Stefnandi sem er félag skráð í Hong Kong en með aðsetur í Finnlandi, gerði sérleyfissamning við félag, skráð á Íslandi, um útleigu á húsbílum. Fóru pantanir á leigu húsbíla í gegnum bókunarvef stefnanda. Stefnandi millifærði síðan leigugreiðslur að frádegnum umboðslaunum sínum til félags stefnda. Stefndi undirritaði sérstaka yfirlýsingu um persónulega ábyrgð sína vegna ákveðinna vanefnda samkvæmt sérleyfissamningnum sem stefnandi byggði málatilbúnað sinn á. Stefnandi byggði stefnufjárhæðina á útskrift úr bókunarkerfinu og excelskjölum sömdum af stefnanda en stefndi hafði enga aðkomu að því uppgjöri. Þá var stefndi krafinn um endurgreiðslu vegna afbókana erlendis frá í kjölfar Covid-19 sem stefndi hafði heldur enga aðkomu að né gat staðreynt að væru réttar fjárhæðir. Engir reikningar voru gefnir út varðandi uppgjör milli félags stefnda og stefnanda. Stefnandi kvað þær uppgjörsaðferðir heimilar í Finnlandi en stefnandi byggði kröfur sínar á finnskum lögum. Við úrlausn málsins fór að íslenskum rétti varðandi málatilbúnað, dómkröfur, sönnun og sönnunarbyrði. Bar stefnandi hallan af sönnunarskorti og var stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Sóknaraðili lýsti kröfu í þrotabú sem almennri kröfu. Ágreiningur varð um kröfuna, gildi hennar og fjárhæð, og var þeim ágreiningi vísað til héraðsdóms. Undir rekstri málsins var sakarefninu skipt upp þannig að í þessum þætti málsins var fjallað um viðurkenningu á því hvort sóknaraðili ætti kröfu í þrotabúið eða ekki. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að umboð það sem stjórn félagsins veitti umboðshafa hafi verið allsherjarumboð sem stjórninni var óheimilt að veita og afsala sér þannig með umboðinu öllum afskiptum af félaginu. Þegar af þeirri ástæðu var samningur sá er sóknaraðili byggði bótakröfu sína á, ógildur frá upphafi. Breytti engu þótt reikningar samkvæmt samningnum hafi verið greiddir á tímabilinu. Að þessari niðurstöðu fenginni var ekki ástæða til að leysa úr öðrum málsástæðum, svo sem verðsamráði, gildi samningsins á EES svæðinu, einkaleyfi o.fl.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu hlutdeildar stefnanda í arði af laxveiðihlunnindum jarðar þar sem stefndi hafði þegar fullnægt greiðsluskyldu sinni með greiðslu til umboðsmanns eigenda jarðarinnar.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu hlutdeildar stefnanda í arði af laxveiðihlunnindum jarðar sem þeir ásamt fleirum áttu í sameign.
Stefndu sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu sölulauna vegna sölu félags í eigu aðalstefnda. Forsvarsemenn aðalstefnda höfðu með veitt stefnanda umboð til sölu fasteignar í einkasölu sem dómurinn taldi vera bindandi fyrir aðalstefnda. Á hinn bóginn var hvorki fallist á að stefnandi hefði séð um söluna né að umboðið kæmi í veg fyrir að aðstefndi gæti selt eignina sjálfur, án aðkomu stefnanda.
K og A voru sýknuð af kröfu Í um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna þess að einkasölumboð tiltekinna snyrtivara, sem Í festi kaup á af A og C varð að mati Í verðlaust eftir tiltekið tímamark, að því er Í taldi vegna nánar tilgreindra aðgerða K, fyrirsvarsmanns A og C.
Með samningi E og O hf., tók E að sér sölu á olíuvörum, rekstur olíu- og bensínafgreiðslustöðvar og eftirlit með eignum O hf. sem umboðsmaður þess. Jafnframt þessu undirrituðu E, M og Ó veðtryggingarbréf til tryggingar varðveislu vörulagers O hf. sem E varðveitti og seldi úr til viðskiptamanna. Tap varð á rekstri E og safnaði hann skuldum gagnvart O hf., allt þar til O hf. rifti samningnum vegna vanefnda E. O hf. höfðaði mál gegn E til greiðslu skuldarinnar og gegn E, M og Ó til staðfestingu veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi fyrir skuldinni. Ekki var talið, gegn skýru orðalagi tryggingarbréfsins, að því væri ætlað að tryggja annað og meira en að skráðar birgðir væru til staðar. Þar sem óumdeilt var að ekki hafði vantað á skráðar birgðir við lausn E frá umboðsstarfanum var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna E, M og Ó af kröfum um staðfestingu veðréttar. Litið var til þess að O hf. hafði rekið stöðina um nokkurt skeið áður en samningur við E hafði verið gerður þannig að starfsmenn félagsins máttu gera sér ljósa grein fyrir rekstrargrundvelli hennar. Þá höfðu starfsmenn O hf. haft veg og vanda af samningi aðila. Var fallist á það með héraðsdómi að það hefði verið andstætt góðri viðskiptavenju að O hf. bæri samninginn fyrir sig í heild sinni sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Ekki þótti unnt að leggja yfirmatsgerð sem aflað hafði verið eftir að dómur gekk í héraði til grundvallar í málinu. Kröfur O hf. voru lækkaðar nokkuð umfram það sem kveðið hafði verið á um í héraðsdómi. Þá var talið að með gagnáfrýjun hefði mátt koma að kröfum um breytingar á öðrum hlutum dóms en aðaláfrýjun laut að, þótt hinn almenni þriggja mánaða áfrýjunarfrestur hefði verið liðinn við útgáfu gagnáfrýjunarstefnu. Fundið var að meðferð málsins í héraði.