Ákærði sakfelldur fyrir nauðgun, frelsissviptingu og stórfellt brot í nánu sambandi. Refsing fangelsi í fjögur ár og sex mánuði. Ákærða gert að greiða brotaþola 2.000.000 krónur í miskabætur.
L hf. höfðaði mál gegn G til innheimtu skuldar vegna afurðalánasamnings, sem L hf. og P ehf. gerðu með sér, en G tókst á hendur sjálfskuldarábyrgð til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu lánshluta samningsins. Í dómi Landsréttar kom fram að lánveiting samkvæmt samningnum væri peningalán sem myndi fyrnast á 10 árum samkvæmt 1. málslið 2. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Með vísan til 7. gr. sömu laga gilti sami fyrningarfrestur um ábyrgðarkröfuna á hendur G. Ágreiningslaust var að fyrningarfrestur kröfunnar reiknaðist frá 14. október 2013 þegar lánssamningurinn í heild var gjaldfelldur og var krafan því ekki fyrnd þegar málið var höfðað í héraði 19. september 2018. Þá var ekki fallist á þær málsástæður G að kröfur L hf. væru fallnar niður vegna tómlætis. Var krafa L hf. því tekin til greina.
Stefndi ýmist sýknaður af bótakröfum stefnanda eða þeim vísað frá dómi, en upphaf málsins má rekja til kyrrsetningargerðar sem dæmd var ólögmæt.
Krafa á hendur stefnda sjálfskuldarábyrgðar vegna allra lánshluta afurðalánasamnings talin fyrnd þar sem litið var á að lánið hafi verið veitt til fjármögnunar á kaupum með greiðslufresti með vísan til 3. gr. laga nr. 150/2007. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Skömmu fyrir gjaldþrot H ehf. 17. mars 2004 afhenti það P ehf. átta tonn af fiski af birgðum H ehf. Sparisjóðurinn SV taldi að með afhendingu fjögurra tonna af þessum átta tonnum hefði veðréttur, sem SV átti í afurðum H ehf. samkvæmt afurðalánasamningi, verið rýrður með ólögmætum hætti og taldi sig hafa orðið fyrir tjóni af þeim sökum. Vegna þessa krafði S P ehf. og H, sem hafði verið fyrirsvarsmaður H ehf., um greiðslu nánar tilgreindrar fjárhæðar og reisti kröfuna annars vegar á almennu skaðabótareglunni og hins vegar á óskráðri reglu um ólögmæta auðgun. Fyrir lá að á þessum tíma hafði H ehf. unnið í verktöku fyrir P ehf. að verkun saltfisks ásamt því að verka eigin fisk. Þótti upplýst að í október 2003 hefði H ehf. afhent verkaðan saltfisk til sölumeðferðar, sem með réttu átti að vera eign P ehf., en fyrir mistök verið skráð sem eign H ehf. Greiðslu fyrir þennan fisk hefði SV síðan ráðstafað til lækkunar á skuld H ehf. við S. Þegar mistökin komu í ljós hafnaði SV að bakfæra greiðsluna og færa inn á reikning P ehf. Í ljósi atvika var talið að H og P ehf. hefðu mátt líta svo á, þegar afhending fisksins fór fram, að P ehf. ætti enn þá jafngildi fjögurra tonna af fiski í vörslum H ehf. til viðbótar við önnur fjögur tonn, sem óumdeilt var að hefðu verið í eigu fyrrgreinda félagsins. Hefði SV hvorki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir bótaskyldu tjóni við þessa ráðstöfun né að P ehf. hefði við þetta auðgast á óréttmætan hátt á kostnað SV. Kröfu S var því hafnað.
K hf. (síðar S hf.) seldi T ehf. tiltekið magn af heilfrystum þorski, sem áður hafði verið veðsettur Landsbanka Íslands (L) til tryggingar kröfu L vegna láns sem L hafði veitt K hf. vegna kaupa á fiskinum. Í tengslum við þessi viðskipti K hf. og T ehf. hafði E (síðar S) gefið út yfirlýsingu til L um greiðslu til L og greiðsluskilyrði. Kom síðar upp ágreiningur milli S hf. og S um efni yfirlýsingarinnar. Með vitnisburði fyrrum forsvarsmanns T ehf. var talið liggja fyrir að skilyrði umræddrar yfirlýsingar væri fullnægt og S með því orðið greiðsluskyldur samkvæmt henni. Voru kröfur S hf. samkvæmt þessu teknar til greina.
Í samningi um framleiðslulán, sem R ehf. gerði 16. júní 1998 við Sparisjóð B og Sparisjóð Þ, var meðal annars mælt fyrir um að lánveitendurnir skyldu fá til innheimtu allar kröfur R ehf. á hendur kaupendum veðsettra afurða, nema sérstaklega yrði samið um annað. R ehf. seldi 4 maí 1999 um 311 tonn af frystum þorski með skilmálum sem lýst var í símskeyti frá E, 7. sama mánaðar, en hann seldi eða hafði milligöngu um sölu fisksins til erlends kaupanda gegn bankaábyrgð, sem S hf. hafði milligöngu um að fá greidda. Þegar greiðsla barst S hf. var henni ráðstafað til Sparisjóðs B í andstöðu við fyrirmæli E, sem hafði ætlað sér þó nokkurn hluta fjárins til endurgreiðslu útlagðs kostnaðar og umboðslauna. Höfðaði E málið gegn S hf. til greiðslu þess hluta fjárins. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ekkert lá fyrir um að farið hefði verið með kröfu R ehf. vegna kaupanna eins og um ræddi í samningnum um framleiðslulán eða að R ehf. hefði framselt kröfuna lánveitendunum. Í símbréfi E til R ehf. 7. maí 1999 gekkst E undir þann skilmála að framselja Sparisjóði B bankaábyrgð vegna kaupanna fyrir 435.400 bandaríkjadölum þegar hún bærist S hf. Talið var að eftir orðanna hljóðan hefði símbréfið ekki falið í sér yfirlýsingu um að bankaábyrgðin væri framseld, heldur skuldbindingu E til að framselja hana síðar þegar nánar tilgreind atvik hefðu gerst. Lá ekkert fyrir um að E hefði nokkru sinni sjálfur komið þessari skuldbindingu á framfæri við Sparisjóð B og þannig gefið honum loforð um að framselja bankaábyrgðina. Hafði S ekki borið því við að E hefði við annað tækifæri lýst yfir framsali bankaábyrgðarinnar. Að þessu gættu þótti S hf. ekki geta kallað til réttinda yfir henni á grundvelli framsals frá E eða loforðs um það. Þá þótti ekki verða litið fram hjá því að hvorki yrði fundin stoð í samningnum né ákvæðum 32. gr., sbr. 27. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð fyrir rétti S hf. til að ráðstafa til veðhafa án sérstakrar heimildar andvirði veðsettra afurða, sem hann fengi í hendur með greiðslu handa öðrum en veðsala. E, sem hér var réttur viðtakandi greiðslunnar, hefði aldrei veitt slíka heimild, en til þess hefði hann einn getað verið bær eins og atvikum var háttað. Þegar af þessum ástæðum gæti S hf. ekki borið fyrir sig ætluð veðréttindi sem grundvöll fyrir því að ráðstafa greiðslunni á annan veg en vilji rétts viðtakanda stóð til. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðsluskyldu S hf.