Beko-Dimon Fishing Co (
Hlynur Halldórsson lögmaður)
gegn
Icepuffin Fishing Gear ehf (enginn)
Í málinu krafðist B þess að I ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt tveimur vörureikningum útgefnum 31. maí og 8. ágúst 2016 vegna kaupa I ehf. á veiðarfærum af B. Í málinu greindi aðila á um hvert hefði verið umsamið kaupverð veiðarfæranna en í fyrir lágu tveir vörureikningar vegna hvorra viðskipta um sig, sem báðir báru sama reikningsnúmer og voru útgefnir sama dag, en með misháum upphæðum. B byggði á því að réttir vörureikningar vegna viðskiptanna væru þeir sem væru hærri fjárhæðar en við tollafgreiðslu veiðarfæranna hér á landi hafði I ehf. í báðum tilvikum framvísað þeim vörureikningum sem voru lægri fjárhæðar. Héraðsdómur taldi að það eitt að leggja fram reikninga með tiltekinni fjárhæð ásamt útflutningsskjölum væri ekki fullnægjandi sönnun um að komist hefði á samningur milli aðila. Þar sem B hefði gefið út tvo reikninga, sinn hvorrar fjárhæðar vegna sömu viðskipta, var talið að B hefði ekki tekist að sanna að reikningar þeir sem félagið legði til grundvallar endurspegluðu það verð sem aðilar hefðu samið um að I ehf. skyldi greiða fyrir vörurnar og var I ehf. því sýknað af kröfum B. Í dómi Landsréttar kom fram að B hefði sent veiðarfæri á 27 vörubrettum til Íslands í tveimur sendingum og fyrir lægi að I ehf. hefði leyst fyrrgreindar sendingar út og tollafgreitt inn í landið. Samkvæmt því og þar sem aðilar gætu skuldbundið sig í viðskiptum þótt ekki lægi fyrir skriflegur samningur var fallist á að samningur hefði komist á um kaup I ehf. á veiðarfærum frá B og stæði það ekki þeirri niðurstöðu í vegi þótt aðilar deildu um umsamið kaupverð þeirra. Með hliðsjón af vafa sem væri uppi um fjárhæð vörureikningsins frá 31. maí 2016, andmæla I ehf. við fjárhæð hans og samskipta milli aðila eftir útgáfu reikningsins var fallist á greiðsluskyldu I ehf. vegna veiðarfæranna samkvæmt þeim vörureikningi sem kvað á um lægri fjárhæð. Á hinn bóginn hafði verið lögð fram undirrituð heimild fyrirsvarsmanns I ehf. um skuldfærslu á viðskiptareikningi félagsins fyrir upphæð sem samsvaraði upphæð á vörureikningi 8. ágúst 2016 sem kvað á um hærri fjárhæð. Var því ekki talið að I ehf. hefði fært fram viðhlítandi sönnur fyrir því að sá reikningur hefði verið of hár eða lagt fram önnur gögn sem hnekktu fjárhæð kröfunnar að öðru leyti. Var því fallist á greiðsluskyldu I ehf. samkvæmt þeim vörureikningi.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu skuldar
Ákærði sakfelldur fyrir fjársvik.
Skuldamál.
B krafði S um greiðslu helmings eftirstöðva skuldar vegna lögfræðiráðgjafar sem veitt hafði verið S ásamt öðrum manni í tengslum við viðskipti þeirra í Kanada. S bar því við að hann væri ekki persónulega ábyrgur fyrir greiðslu þóknunar þar sem hann hefði komið fram gagnvart B fyrir hönd tiltekins félags. Var það niðurstaða Hæstaréttar að S bæri sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði gert áskilnað um að hann væri ekki persónulega ábyrgur fyrir greiðslu þóknunar til B. S var ekki talinn hafa fært sönnur á að hann hefði gert slíkan áskilnað og var því héraðsdómur staðfestur um greiðsluskyldu hans. Með vísan til forsendna héraðsdóms var dómurinn staðfestur um sýknu S af greiðslu dráttarvaxta af kröfunni.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda kröfu skv. reikningi fyrir lögfræðiþjónustu. Ekki voru talin skilyrði til að dæma dráttarvexti skv. íslenskum lögum á kröfu stefnanda í erlendri mynt.
B var dæmt til að greiða U reikninga vegna vörukaupa. B taldi kröfuna of háa og ekki í samræmi við það sem um hafi samist. Þeirri mótbáru var hafnað. Þá komu gagnkröfur sem B taldi sig eiga á hendur U ekki til álita við úrlausn málsins.
Ó og M tóku að sér að sjá í umsýslu um dreifingu og sölu á vörum T. Síðar slitu Ó og M samningi sínum við T, sem þá krafði þau um greiðslur sem verið höfðu í vanskilum. Fyrir dómi báru Ó og M fyrir sig að þau ættu á móti rétt á að fá greitt fyrir viðskiptavild, líkt og fyrri dreifingaraðili T á Íslandi fékk þegar þau tóku við dreifingunni. Fyrir lá að Ó og M höfðu innt af hendi greiðslu fyrir viðskiptavild og jafnframt að fyrri dreifingaraðili hafði tekið við greiðslu fyrir slíkt. Með því að talið var ósannað, að komist hafi á samningur um að T skyldi greiða Ó og M sérstaklega fyrir viðskiptavild þegar þau hættu að selja vörur hans hér á landi, voru kröfur T teknar til greina.
