Hafnað var kröfu stefnanda um frekari bætur úr slysatryggingu vegna bifhjólaslys, enda var fallist á með hinu stefnda vátryggingafélagi að skilmálaákvæði þess efnis að örorkumat skyldi fara fram innan þriggja ára frá slysi girti fyrir að bætur yrðu greiddar á grundvelli niðurstaða örorkunefndar sem leitað var eftir það tímamark.
A krafðist viðurkenningar á skyldu V hf. til greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega F vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi í janúar 2016. Ágreiningur aðila sneri að því hvort bótaréttur A úr tryggingunni væri niður fallinn þar sem ekki hefði borist tilkynning um vátryggingaratburð innan árs frest samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. V hf. byggði á því að tilkynning sem félaginu barst í febrúar 2016 hefði eingöngu varðað kröfu A um bætur úr fjölskyldutryggingu en ekki slysatryggingu launþega F, þar sem A hefði verið tilgreind sem vátryggingartaki en ekki F. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að með tilkynningu A hefði V hf. sannanlega verið tilkynnt um þann vátryggingaratburð sem A taldi leiða til bótaskyldu V hf., bæði á grundvelli fjölskyldutryggingarinnar og slysatryggingar launþega F. Var krafa A því tekin til greina.
Aðila greindi á um hvort stefnandi hefði glatað rétti til bóta úr slysatryggingu launþega, sem vinnuveitandi hennar var með hjá stefnda, þar sem tilkynning hefði ekki borist innan frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Tveimur vikum eftir slysið hafði stefnandi fyllt út eyðublað stefnda þar sem tilkynnt var um slysið og afleiðingar þess, en stefndi taldi þessa tilkynningu eingöngu varða kröfu vegna fjölskyldutryggingar stefnanda þar sem stefnandi var tilgreind sem vátryggingartaki en ekki vinnuveitandi hennar. Talið var að skýra bæri 1. mgr. 124. gr. eftir orðanna hljóðan og leggja til grundvallar að tilkynning um vátryggingaratburð sem berst vátryggingarfélagi innan frestsins komi í veg fyrir að bótaréttur falli niður. Þar sem slík tilkynning hafði sannarlega borist stefnda var fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu úr slysatryggingunni.
Á krafði V hf. um skaðabætur úr sjúkra- og slysatryggingarlið forsjármannstryggingar sem vinnuveitandi Á hafði keypt og hann var rétthafi að, vegna líkamstjóns sem Á varð fyrir í árekstri í mars 2003. Talið var að Á hefði eigi síðar en í júlí 2007 mátt vera ljóst að hann hefði hlotið varanlegt heilsutjón við slysið, þegar hann fékk vottorð læknis þar um. Á því tímamarki var Á talinn hafa haft tilefni til að hefjast handa við fullnustu kröfu sinnar, en lagt var til grundvallar að það hefði verið unnt að gera fyrir árslok 2007. Tók fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 29. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sem talin voru eiga við um atvik málsins, því að líða 1. janúar 2008 og var hann liðinn er Á höfðaði mál sitt á hendur V hf. í nóvember 2012. Var V hf. því sýknaður af kröfu Á.
Vátryggingarfélag sýknað af kröfu um bætur vegna líkamstjóns á grundvelli forsjármannstryggingar þar sem krafan var talin fyrnd.
V krafðist skaðabóta úr hendi vinnuveitanda síns, D, og vátryggjandans, S hf., vegna líkamstjóns sem hún hlaut við vinnu sínu í nóvember 2006. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að óumdeilt sé að tilkynning um slysið hefði borist stefnda, S hf., í mars 2009. Yrði fallist á með S hf. að þá hafi verið liðinn sá frestur sem kveðið væri á um í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Var S hf. því sýknað af kröfu V. Í málinu bar D fyrir sig að með því að hafa tekið sérstaka vátryggingu hjá S hf. væri það laust undan eigin skuldbindingu til greiðslu slysabóta, sbr. reglur sem fjármálaráðherra hefði sett á grundvelli kjarasamnings. Hæstiréttur taldi sýnt að fyrir tilstuðlan V hefði D í ágúst 2007 verið tilkynnt um slys hennar og að D hefði í engu getið þess að hafa tekið tryggingu samkvæmt fyrrgreindum reglum sem leystu það undan ábyrgð. Hefði D borið að tilkynna V þetta svo að hún gæti þá leitað réttar síns hjá vátryggjandanum. Voru kröfur V á hendur D því teknar til greina.
Stefndu, Sjóvá-Almennar tryggingar hf. og Dvalarheimilið Ás sýknuð af kröfu stefnanda um bætur á grundvelli slysatryggingar sem dvalarheimilið tók, þar sem frestur til að tilkynna tjón var liðinn er stefnandi krafði tryggingafélagið bóta.
X og Y voru sakfelldir í héraði fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa í ágóðaskyni, lagt á ráðin og staðið saman að innflutningi á samtals 701,54 grömmum af kókaíni, sem flutt voru í tvennu lagi til Íslands frá Hollandi um Danmörku, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Y játaði aðild sína að innflutningnum, með þeim athugasemdum að hann hefði ekki lagt á ráðin um innflutninginn með X, sem ekki hefði komið að málum og þá kvað hann háttsemi sín ekki hafa verið í ágóðaskyni. Hæstiréttur staðfesti sakfellingu Y og var hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. X neitaði sök bæði við meðferð málsins í héraði og hjá lögreglu. Enginn meðákærðu bar hann sökum og ekkert vitni bar um aðild hans að ákæruefnunum. Lögreglan hleraði síma ákæru og fylgdist sérstaklega með ferðum X í um það bil ár áður en hann var handtekinn og kom fyrir hlerunartækjum í bifreið hans. Hins vegar var hvergi að finna í gögnum lögreglu staðfestingu á aðild X að umræddum fíkniefnainnflutningi. Samkvæmt þessu var ekki talið að fram hefði komið sönnun um háttsemi X er laut að þeim ákæruatriðum sem honum var gefið að sök. Var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnanda þar sem krafan var fyrnd.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnanda vegna fyrningar.
S keypti vátryggingu hjá Í vegna skipsins Ó og var m.a. vátryggt fyrir tjóni á frystum fiski vegna bilunar frystitækja. Tveimur dögum eftir að Ó kom úr veiðiferð á rækju kom í ljós að frystipressa hafði stöðvast og hitastig í lest skipsins hafði hækkað verulega. Ekki var ljóst hvað olli því að frystivélin drap á sér, en engrar viðgerðar var þörf áður en hún var ræst að nýju. S taldi að fengist hafi lægra verð fyrir rækjuna en ella vegna útlitsgalla sem rekja mátti til hækkunar hitastigs í lestinni og krafðist vátryggingabóta úr hendi Í. Ekki var talið sannað að tjónið hafi orðið af völdum bilunar og var héraðsdómur um sýknu Í af kröfum S staðfestur.