Dómstólaleit

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, eftir að hann og A hófu samfarir með vilja beggja, beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung er hann hafði við hana, án hennar samþykkis, samræði og önnur kynferðismök. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Í dómi Landsréttar kom fram að ágreiningslaust væri að A hefði verið samþykk því að stunda kynlíf með X. Ágreiningur ríkti hins vegar um hvort A hefði verið samþykk því að stunda harkalegt kynlíf. Framburður X var talinn hafa verið stöðugur um að A hefði samþykkt strax í upphafi að stunda harkalegt kynlíf en framburður A var ekki talinn hafa verið alveg skýr og stöðugur um það atriði. Rakið var að í ákvæði 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga fælist að sá sem hefur samþykkt að taka þátt í samræði eða öðrum kynferðismökum geti hvenær sem er skipt um skoðun en á hinn bóginn verði að koma þeim skoðanaskiptum á framfæri með orðum eða annarri tjáningu þannig að annar eða aðrir þátttakendur verði þess áskynja. Var ekki talið skýrlega ráðið af framburði A fyrir dómi að hún hefði látið X vita af því að hún hefði verið ósátt við kynferðismökin þegar á þau leið eða að hún hefði skipt um skoðun og viljað hætta kynmökunum. Að því virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var ekki talið að ákæruvaldinu hefði, gegn eindreginni neitun X, tekist að sanna svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og kröfu A um ómerkingu á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um frávísun einkaréttarkröfu hennar hafnað.

X var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ólögmætri nauðung og án samþykkis haft endaþarmsmök við A og ekki sinnt því þó A hefði margsinnis beðið hann um að hætta. Með dómi héraðsdóms var X sakfellur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök og gert að sæta fangelsi í tvö ár og var refsingin bundin skilorði með tilgreindum hætti. Þá var X gert að greiða A miskabætur. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X fyrir það brot sem í ákæru greindi, miskabætur og sakarkostnað. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að tafir höfðu orðið á rannsókn og ákvörðun um saksókn. Einnig var litið til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var X gert að sæta fangelsi í tvö ár en ekki þóttu efni til að binda refsingu hans skilorði.

T var sakfelldur fyrir þrjú kynferðisbrot gagnvart barni, A, auk áfengis- og barnaverndarlagabrota. Þá var hann sakfelldur fyrir að hafa nauðgað brotaþola, B, og þá einnig fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot á barnaverndar- og áfengislögum. T var einnig sakfelldur í héraðsdómi fyrir ítrekuð vændiskaup og brot gegn 1. mgr. 210. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr., a-liðar 195. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og T gert að sæta fangelsi í sjö ár. Var T gert að greiða A og B hvorri um sig miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna og gert að sæta upptöku nánar tilgreindra muna.

