnanda sem selt var fyrir milligöngu manns sem hafði verkið í vörslum sínum. Byggði stefnandi kröfur sínar á hendur stefnda á því að vörslumaður verksins hefði ekki haft heimild til þess að selja verkið og að stefni hefði, sem uppboðshaldari, vanrækt að afla heimildar eiganda verksins til sölunnar. Í dómi héraðsdóms var ekki talið sannað að stefnda hefði mátt vera ljóst að vörslumaður verksins hefði ekki verið eigandi þess eða skort heimild til sölunnar. Með vísan til þess og meginreglunnar um að vörslur lausafjármuna veittu líkindi fyrir því að viðkomandi ætti eignarrétt að hlutnum var talið að stefndi hefði með réttu mátt líta svo á að vörslumaðurinn væri eigandi verksins. Var kröfum stefnanda að því er varðaði hina meintu ólögmætu sölu stefnda á verkinu því hafnað. Á hinn bóginn var fallist á að stefnandi ætti rétt til bóta úr hendi stefnda vegna vanrækslu hins síðarnefnda á að upplýsa stefnanda um kaupanda verksins eftir að stefndi varð þess áskynja að verkið hafði verið selt í heimildarleysi. Var stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda bætur af þeim sökum sem nam hluta þess kostnaðar sem stefnandi hafði haft af því að afla upplýsinga um kaupanda verksins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X ehf. var gert skylt að afhenda L allar upplýsingar, sem hann hafði undir höndum, um þrjú nánar tilgreind netföng sem X ehf. hýsti á tilteknu tímabili.
Máli vísað frá dómi þar sem nauðsyn hafði borið til að málið væri höfðað í nafni stefnanda, en einnig í nafni eiganda þeirrar bifreiðar sem krafist var riftunar á sbr. samningsskilmála bílasamnings sem báðir aðila höfðu skrifað undir.
Ákæruvaldið (
Kristín Völundardóttir lögreglustjóri)
gegn
Elsayed Mohamed El S Abouraya (
Tryggvi Guðmundsson hdl)
Karlmaður sakfelldur fyrir brot gegn tollalögum, lögum um útlendinga, lögum um verslunaratvinnu og lögeglusamþykkt Ísafjarðarbæjar.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu þóknunar vegna sölu á farartækjum.
H gaf fyrirsvarsmanni bifreiðasölu umboð til að selja bifreið sína. J keypti bifreiðina og til að fjármagna kaupin veitti V honum bílalán. V lagði andvirði lánsins inn á reikning fyrrnefndrar bifreiðasölu en bifreiðasalan kom greiðslunni hins vegar ekki til skila til H. Í kjölfarið krafðist H þess að V og bifreiðasölunni yrði in solidum gert að greiða sér skuld eða skaðabætur sem næmi þeirri fjárhæð sem bílalánið hljóðaði upp á. Krafa H á hendur bifreiðasölunni var tekin til greina. V var hins vegar sýknað af kröfu H í héraði og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að það sé lántakandi sem eigi aðild að kröfu sem reist sé á því að V hafi greitt lánsfé til rangs aðila. Þá hafi V mátt líta svo á að honum væri rétt að greiða lánsféð til bifreiðasölunnar enda væri ósannað að kaupandinn eða bifreiðasalinn hefðu gefið sérstök fyrirmæli um að ráðstafa skyldi lánsfénu á annan hátt en gert var.
Ákæruvaldið (Kristín Völundardóttir sýslumaður) gegn
Mohamed Ali Hassan Tantawy
M var sektaður fyrir farandsölu án dvalar-, atvinnu- og farandsöluleyfa.
Stefndu, seljandi og bifreiðasali, voru dæmdir til að greiða óskipt stefnanda skaðabætur vegna galla í bifreið. Bifreiðasalinn var talinn hafa vanrækt starfsskyldur sínar. Seljandi bar ábyrgð samkvæmt lögum um lausafjárkaup.