Stefndi, íslenska ríkið, er sýknaður af dómkröfum stefnanda, A.
Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af kröfu stefnanda um miskabætur vegna handtöku og töku lífsýnis. Talið var að stefnandi hefði sjálfur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisti kröfu sína á.
Íslenska ríkið sýknað af kröfum stefnanda sem krafðist bóta vegna aðgerða lögreglu.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda sem krafðist bóta vegna aðgerða lögreglu.
Lögregla stöðvaði stefnanda við reglubundið umferðareftirlit skv. umferðarlögum þar eð hann ók á ofsahraða. Fallist var á það að mál á hendur stefnanda hefði verið fellt niður í skilningi 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 þegar fíkniefnapróf sýndi að ekki mældust fíkniefni í þvagi hans. Einnig var fallist á að þegar stefnandi fylgdi lögreglunni á lögreglustöð til þess að gefa sýni vegna gruns um akstur undir áhrifum fíkniefna hefði hann verið handtekinn í skilningi 1. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008, sbr. dóm Landsréttar í máli nr. 363/2024. Það var einnig skilgreint sem líkamsrannsókn í skilningi 77. gr. sömu laga þegar stefnandi gaf lögreglu þvagsýni. Því var hins vegar hafnað að bifreið stefnanda hefði verið haldlögð enda voru ökuréttindi hans runnin út þegar lögregla stöðvaði hann. Stefnanda voru dæmdar miskabætur.
Stefnandi sætti tvívegis þvingunarráðstöfunum vegna umferðareftirlits. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um miskabætur vegna annars atviksins þar sem stefnandi var talinn hafa valdið eða stuðlað að aðgerðunum sjálfur. Hins vegar var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur vegna hins atviksins á grundvelli hlutlægrar bótareglu.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um miskabætur vegna þvingunarráðstafana sem stefnandi sætti vegna umferðareftirlits þar sem stefnandi var talinn hafa valdið eða stuðla að aðgerðunum.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um bætur vegna aðgerðar lögreglu til að afstýra akstri stefnanda undir áhrifum fíkniefna. Var hvorki talið að stefnandi hefði sætt rannsókn vegna gruns um refsiverða háttsemi, né að aðgerðir lögreglu teldust þvingunaraðgerðir sem jafnað yrði til þvingunaraðgerða í skilningi 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð
Stefndi, íslenska ríkið, dæmt til greiðslu miskabóta á grundvelli hlutlægrar bótareglu.
A var stöðvaður af lögreglu við akstur bifreiðar 15. nóvember 2018. Í lögregluskýrslu kom fram að grunur hefði vaknað um akstur undir áhrifum fíkniefna og var A handtekinn og færður á lögreglustöð. A var gert að sæta blóð- og þvagrannsókn og greindist umbrotsefni THC sem er í kannabis í þvagi hans. Seinna var rannsókn á máli A hætt. Höfðaði A málið til heimtu bóta vegna þvingunaraðgerða sem hann hafði verið beittur, bæði handtöku og líkamsrannsókn. Í dómi Landsréttar var rakið að með hliðsjón af 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar stæðu efnisrök til að beita bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála með lögjöfnun um handtöku A og jafnframt stæðu efnisrök til að beita bótareglunni og þá blóð- og þvagrannsókn sem A varð að sæta meðan hann var sviptur frelsi á grundvelli 2. mgr. 47. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Landsréttur vísaði til þess að skilyrðum 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 fyrir bótaábyrgð Í væri fullnægt. Aftur á móti komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að A hefði valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Samkvæmt niðurlagi 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 þótti rétt að fella að öllu leyti niður bætur til A. Var því fallist á kröfu Í um sýknu af kröfu A.
Stefnandi hafði verið handtekinn grunaður um akstur undir áhrifum ávana og fíkniefna. Gefin var út ákæra en stefnandi síðan sýknaður með dómi. Í málinu voru stefnanda dæmdar bætur á grundvelli 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 enda var hann ekki talinn hafa stuðlað að eða valdið aðgerðunum gegn sér.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Gunnar Egill Egilsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem sóknaraðila var heimilað að taka strokusýni úr munni varnaraðila.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Júlí Karlsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að taka lífsýni úr X og rannsaka þau.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristín Einarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Leó Daðason lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að taka lífsýni úr X og rannsaka þau.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Gísli M. Auðbergsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem sóknaraðila var heimilað að taka lífsýni úr varnaraðila og rannsaka þau.
Stefndi íslenska ríkið sýknað af bótakröfum stefnanda vegna lögregluafskipta, þar sem stefnandi lét í té munnvatnssýni, og kröfum stefnanda um ómerkingu ummæla vegna skráningar í gagnagrunn lögreglu.
X og Y kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem L var heimilað taka lífsýni úr þeim og rannsaka þau. Kæra X barst Landsrétti innan kærufrests, samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en kæra Y barst réttinum að þeim tíma liðnum. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti lá fyrir að L hafði þegar tekið lífsýni úr X og Y á grundvelli hins kærða úrskurðar. Með vísan til þessa var málinu vísað frá Landsrétti.
Fallist var á að skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála væru uppfyllt til að L væri heimilt að taka munnvatnssýni frá X í þágu lögreglurannsóknar.
Ríkislögreglustjóri (Þórir Oddsson vararíkislögreglustjóri) gegn X (Sveinn Andri Sveinsson hrl.)