Dómstólaleit

V ehf. og K deildu um hvort greiðsluskylda hvíldi á K vegna framkvæmda sem V ehf. vann að fasteign hans. V ehf. hafði árið 2019 gefið út reikning á hendur E ehf. vegna framkvæmda á fasteigninni sem ekki hafði fengist greiddur að fullu. Höfðaði V ehf. mál gegn E ehf. til innheimtu á reikningnum og var E ehf. dæmt árið 2021 til að greiða V ehf. samtals 1.526.470 krónur. Byggði niðurstaða þess dóms á því að E ehf. hefði verið viðsemjandi V ehf. vegna framkvæmdanna. Bú E ehf. var skömmu síðar tekið til gjaldþrotaskipta og lýsti V ehf. kröfu í þrotabúið en engar greiðslur komu upp í þá kröfu. Í kjölfarið höfðaði V ehf. mál á hendur K vegna kröfu sem byggð var á sama reikningi og V ehf. hafði gefið út áður á E ehf. Byggði V ehf. á því að K væri hinn eiginlegi verkkaupi og viðskiptamaður félagsins vegna framkvæmdanna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á greiðsluskyldu K og vísað til þess að framkvæmdirnar hefðu verið unnar í þágu K og að tölvupóstsamskipti aðila bentu ótvírætt til þess að þeir hefðu litið svo á að greiðsluskylda hvíldi á K þótt E ehf. hefði haft milligöngu um greiðslurnar og aðila hefði greint á um fjárhæðir. Í dómi Landsréttar kom fram að gögn málsins bæru engin merki um að V ehf. hefði á sínum tíma litið á K sem viðsemjanda sinn. Að virtu heildstæðu mati bæru gögnin merki um að samningssamband V ehf. hefði verið við E ehf. en ekki K. Málatilbúnaður V ehf. væri auk þess í ósamræmi við þau reikningsviðskipti sem upphaflega fóru fram milli V ehf. og E ehf. og þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar í dómi héraðsdóms í máli V ehf. gegn E ehf. um að V ehf. hefði átt í beinu samningssambandi við E ehf. Þá taldi Landsréttur að ekki yrði séð af tölvupóstsamskiptum sem lágu fyrir í málinu að K hefði tekist á herðar greiðsluskyldu gagnvart V ehf. vegna framkvæmdanna. Var því hvorki talið að V ehf. hefði fært sönnur á að K hefði í reynd verið viðsemjandi félagsins um verkið né sýnt fram á annan sjálfstæðan lagagrundvöll fyrir því að K bæri greiðsluskyldu vegna kröfu V ehf. í málinu. Var K því sýknaður af kröfu V ehf. 2

Ágreiningur málsaðila varðaði kröfu D ehf. um greiðslu þriggja reikninga fyrir akstur fólksflutningabifreiða í þjónustu við K ehf., sem rak ferðaþjónustustarfsemi, en K ehf. byggði á því að í reikningunum fælist ofrukkun miðað við samkomulag aðila, og að D ehf. hefði ofrukkað K ehf. um árabil. Í dómi Landsréttar var vísað til forsendna hins áfrýjaða dóms um að D ehf. hefði rukkað K ehf. um akstur umfram það sem aðilar höfðu samið um en að aðstöðumunur hefði verið með aðilum og hirðuleysi K ehf. um yfirferð reikninga verið stórfellt. Að því gættu var staðfestur hinn áfrýjaði dómur þar sem fallist var á kröfu D ehf., að frádregnum þeim hlutum reikninganna er vörðuðu greiðslur fyrir nánar tilgreinda aukakílómetra, aukaaksturstíma og greiðslur samkvæmt hærri gjaldflokki en grundvöllur var fyrir.