X var gefin að sök nauðgun, sifjaspell og stórfellt brot í nánu sambandi gegn barni sínu, A, með því að hafa á nánar tilgreindu tímabili, er barnið var 15 ára gamalt, með ólögmætri nauðung og án samþykkis, haft samræði eða önnur kynferðismök við barnið og áreitt það kynferðislega, en X nýtti sér freklega yfirburði sína sem faðir og að barnið var eitt með honum fjarri öðrum á nánar tilgreindum stöðum. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi og hún heimfærð til 1. mgr. 194. gr., 1. og 2. mgr. 200. gr. og 1. og 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. X viðurkenndi að hafa átt samræði og önnur kynferðismök við A og leitaði ekki eftir endurskoðun á sakfellingu fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 200. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar kom fram að með háttsemi sinni hefði X nýtt sér traust A og þá yfirburðastöðu sem hann hafði gagnvart A til að hafa við hann kynferðismök með ólögmætri nauðung. Við þessar aðstæður hefði samþykki A ekki verið veitt af frjálsum vilja, svo sem X hefði byggt á. Yrði háttsemi X því heimfærð til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að X hefði gerst sekur um stórfellt brot gegn 218. gr. b almennra hegningarlaga, enda yrði talið að hann hefði með háttsemi sinni á alvarlegan hátt og með ólögmætri nauðung ógnað heilsu A og velferð en brotin hefðu staðið yfir í tæplega hálft ár og hefði X misnotað freklega yfirburðastöðu sína gagnvart A. Þá var X gefið að sök kynferðisbrot með því að framleiða myndir og myndskeið af A sem X hafði tekið á síma sinn og síma A, samtals 27 myndir og níu myndskeið. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki yrði af ákærunni eða gögnum málsins ráðið hvaða 27 ljósmyndir og níu myndskeið X væri sakaður um að hafa framleitt en verulegs innbyrðis ósamræmis gætti í gögnum málsins sem þessi kafli ákæru væri reistur á. Í ljósi þessa ósamræmis og þar sem myndirnar hefðu ekki verið skýrt tilgreindar í ákæru yrði að telja að þessi óskýrleiki hefði torveldað X að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum. Yrði því ekki hjá því komist að vísa þessum kafla ákærunnar frá héraðsdómi án kröfu. Loks var X sakfelldur fyrir vopnalagabrot og að hafa undir höndum nánar tilgreint magn myndefnis sem sýndi börn á kynferðislegan hátt. Við ákvörðun refsingar var með hliðsjón af dómaframkvæmd, 77. gr., 1., 2. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 195. gr. almennra hegningarlaga staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu X sem hafði þar verið hæfilega ákveðin fangelsi í átta ár. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um miskabætur til handa A, 6.000.000 króna, og upptöku muna.

X var ákærður í tveimur ákæruliðum fyrir nauðgunarbrot og brot í nánu sambandi gegn eiginkonu sinni. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Ákæruvaldið undi niðurstöðu hins áfrýjaða dóms er tók til sakargifta vegna 2. lið ákærunnar en krafðist fyrir Landsrétti að ákærði yfir sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefið að sök í 1. lið ákærunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu af þeim sakargiftum sem til úrlausnar voru fyrir Landsrétti og frávísun á einkaréttarkröfu brotaþola.

IV var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A án hennar samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að IV og A væru ein til frásagnar um atvik inni í svefnherberginu á heimili IV og að mikið bæri á milli í frásögnum þeirra um hvort A hafi veitt samþykki fyrir samræðinu. Þegar atvik málsins áttu sér stað var IV 37 ára en A 16 ára og því mikill aðstöðu- og þroskamunur á aðilum. Framburður A var talinn trúverður en framburður IV ótrúverðugur um mikilvæg atriði, meðal annars var framburður IV um hvernig hann leitaði samþykkis fyrir samræðinu ekki eindreginn, að mati réttarins. Var því framburður A um að samræðið hafi verið gegn vilja hennar lagður til grundvallar og niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu IV því staðfest. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að IV hafði ekki áður verið gerð refsing en jafnframt tekið mið af því að brot hans var framið gegn stúlku sem var einungis 16 ára. Í ljósi alvarleika brotsins, sbr. og ákvæði 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og a-liðar 195. gr. sömu laga, var refsing IV ákveðin þrjú ár. Þá var honum gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur.

M var sakfelldur fyrir nauðgun með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft samræði og önnur kynferðismök við A án hennar samþykkis, en M settist ofan á bringu A, hélt henni fastri og þvingaði getnaðarlim sínum upp í munn hennar og eftir að A náði að standa upp, ýtti M henni niður á rúm, girti niður um hana, stakk fingrum í leggöng hennar og hafði við hana samræði. Við ákvörðun refsingar var tekið tillit til tafa á rannsókn og ákvörðun um saksókn. Einnig var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing M þótti hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var M gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.800.000 krónur.

