Dómstólaleit

Málinu var vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti þar sem kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að loknum kærufresti samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

D krafði Ó um bætur fyrir margs konar tjón, sem hún kvaðst hafa hlotið er Ó vatt sér að henni í stigagangi í fjöleignarhúsi og náði af henni hundi, en skiptum þeirra lauk svo að hundurinn drapst af völdum Ó inni í íbúð hans. Kröfur D voru að verulegu leyti studdar við örorkumat, sem var aflað að tilstuðlan lögmanns hennar, en með því var lagt mat á tímabundna örorku, varanlegan miska og þjáningar D. Í dómi Hæstaréttar segir að við mat á sönnunargildi örorkumatsins verði ekki litið fram hjá því að matsmenn hafi ekki verið dómkvaddir til starfans. D hafi ekki leitað til örorkunefndar um mat eða óskað eftir dómkvaðningu matsmanna þótt Ó hafi mótmælt sönnunargildi matsins. Varanleg örorka hafi ekki verið metin en engu að síður krefðist D bóta fyrir slíkt tjón. Taldi Hæstiréttur að örorkumatið fæli í sér svo ótrausta sönnun um tjón D að á því yrði ekki byggt í málinu. Af þessum sökum yrði að sýkna Ó.

J fékk í september 1988 undanþágu frá banni við hundahaldi fyrir þrjá hunda í Reykjavík. J ræktaði hunda á heimili sínu í borginni og var yfirleitt með fleiri hunda en undanþágan náði til. Sótti hann ekki um sérstakt starfsleyfi fyrir starfsemina. Höfðu lögregla og heilbrigðiseftirlit oft afskipti af hundahaldi J. Í júlí 1996 var leyfi J til hundahalds fellt niður vegna vanskila á leyfisgjaldi og var skorað á hann að afhenda hunda sína hundaeftirlitsmanni. J sinnti því ekki og í september 1996 heimilaði héraðsdómur lögreglu húsleit hjá J til að kanna, hvort hann héldi þar hunda ólöglega. Við húsleitina voru 32 hundar fjarlægðir. Afsalaði J sér 31 hundi, en einn var aflífaður. Höfðaði J mál á hendur Reykjavíkurborg vegna meintrar ólögmætrar töku hundanna og krafðist bóta. Ekki var talið, að J hefði sýnt fram á, að hundaræktun hefði verið atvinnustarfsemi hans á þann veg, að hún hefði notið verndar 75. gr. stjórnarskrárinnar, enda hefði hann ekki haft leyfi að lögum til þeirrar starfsemi. Þá var talið ósannað, að gert hefði verið samkomulag við J þess efnis að hann greiddi einungis leyfisgjald af tveimur til fjórum hundum á ári en hefði heimild til að halda mun fleiri hunda vegna hundaræktunar sinnar. Einnig var talið óumdeilt, að leyfi J til að halda þrjá eða fjóra hunda hefði verið fallið úr gildi, þegar lögregla fjarlægði 32 hunda af heimili hans. Voru aðgerðir gagnvart J taldar réttmætar og samkvæmar lögum og var niðurstaða héraðsdóms um sýknu Reykjavíkurborgar af kröfum J staðfest.