Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lykilorð: Ógildi löggernings
Ágreiningur málsins laut að því hvort forkaupsréttur G og R ehf. á grundvelli skiptayfirlýsingar sem þinglýst var á fasteign málsaðila hefði orðið virkur við sölu B á eignarhluta sínum í fasteigninni til eiginkonu sinnar S. Með skiptayfirlýsingunni var fasteigninni skipt í tvo eignarhluta og kveðið á um gagnkvæman forkaupsrétt. Með dómi Hæstaréttar var ekki fallist á að forkaupsrétturinn hefði verið bundinn við persónu þess eiganda sem til hans stofnaði heldur ætlað varanlegt gildi. Þá féllst rétturinn ekki á þá málsástæðu að forkaupsrétturinn hefði ekki orðið virkur við ráðstöfun eignarinnar frá B til S þar sem ekki hefði verið um sölu að ræða í skilningi forkaupsréttar heldur yfirfærslu hjúskapareignar milli hjóna. Hæstiréttur taldi þvert á móti að skjalið hefði borið hefðbundin einkenni afsals og eignarhald fasteignarinnar formlega færst til S þegar því var þinglýst athugasemdalaust. Þá var ekki fallist á að um málamyndagerning hefði verið að ræða. Enn fremur var þeirri málsástæðu áfrýjenda hafnað að forkaupsrétturinn hefði í umrætt sinn fallið niður fyrir tómlæti stefndu. Loks taldi rétturinn beitingu 36. gr. samningalaga ekki koma til álita í málinu. Var dómur Landsréttar staðfestur um viðurkenningu á forkaupsrétti til handa G og R ehf.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð Í vegna ólögmætrar nauðungarsölu á fasteign hennar. Þá krafðist A miskabóta úr hendi Í vegna nauðungarsölunnar og jafnframt að felldar yrðu niður eftirstöðvar þriggja lána sem hvílt höfðu á fasteigninni. Í dómi Landsréttar kom fram að greiðsluáskorun sú sem birt hefði verið A og nauðungarsölubeiðnin hefðu uppfyllt skilyrði 9. gr. og 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og samkvæmt því hefðu verið uppfyllt þau skilyrði 1. mgr. 13. gr. sömu laga að nauðungarsölubeiðnin hefði verið í lögmætu formi og að réttilega hefði verið staðið að áskorun til gerðarþola. Ekki var talið að augljósir efnislegir annmarkar hefðu verið á rétti Í til að krefjast nauðungarsölu með því að hærri kröfufjárhæð hefði verið tilgreind í nauðungarsölubeiðni en í greiðsluáskorun enda var óumdeilt í málinu að A hefði í raun verið í vanskilum við Í. Þá var ekki talið að A hefði sætt óréttmætri mismunun af hálfu Í miðað við aðra sem hefðu verið í sambærilegri stöðu eða að Í hefði brotið gegn friðhelgi einkalífs og eignarrétti A með því að neyta lög- og samningsbundinna heimilda til innheimtuaðgerða. Samkvæmt því hefði A ekki sannað að starfsmenn Í hefðu sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi í tengslum við undirbúning og framkvæmd nauðungarsölu á fasteign hennar og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í af kröfum A.
A og B ráku meðferðarheimili á grundvelli samnings við barnaverndarstofu fyrir börn, sem ekki gátu búið með fjölskyldum sínum og ekki töldust fósturhæf vegna sálræns ástands síns. A og B sögðu upp samningnum eftir viðræður við barnaverndarstofu sem hafði látið í ljós að stofan myndi að öðrum kosti segja samningnum upp fyrir sitt leyti. Með hliðsjón af því starfi sem fram fór á heimilinu var talið að málefnaleg sjónarmið hefðu legið að baki þeirrar afstöðu barnaverndarstofu að ekki yrði við það unað að heimilið lyti forráðum B, sem uppvís hafði orðið að ölvun í húskynnum þess og að hafa sýnt þar af sér kynferðislega áreitni við starfsmann. Þótti uppsögn A og B á samningnum skuldbindandi og þurfti því ekki að meta viðbrögð barnaverndarstofu við afturköllun A og B á uppsögninni. Þá var ekki talið að skilyrði væru til að víkja uppsögn A og B til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var kröfu A og B um að viðurkennt yrði að uppsögn á samningi þeirra væri ógild því hafnað ásamt kröfu um skaðabætur af þessum sökum