Dómstólaleit

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 199. gr. a og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa birt færslu á Facebook-síðu sinni með hótun um að birta myndefni af A, barnsmóður sinni og fyrrum sambýliskonu, á nánar tilgreindri vefsíðu og með því að hafa þann sama dag birt fimm kynferðislegar myndir af henni sem hafi sýnt nekt hennar, ásamt texta, á samskiptaforritinu Facebook. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki léki vafi á að allar myndirnar væru þess eðlis að falla undir 1. mgr. 199. gr. a. almennra hegningarlaga. Þá var einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að í birtingu fyrstu myndarinnar, ásamt texta, hafi falist hótun um að birta nektarmynd af brotaþola á nánar tilgreindri vefsíðu og um heimfærslu brotsins til 2. mgr., sbr. 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brotanna. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða brotaþola 800.000 krónur í miskabætur.

Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa slegið dóttur sína A í andlitið og sparkað í ofanverðan búk hennar. Jafnframt var hann sakfelldur fyrir að hafa hótað A og syni sínum B ofbeldi. Brotin gagnvart A voru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brotið gagnvart B við 233. gr. sömu laga. Refsing X var ákveðin átta mánaða fangelsi og var hún bundin skilorði til tveggja ára. Þá var X gert að greiða A og B miskabætur. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X, refsingu hans og fjárhæð miskabóta staðfest.

Ó var sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hringt í A og hótað að rústa henni og fjölskyldu hennar. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að með stöðugum og trúverðugum framburði A sem fékk stoð í framburði vitna væri sannað að Ó hefði viðhaft þau ummæli sem honum voru gefin að sök. Við mat á því hvort ummælin fælu í sér hótun var litið til samskipta Ó og A í heild og var hótunin talin til þess fallin að valda A ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína og fjölskyldu hennar. Var refsing Ó ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem X var sakfelld fyrir hótun samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að segja við A: „Ég drep þig fokking ógeðslega tíkin þín“, eða „I'm gonna kill you, you fucking bitch“. Við sönnunarmatið leit Landsréttur meðal annars til þess að í frásögn vitna bar mikið á milli lýsinga þeirra á samskiptum X og A og hvað þeim fór á milli. Vitnisburðir hafi til dæmis stangast á um það hvort samskiptin hafi farið fram á íslensku eða ensku, hvaða orð hafi verið látin falla og hvort líflátshótanir hafi verið endurteknar. Við mat á sönnunargildi framburðar vitna leit Landsréttur til tengsla þeirra við X og A, sbr. 7. mgr. 122. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Taldi Landsréttur að vitni sem báru um ætlaðar líflátshótanir tengdust A með þeim hætti að áhrif gæti haft á trúverðugleika þeirra. Þá hafi önnur vitni sem ekki tengdust X borið um að þau hefðu ekki heyrt líflátshótanir í samskiptum X og A. Landsréttur taldi slíkan vafa leika á því sem fram fór á milli X og A umrætt sinn að í raun væri útilokað að fullyrða að X hafi viðhaft þær hótanir sem hún væri sökuð um. Taldi Landsréttur að ákæruvaldinu hefði ekki tekist, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að færa sönnur á að X hafi hótað A lífláti. Var X því sýknuð.

X var annars vegar ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa veist að A, slegið hana í andlitið svo að hún féll í jörðina og skömmu síðar, eftir að hafa elt hana á hlaupum yfir nærliggjandi götu, gripið í yfirhöfn hennar og kýlt hana í andlitið þannig að hún féll aftur í jörðina og hlaut af áverka. Hins vegar var X ákærður fyrir að hafa í kjölfar líkamsárásarinnar hótað A lífláti. Taldi Landsréttur sannað að X hafi veist að A með þeim hætti sem lýst var í ákæru og var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Taldi Landsréttur einnig sannað að X hafi hótað A lífláti og var hann sakfelldur samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki var fallist á að sýnt hefði verið fram í málinu að A hefði átt upptök að því að X veittist að henni. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X var í málinu sakfelldur fyrir líkamsárás og hótun gagnvart A. Um var að ræða tilefnislausa atlögu og sýndi X af sér einbeittan brotavilja. Sakaferill X hafði ekki áhrif á refsiákvörðun. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár, og honum gert að greiða A 400.000 krónur í miskabætur.

H var sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hótað að senda myndir af A hálfnakinni „að reykja gras“ til vinnuveitanda hennar. Til refsiþyngingar var litið til þess að brot H hefði beinst gegn fyrrverandi sambúðarkonu hans og var refsing H ákveðin fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var H dæmdur til að greiða A miskabætur. Við mat á fjárhæð miskabóta var litið til þess að brot H hefði falið í sér brot gegn friði og persónu A og verið til þess fallið að vekja hjá henni ótta um velferð sína.

Í héraði var X var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa veist með ofbeldi að fyrrverandi kærustu sinni A og veitt henni ítrekuð högg og spörk í höfuð og búk, rifið í hár hennar, tekið hana hálstaki og þrengt að öndunarvegi hennar sem var til þess fallið að setja hana í lífshættu, allt með nánar tilgreindum afleiðingum. Þá var X sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa veist með ofbeldi að A og slegið hana í andlitið svo að hún hlaut áverka af. Loks var X sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. sömu laga með því að hafa ítrekað sent fyrrverandi kærustu sinni og barnsmóður B nánar tilgreindar hótanir í gegnum samskiptaforrit. Í ákæru voru framangreind brot ákærða talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga auk þess sem hið fyrstnefnda var jafnframt talið falla undir 2. mgr. sama ákvæðis og varða við fyrrnefnd ákvæði barnaverndarlaga. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur málsins að heimfærslu til refsiákvæða og ákvörðun refsingar. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms, að áréttuðum kröfum um skýrleika refsiheimilda, að ekki hefði verið sýnt fram á að samband ákærða og brotaþola uppfyllti skilyrði 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Um ákvörðun refsingar kom meðal annars fram að tengsl X við brotaþolana væru þess eðlis að aukið hefði á grófleika brotanna. Var því litið til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 1.700.000 krónur og B 200.000 krónur í miskabætur.