Dómstólaleit

A slasaðist á fæti við vinnu sína hjá forvera B ehf. á árinu 2005 en fyrirtækið var þá með frjálsa ábyrgðartryggingu og samningsbundna slysatryggingu launþega fyrir starfsmenn sína hjá V hf. A tilkynnti V hf. fyrst um slysið á árinu 2014 og fékk í kjölfarið greiddar skaðabætur en við uppgjör þeirra var dregin frá bótum fyrir varanlega örorku sú fjárhæð sem svaraði til réttar A til greiðslna úr slysatryggingu launþega, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í málinu deildu aðilar um réttmæti þess frádráttar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar A tilkynnti V hf. um slysið hefði krafa til bóta úr slysatryggingu launþega verið fyrnd. Var talið að sú vanræksla A að láta undir höfuð leggjast að sækja um bætur úr tryggingunni, sbr. 21. gr. laga nr. 50/1954 um vátryggingarsamninga, þrátt fyrir að hann hefði haft einkenni frá fætinum allt frá slysdegi, væri á hans ábyrgð, en honum hefði borið í samræmi við meginreglur skaðabótaréttar að takmarka tjón sitt. Var B ehf. því sýknaður af kröfu A.

G slasaðist í umferðarslysi árið 1993 og hlaut af því varanlegt líkamstjón. Gekk hann til uppgjörs við vátryggingafélagið V hf. á grundvelli niðurstöðu örorkunefndar, en gerði fyrirvara „um hærra örorkustig, miskastig og tímabil tímabundinnar örorku.“ Nokkru síðar fékk G dómkvadda þrjá menn til að leggja mat á líkamstjón sitt vegna slyssins. Var niðurstaða þeirra G hagfelldari, þar á meðal að skil á milli tímabundins og varanlegs atvinnutjóns G hefðu fyrst orðið 20. apríl 1998. Samdi þáverandi lögmaður G í kjölfarið við V hf. um lokauppgjör vegna tjóns G þar sem meðal annars var gert ráð fyrir því að nánar tiltekin fjárhæð, sem væru „dagpeningar TR“, yrði dregin frá bótum fyrir tímabundið atvinnutjón G. Nokkru eftir að framangreindu uppgjöri lauk kom í ljós að í reynd var um að ræða örorkulífeyri og tekjutryggingu G frá almannatryggingum en ekki dagpeninga. Höfðaði G mál á hendur V hf. eftir að hafa árangurslaust krafist leiðréttingar á uppgjörinu. Í dómi Hæstaréttar kemur m.a. fram að þótt Tryggingastofnun ríkisins hafi greitt G örorkulífeyri og tekjutryggingu á nánar tilteknu tímabili fram til 20. apríl 1998, á þeirri forsendu að örorka hans teldist varanleg að því er varðar almannatryggingar, verði að gæta að því að þessar greiðslur hafi verið inntar af hendi til að bæta G örorkutjón á sama tímabili og hann taldist tímabundið óvinnufær varðandi tilkall til skaðabóta. Standi því ekki efnisrök til annars en að fella þessar greiðslur undir ákvæði 2. mgr. 2. gr. skaðabótalaga og láta þær koma til frádráttar skaðabótum til G.

H starfaði sem skipverji á skipi Á en lét fyrirvaralaust af störfum í kjölfar ágreinings sem upp kom milli þeirra. H hafði slasast um borð í skipinu nokkru áður og greiddi Á honum tiltekna fjárhæð vegna veikindaforfalla. H tók hins vegar við nokkru hærri fjárhæð úr slysatryggingu sjómanna og vátryggingu hjá Tryggingastofnun ríkisins. Var fallist á að Á bæri að standa H skil á mismuninum, enda var ekki talið að Á hefði verið heimilt að taka til sín hluta fjárins þar sem tryggingarnar hefðu verið teknar til hagsbóta fyrir H. Samið hafði verið um að laun H yrðu tiltekið hlutfall af verðmæti heildarafla. Krafðist H til viðbótar greiðslna fyrir orlof en Á bar að hin umsamda hlutdeild H í verðmæti heildarafla fæli meðal annars í sér orlofslaun. Með hliðsjón af gögnum málsins var fallist á að svo hefði verið um samið og var ekki talið að ákvæði laga um orlof stæðu slíku samkomulagi í vegi. Ekki var talið að Á ætti rétt til að skerða greiðslur til H á grundvelli 60. gr. sjómannalaga vegna brotthvarfs hans úr skipsrúmi. H og S voru hins vegar dæmd til að greiða Á tiltekna fjárhæð vegna úttekta þeirra í verslun Á, enda höfðu þau H og S viðurkennt þá kröfu.