Sænska hlutafélagið S, sem hafði með höndum lánastarfsemi í Svíþjóð, stefndi A og B fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur til greiðslu á skuld samkvæmt skuldabréfi, sem þau gáfu út til félagsins. Var málið höfðað í þeirri þinghá, þar sem lögmaðurinn sem fór með það fyrir S í héraði, hafði starfstöð, sbr. 3. mgr. 36. gr. laga um meðferð einkamála, en óumdeilt var að A og B áttu þá lögheimili í Kópavogi. Í dómi Hæstaréttar segir að skýra verði ákvæði 36. gr. áðurnefndra laga eftir orðanna hljóðan, þannig að þau varði eingöngu mál, sem eru höfðuð til greiðslu á andvirði vöru eða þjónustu. Þótt lánastarfsemi geti eftir atvikum talist til þjónustu sé málið ekki höfðað til greiðslu þóknunar fyrir hana, heldur til heimtu ætlaðrar skuldar samkvæmt viðskiptabréfi, sem S kveði hafa verið gefið út til sín fyrir veittu láni. Geti reglur 36. gr. því ekki heimilað að málið sé sótt í þeirri þinghá, þar sem lögmaðurinn, sem fór með málið fyrir S í héraði, hafði starfstöð. Var málinu vísað frá héraðsdómi.
Með samningi við D tók I ehf. að sér að þróa hugbúnaðarkerfi í samræmi við þarfir viðskiptavina D. Deilt var um hvort D bæri að greiða I ehf. á grundvelli aðalsamningsins samkvæmt fyrirfram ákveðnu verði eða eftir reikningi byggðum á vinnustundum. Talið var að þótt réttara hefði verið að gera viðbótarsamning um verkið, félli það undir tiltekið ákvæði aðalsamnings aðila og var D því gert að greiða I ehf. umkrafða fjárhæð, sem byggði á vinnustundum.
Áfrýjunarstefna var birt stefnda að liðnum stefnufresti. Vegna þessa og þar sem stefndi lét ekki málið til sín taka fyrir Hæstarétti var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.
Á árinu 1992 veitti P L einkaumboð á Íslandi fyrir vörur sem P framleiddi, en rifti samningi aðilanna á árinu 1997 vegna vanskila L. Í kjölfarið höfðað P mál á hendur L til greiðslu skuldar vegna vörukaupa á árunum 1995 til 1997. Í því máli var L sýknaður af kröfum P á grundvelli þess að reikningar frá 1995 til 1997 væru greiddir. Endurráðstafaði P þá öllum innborgunum L til greiðslu á reikningum frá 1995 til 1997, en eftir stóðu reikningar frá 1992 og 1993 og höfðaði P mál þetta á hendur L til greiðslu þeirrar skuldar. Talið var að af skjölum málsins mætti ráða að greiðslur hefðu borist frá L vegna umræddra reikninga og var ekki talið að P hefði tekist að hrekja staðhæfingar L um að reikningarnir hefðu á fyrri stigum verið taldir greiddir að fullu í viðskiptum aðilanna. Talið var að P hefði ekki greint nægilega skýrlega hver sú vangoldna skuld væri sem hann teldi sig eiga hjá L og væri málatilbúnaður hans haldinn slíkum annmörkum að efnisdómur yrði ekki lagður á málið. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
Við fjárnám, sem fram fór í eignum J að kröfu B, var gerðarþoli ekki mættur og aðeins lá fyrir vottorð um birtingu boðunar á hendur honum, en ekki samrit boðunarbréfs. Var talið að ekki væru fyrirliggjandi sönnur fyrir að J hefði verið réttilega boðaður til fjárnámsins og því væri skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 ekki fullnægt. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fella fjárnámið úr gildi.
Við fjárnám, sem fram fór í eignum H að kröfu B, var gerðarþoli ekki mættur og aðeins lá fyrir vottorð um birtingu boðunar á hendur henni, en ekki samrit boðunarbréfs. Var talið að ekki væru fyrirliggjandi sönnur fyrir að H hefði verið réttilega boðuð til fjárnámsins og því væri skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 ekki fullnægt. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fella fjárnámið úr gildi.
Við fjárnám, sem fram fór í eignum J að kröfu B, var gerðarþoli ekki mættur og aðeins lá fyrir vottorð um birtingu boðunar á hendur honum, en ekki samrit boðunarbréfs. Var talið að ekki væru fyrirliggjandi sönnur fyrir að J hefði verið réttilega boðaður til fjárnámsins og því væri skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 ekki fullnægt. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fella fjárnámið úr gildi.