Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi á þeim grunni að sóknaraðili hefði ekki afhent Landsrétti kærumálsgögn innan þess frests sem greinir í 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá réttinum en H hafði kært til réttarins þann hluta úrskurðar héraðsdóms um frávísun sem laut að málskostnaði. Í forsendum úrskurðar Landsréttar kom fram að ekki væri heimild til að kæra ákvæði um málskostnað eftir að aðalmeðferð máls væri hafin. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar og taldi heimild bresta til þess að kæra ákvæði úrskurðar héraðsdóms um málskostnað eitt og sér til Landsréttar.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem dómkröfu um að viðurkennd yrði nánar tiltekin skaðabótaskylda B og C og að rétturinn tæki afstöðu til ákveðinna refsiviðurlaga var vísað frá Landsrétti. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna.

Staðfestur var dómur Landsréttar um að vísa máli E gegn O frá Landsrétti.

Staðfestur var dómur Landsréttar um að vísa máli A gegn Í frá Landsrétti þar sem dómi héraðsdóms hafði ekki verið áfrýjað innan áfrýjunarfrests og dráttur ekki nægilega réttlættur, sbr. 2. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að M o.fl. hefðu ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um ákvörðun sýslumanns um að vísa frá þinglýsingu eignayfirlýsingu V um landspildu í landi Ó. Sýslumaður hefði tekið nýja ákvörðun um að þinglýsa eignayfirlýsingunni í samræmi við úrskurð héraðsdóms. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna.

Kærður var dómur Landsréttar þar sem máli A og S gegn B var vísað frá Landsrétti á þeim grunni að A og S hefðu ekki sýnt fram á að verðmæti þeirra hagsmuna sem um væri deilt í málinu svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna niðurstöðu hins kærða dóms.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem aðalkröfu S ehf. um frávísun þess máls sem S ehf. hafði höfðað á hendur R frá héraðsdómi var vísað frá Landsrétti og varakröfu hans um ómerkingu héraðsdóms var hafnað. Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna niðurstöðu hins kærða úrskurðar um frávísun á þeirri kröfu S ehf. að málinu yrði vísað frá héraðsdómi. Þar sem sóknaraðila brast að öðru leyti heimild til kæru til Hæstaréttar var öðrum kröfum hans vísað frá Hæstarétti.

Kærður var dómur Landsréttar þar sem máli D ehf. gegn F ehf. og P var vísað frá Landsrétti án kröfu. Var talið að ekki hefði verið heimild til að birta áfrýjunarstefnu málsins er varðaði P í Lögbirtingablaði samkvæmt b-lið 1. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem ekki hefði verið lögð fram beiðni um birtingu stefnunnar á Spáni þar sem P væri búsettur. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að áfrýjunarstefna hefði hvorki í tilviki F ehf. né P verið birt með þeim hætti sem lög áskilja. Var hinn kærði dómur því staðfestur en tekið fram að borið hefði að leiða það til lykta með úrskurði en ekki dómi sbr. 2. mgr. 164. gr. laga nr. 91/1991.