J var sakfelldur fyrir nauðgun gegn A með því að hafa í starfi sínu sem nuddari í tvígang haft önnur kynferðismök en samræði við A án samþykkis hennar með því að káfa á kynfærum hennar, rassi og brjóstum og í annað skiptið sett fingur í leggöng hennar, henni að óvörum, þar sem hún lá léttklædd á nuddbekk, og beitt hana ólögmætri nauðung með því að misnota sér traust sem hún bar til hans. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða alvarleg brot, sem beindust gegn mikilvægum hagsmunum og voru til þess fallin að hafa alvarlegar afleiðingar í för með sér fyrir A. Þá var ráðið að brotavilji J hafi verið styrkur og einbeittur. Með hliðsjón af 1., 2. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr., 1. mgr. 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing J ákveðin fangelsi í 18 mánuði og var hann dæmdur til að greiða A miskabætur.

X var ákærður fyrir nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi samkvæmt 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ráðist að fyrrverandi kærustu sinni með ofbeldi og haft samræði og önnur kynferðismök við hana án hennar samþykkis. Með hinum áfrýjaða dómi var X alfarið sýknaður af sakargiftum. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að tengsl X og brotaþola væru ekki slík að heyri undir ákvæði 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Sakfelling fyrir brot gegn ákvæðinu kæmi því ekki til álita. Rakið var að með hliðsjón af framburði X og brotaþola sem og ljósmyndum af áverkum brotaþola væri sannað að X hefði beitt hana miklu ofbeldi meðan á kynferðismökum þeirra stóð. Hlutlægt séð félli háttsemi X því að verknaðarlýsingu 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þá þótti með vísan til gagna málsins nægilega sannað að X hefði beitt brotaþola ofbeldi sem hún hafi ekki áður upplifað af hans hálfu. Ekki var fallist á með X að hann hafi haft réttmæta ástæðu til að ætla að brotaþoli væri samþykk þeim kynferðismökum sem ákært var fyrir. Yrði þvert á móti talið að hann hafi í engu skeytt um raunverulegan vilja brotaþola til að stunda með honum kynferðismök og vera í þeim beitt því mikla ofbeldi sem hann viðhafði gagnvart henni. Hafi X þannig með augljósum hætti brotið gegn sjálfsákvörðunarrétti og kynfrelsi brotaþola. X var því sakfelldur fyrir að hafa af ásetningi haft kynferðismök við brotaþola án samþykkis hennar, sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár.

AC var sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft kynferðismök við A án hennar samþykkis. Í dómi Landsréttar kom fram að AC og A væru ein til frásagnar um það sem gerðist umrætt sinn. Í dómi héraðsdóms kom fram að framburður brotaþola væri trúverðugur og ætti sér meðal annars stoð í framburði vitna. Framburður ákærða var á hinn bóginn metinn ósennilegur. Í dómi Landsréttar var rakið að með hliðsjón af því sem lá fyrir um ástand A umrætt sinn teldist AC ekki aðeins hafa haft kynferðismök við hana án samþykkis hennar heldur hafi AC einnig nýtt sér ástand A og aðstæður að öðru leyti til að ná þeim fram. Við ákvörðun refsingar var tekið tillit til þess dráttar sem varð á rannsókn lögreglu sem og alvarleika brots ákærða og þeirrar refsingar sem við því liggur. Var AC gert að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði og hann dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur.

J var sakfelldur fyrir nauðganir gegn A og B í tvö aðgreind skipti með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung annars vegar haft tvívegis samræði við A án hennar samþykkis og hins vegar einu sinni við B. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var að þessu leyti með vísan til forsendna, kom fram að J, A og B væru ein til frásagnar um það sem gerðist umrædd sinn og því réðist niðurstaða málsins af mati á trúverðugleika framburðar hvers um sig og hvort sá frumburður samrýmdist öðrum fyrirliggjandi gögnum. Ekkert þótti fram komið í málinu sem þótti varpa rýrð á frásagnir brotaþola sem áttu sér meðal annars stoð í framburði vitna, framlögðum rannsóknargögnum, vottorðum sálfræðinga og skýrslum hjúkrunarfræðinga og lækna. Framburður ákærða var á hinn bóginn metinn ótrúverðugur og misvísandi um mikilsverð atriði. Voru framburðir brotaþola því lagðir til grundvallar við úrlausn málsins og talið sannað og hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var refsing J ákveðin með vísan til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og einnig samkvæmt 77. gr. sömu laga. Var J gert að sæta fangelsi í fimm ár og hann dæmdur til að greiða brotaþolum miskabætur.

