Dómstólaleit

X var ákærður fyrir hótanir og ærumeiðingar gagnvart A, starfsmanni Barnaverndar Reykjavíkur, með því að hafa sent smáskilaboð í síma eiginmanns hennar og í síma ólögráða sonar hennar. Í málinu var talið sannað að X hefði staðið að sendingu smáskilaboða á þeim tíma og í þá síma sem greint var frá í ákæru. Ákærði neitaði því hins vegar að efni smáskilaboðanna hefðu verið með þeim hætti sem í ákæru greindi. A upplýsti að hún og eiginmaður hennar hefðu tekið símkort úr síma sonar þeirra, en í hann bárust þau skilaboð sem ákært var fyrir að frátöldum þeim sem greindi í 2. tölulið ákæru og bárust í síma eiginmanns hennar. Er eiginmaður A bar vitni fyrir dómi sýndi hann síma sinn og unnt var að staðreyna að skilaboðin í honum voru samhljóða þeim sem ákært var fyrir. Talið var að við rannsókn málsins hefði lögreglu borið að afla símkorta með þeim smáskilaboðum sem kæra laut að, enda kortin tiltæk við upphaf rannsóknarinnar. Með þeim hætti hefði verið unnt að staðreyna efni skilaboðanna. Gegn neitun X var ekki talið að fram væri komin sönnun um efni smáskilaboðanna, að frátöldum þeim sem greindi í 2. tölulið ákæru og bárust eiginmanni A. Í málin var ekki var fallist á kröfu X um sýknu á grundvelli þess að sök hans væri fyrnd og X sakfellur fyrir brot gegn 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing X var ákveðin 100.000 króna sekt í ríkissjóð.

Á kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem ákæru á hendur E, G og K var vísað frá dómi. Talið var að fyrirkomulag samkeppnislaga hefði ekki verið nógu skýrt um meðferð máls ef grunur vaknaði um að brotið hefði verið gegn lögunum, og þar af leiðandi óskýrt hvernig með skyldi fara ef tilefni þætti til opinberrar rannsóknar jafnhliða meðferð samkeppnisyfirvalda og hvenær beita ætti refsiviðurlögum. Átti það meðal annars við þá stöðu E, G og K að taka þátt í viðræðum og samningum við Samkeppnisstofnun og veita henni upplýsingar, en fella á sama tíma á sig sök með því að málið var síðar tekið til refsimeðferðar. Var því ekki talið nægjanlega fram komið að í lögreglurannsókninni, sem fór fram í kjölfar meðferðar samkeppnisyfirvalda, hefðu þeir, eins og þeirri rannsókn var hagað, fengið notið þeirra réttinda sakborninga, sem mælt er fyrir um í 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og meginreglum laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Yrði því ákæra ekki reist á þeirri lögreglurannsókn og var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms sem gerði bankastofnuninni L skylt að afhenda R afrit nánar tilgreindra skjala varðandi tilteknar færslur á bankareikningum í eigu tveggja nafngreindra manna.

Héraðsdómur vísaði frá máli ákæruvaldsins gegn M, J og H eftir að hafa án árangurs beint því til ákæruvaldsins að leiða nánar tiltekin vitni fyrir dóm og afla frekari gagna. Hæstiréttur felldi úrskurðinn úr gildi með vísan til þess að ákæruvaldið hefði lýst því yfir að frekari gagnaöflunar væri ekki þörf. Yrði yfirlýsingin ekki túlkuð öðru vísi en svo, að ákæruvaldið axlaði byrðina af því við sönnunarmat, að frekari gagna væri ekki aflað. Hafi dóminum því verið rétt að leggja efnisdóm á málið, enda gæfu gögn þess ekki að öðru leyti tilefni til frávísunar á grundvelli 67. og 68. gr. laga nr. 19/1991.