Y ehf. höfðaði mál á hendur G-2 ehf. og GF-4 ehf. til hagsbóta fyrir þrotabú VRG ehf. samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafðist Y ehf. þess aðallega að G-2 ehf. og GF-4 ehf. yrði óskipt gert að greiða þrotabúinu skuld að fjárhæð 557.770 evrur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Var aðalkrafa Y ehf. reist á því að G-2 ehf. og GF-4 ehf. hefðu, sem eigendur lóða og kaupendur á stálgrindarhúsum á lóð að Gylfaflöt 2-4, skuldbundið sig til að inna af hendi greiðslur til VRG ehf., í samræmi við reikninga sem Y ehf. og Yabimo Services Sp. Z o.o. Sp. K gáfu út á grundvelli samninga frá apríl 2018. Í dómi Landsréttar var talið að G-2 ehf. og GF-4 ehf. hefðu í reynd skuldbundið sig til að inna af hendi greiðslur til VRG ehf. vegna reikninga sem Y ehf. og Yabimo Services gáfu út á grundvelli fyrrgreindra samninga. Var það niðurstaða Landsréttar að Y ehf. ætti rétt á greiðslum úr hendi G- 2 ehf. og GF-4 ehf. vegna reikninganna en umkrafin fjárhæð var lækkuð, meðal annars með hliðsjón af matsgerð sem lá fyrir í málinu. Var G-2 ehf. og GF-4 ehf. óskipt gert að greiða þrotabúi VRG ehf. 434.157 evrur en kröfu Y ehf. um dráttarvexti var vísað frá héraðsdómi þar sem það skorti á reifun kröfunnar.

O ehf. höfðaði mál gegn E ehf. til greiðslu skulda vegna 67 reikninga sem O ehf. hafði gefið út. Með dómi Landsréttar var talið að E ehf. hefði með fyrirvaralausri innborgun að fjárhæð 10.000.000 króna inn á einn tiltekinn reikning viðurkennt kröfu O ehf. Bæri E ehf. sönnunarbyrði fyrir því að krafa O ehf. vegna vinnu við verkið hefði verið ósanngjörn og ekki í samræmi við umfang þess en honum hefði ekki tekist sú sönnun. Var því fallist á kröfu O ehf. um greiðslu eftirstöðva reikningsins sem námu 8.499.000 krónum. Að öðru leyti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu E ehf. af öðrum kröfum O ehf.

G og L ehf., sem síðar varð M ehf., gerðu með sér verksamninga á árunum 2015 og 2016 sem lutu að því að G skyldi annast um steypu- og mótavinnu sem undirverktaki fyrir M ehf. G og M ehf. rituðu undir samkomulag 20. október 2016 þar sem G skuldbatt sig til að greiða starfsmönnum sínum laun í samræmi við íslensk lög en stæði G ekki við skyldur sínar samkvæmt samkomulaginu væri M ehf. heimilt að rifta öllum samningum aðila án frekari fyrirvara. Þá skuldbatt M ehf. sig með samkomulaginu til þess að greiða 200.000 evrur til G sem skyldi nýta það fé til þess að gera upp það sem vangoldið væri af launum starfsmanna G. M ehf. rifti samningum aðila 2. nóvember 2016 og vísaði til þess að G hefði ekki staðið við skyldu sína samkvæmt framangreindu samkomulagi frá 20. október 2016 um að gera upp laun starfsmanna sinna í samræmi við íslensk lög og kjarasamninga. G mótmælti riftun samninganna og krafðist greiðslu á ógreiddum reikningum. Með dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði sýnt fram á réttmæti allrar fjárkröfu sinnar og riftun M ehf. á samningum aðila hafi verið ólögmæt. Krafan hafi hvorki verið fyrnd né fallin niður fyrir tómlæti G og ekki hefði verið sýnt fram á að M ehf. ætti gagnkröfu á hendur G. Þá hefðu mótbárur M ehf. gegn reikningum verið allt of seint fram komnar. M ehf. var því dæmt til að greiða kröfu G. Fyrir Landsrétti krafðist M ehf. þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur þar sem niðurstaða héraðsdóms um ólögmæti riftunar byggði á íslenska staðlinum ÍST 30:2012 sem hefði hvorki verið hluti af samningum aðila né hluti málsgagna. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að staðallinn hefði að geyma almenna útboðs- og samningsskilmála um verkframkvæmdir og að tilvísanir í dómi héraðsdóms til staðalsins endurspegluðu almennar reglur sem giltu á réttarsviði um verksamninga. Yrði dómurinn því ekki ómerktur þótt til staðalsins væri vísað í honum. Að því gættu og með þeirri áréttingu að M ehf. stóð ekki við þá skuldbindingu sína samkvæmt samkomulagi aðila frá október 2016 um greiðslu staðfesti Landsréttur héraðsdóm með vísan til forsendna.

L ehf. höfðaði mál á hendur Landspítala og krafðist greiðslu skuldar, að fjárhæð 2.004.522 krónur, vegna afhendingar tiltekinna rekstrarvara. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Landspítalans enda hefði L ehf. ekki sýnt fram á það með málatilbúnaði sínum að Landspítalinn hefði veitt vörunum viðtöku.