AS var sakfelldur fyrir nauðgun gegn A með því að hafa, eftir að þau hófu samfarir með vilja beggja, beitt A nánar tilgreindu ofbeldi meðan á kynferðismökum þeirra stóð svo að hún hlaut áverka af. Í dómi Landréttar kom fram að ekki væri unnt að líta svo á að samþykki sem A veitti AS til að hafa samfarir við hana hefði tekið til hvers kyns kynferðisathafna af hans hálfu. AS hefði hlotið að vera ljóst að samþykki A hefði þurft fyrir þeim ofbeldisfullu kynferðislegu athöfnum sem hann viðhafði gagnvart henni og að hann hefði með engu móti getað litið svo á að það lægi fyrir. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að AS hefði hreinan sakarferil og að hann hefði frá upphafi skýrt afdráttarlaust frá málavöxtum. Á hinn bóginn hefðu athafnir hans verið grófar, valdið margvíslegum áverkum á A og haft alvarleg áhrif á andlega og líkamlega heilsu hennar. Þá var enn fremur litið til c-liðar 195. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing AS ákveðin fangelsi í þrjú ár auk þess sem honum var gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

X var ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft önnur kynferðismök en samræði við þáverandi eiginkonu sína, án hennar samþykkis, og notfært sér að þannig var ástatt um hana að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 18. gr. hegningarlaga yrði X ekki sakfelldur fyrir þann verknað sem honum var gefinn að sök nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til allra efnisþátta brotsins. Landsréttur taldi óhjákvæmilegt að horfa til þess að X og A hefðu verið áralangt í hjúskap og hefðu ákveðið að deila herbergi og rúmi þegar atvikið hefði átt sér stað og hefðu á þessum tíma ekki verið búin að gera að fullu upp hug sinn um að ljúka sambandinu. Einnig hefðu X og A bæði borið um að við mótmæli A hefði X umsvifalaust hætt tilraunum sínum til kynferðislegra atlota og beðist afsökunar. Með vísan í framburð þeirra beggja hefði A ekki verið undir áhrifum áfengis eða lyfja og þeim borið saman um að atvikið hefði gerst fimm til tíu mínútum eftir að A hefði komið upp í rúmið og lagst við hliðina á X. Var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að sanna svo að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að X hefði umrætt sinn haft ásetning til að hafa önnur kynferðismök við A gegn vilja hennar. Var X því sýknaður af sakargiftum og einkaréttarkröfu A vísað frá héraðsdómi.

W var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni, sbr. 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og nauðgun, sbr. 2. mgr. 194. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar var honum dæmdur hegningarauki við eldri dóm og honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 78. gr., sbr. 77. gr. laga nr. 19/1940. Þá var höfð hliðsjón af eðli og alvarleika brotanna og tekið tillit til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Á hinn bóginn var meðal annars litið til ungs aldurs W er hann framdi brot sín og þess dráttar sem hafði orðið við meðferð málsins hjá ákæruvaldinu. Refsing W var ákveðin fangelsi í tvö ár og honum gert að greiða brotaþola miskabætur.

X og Y voru sakfelld fyrir brot gegn A, dóttur Y og stjúpdóttur X. Var háttsemi þeirra talin varða við 1. mgr. 194. gr., 1. og 2. mgr. 202. gr., 1. mgr. 210. gr. a og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þess sem Y var sakfelld fyrir áfengislagabrot. Þá var Y jafnframt sakfelld fyrir blygðunarsemisbrot gagnvart B, sbr. 209. gr. laga nr. 19/1940. X var einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a laga nr. 19/1940 með því að hafa haft í vörslum sínum myndskeið og teikni- og ljósmyndir sem sýndu börn á kynferðislegan hátt, auk þess sem hann var sakfelldur fyrir brot gegn vopnalögum. Í málinu var X einnig ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. b með því að hafa beitt börnin B og C ofbeldi. Með dómi héraðsdóms hafði X verið sakfelldur fyrir þá háttsemi en háttsemin heimfærð undir 98. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn neitun ákærða og að teknu tilliti til vitnisburða hefðu ekki verið færðar sönnur fyrir því að háttsemi hans hefði verið af þeim toga sem í fyrrgreindu ákvæði fælist og var X því sýknaður af þeim sakargiftum. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til 1., 2., 3. og 7. töluliðar 1. mgr., 2. og 3. mgr. 70. gr. og a-liðar 195. gr. laga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex ár og refsing Y ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var ákærðu gert að greiða A óskipt 2.500.000 krónur í miskabætur, auk þess sem Y var gert að greiða B 400.000 krónur í miskabætur.

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A án hennar samþykkis og vilja, með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 18. gr. sömu laga, væri ásetningur skilyrði refsiábyrgðar. Við mat á því þyrfti að leggja til grundvallar hvernig atvik horfðu við X á verknaðarstundu. Voru orðaskipti X og A talin hafa gefið honum réttmæta ástæðu til að ætla að hún væri samþykk kynmökunum. Var því ekki talið sannað svo að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að ákærði hefði haft ásetning til þess að eiga samræði og önnur kynferðismök við A með ofbeldi og ólögmætri nauðung eins og honum var gefið að sök í ákæru. Var X því sýknaður.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, afklætt A, sem verið hafi gestkomandi á heimili hans og sofnað á rúmi hans, og haft við hana samræði gegn vilja hennar með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Í dómi Landsréttar kom fram að X hefði eindregið neitað sök og borið á þann veg að A hefði samþykkt að hafa við hann kynmök. Þá væri lýsing hans á því að A hefði ekki verið sofandi eða meðvitundarlítil í samræmi við vitnisburð hennar. Jafnframt hefði niðurstaða matsgerðar um alkóhólmagn í blóði A ekki bent til þess að hún hefði verið rænulaus vegna áfengisneyslu. Að mati réttarins væru ekki efni til að líta svo á að framburður brotaþola hefði þá stoð í gögnum málsins eða framburði vitna að hann nægði til þess, gegn eindreginni neitun X og trúverðugum framburði hans, að ákæruvaldið hefði axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi, samkvæmt 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að sýna fram á að ákærði hefði gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tæki til. Var X því sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru sem lutu að broti gegn 194. gr. almennra hegningarlaga eins og ákvæðið hljóðaði fyrir breytingu á því með 1. gr. laga nr. 16/2018.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A gegn hennar vilja, með því að stinga fingrum í leggöng hennar og hafa við hana samræði þar sem hún lá sofandi í sófa, og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var refsing H ákveðin fangelsi í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, eftir að þau hófu samfarir með vilja beggja, beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung við samfarirnar þannig að A hlaut tilgreindar afleiðingar af. Að mati Landsréttar samræmdist sú háttsemi X sem lýst væri í ákæru hlutlægt séð verknaðarlýsingu 194. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn yrði því ekki slegið föstu, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að ásetningur X hafi staðið til þess að beita A meiri hörku en hún væri samþykk og þá þótti óvarlegt að telja sannað að X hafi haft ásetning til að brjóta gegn sjálfsákvörðunarrétti A. Ákæruvaldið þótti því ekki hafa axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi eftir 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að sýna fram á ásetning X til nauðgunar og þar með saknæmi verknaðar hans. Var X því sýknaður af sakargiftum.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sett fingur í leggöng A þar sem hún lá sofandi og gat ekki spornað við verknaðinum. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi þeirra tafa sem höfðu orðið á málinu og að teknu tilliti til sakaferils ákærða þótti rétt að fresta fullnustu 12 mánaða af refsingunni skilorðsbundið í tvö ár. Þá var H gert að greiða A 900.000 krónur í miskabætur.