Dómstólaleit

Ó ehf. krafði Þ um greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna mistaka Þ við umsýslu í tengslum við kaup Ó ehf. á landsspildu í eigu D ehf. Þegar litið var til hlutverks Þ í tengslum við umrædd fasteignakaup og atvika að öðru leyti, svo og dóms Hæstaréttar frá 20. október 2011 í máli nr. 721/2010, var talið að ekki væru næg efni til að líta svo á að meint tjón Ó ehf. yrði rakið til vanrækslu Þ á skyldum hans sem fasteignasala. Var Þ því sýknaður af kröfu Ó ehf.

F höfðaði mál á hendur B, V og A með kröfu um viðurkenningu á forkaupsrétti sínum að eignarhluta í húseign nokkurri í tilefni af sölu mun fleiri hluta hennar en forkaupsréttur hans tók til. Einnig gerði hann kröfu um að B yrði gert að gefa út afsal fyrir eignarhlutanum gegn greiðslu tilgreindrar fjárhæðar. B, V og A gerðu aðallega kröfu um að verða sýknaðir af kröfum F en orðalag á varakröfum þeirra gerði hins vegar ráð fyrir að kveðið væri á um skyldu F til að kaupa á hærra verði en fram kom í stefnukröfum hans í héraði. Þar sem B, V og A gagnstefndu ekki var talið að þeir hefðu ekki getað gert annað og meira með dómkröfum sínum en að taka afstöðu til krafna F, eins og þær voru lagðar fyrir héraðsdóm í stefnu. Voru varakröfur B, V og A því skýrðar svo að með þeim krefðust þeir þess að yrði fallist á kröfu F um viðurkenningu forkaupsréttar og afsal fyrir eignarhlutanum, yrði kaupverðið, sem F bæri að greiða B, V og A til þess að fá notið slíks réttar, ákveðið hærra en F krefðist sjálfur. Fallist var á með F að sú málsástæða, að kauptilboð V hefði ekki leitt til bindandi kaupsamnings um eignina, þar sem tilboðið hefði ekki verið réttilega undirritað af hálfu B, væri of seint fram komin og kæmi því ekki til úrlausnar í málinu. B, eigandi eignarinnar, samþykkti kauptilboð V 3. nóvember 2004 og var gert ráð fyrir óskiptu kaupverði fyrir alla eignarhlutana. Lagt var til grundvallar í málinu að F hefði ekki fengið upplýsingar um sundurgreint kaupverð á einstaka eignarhluta þegar honum gafst kostur á að taka afstöðu til þess hvort hann neytti forkaupsréttar síns. F tilkynnti 3. desember 2004 að hann hygðist neyta forkaupsréttar í samræmi við kauptilboðið 3. nóvember 2004. Var því mótmælt á þeim grundvelli að F hefði ekki rétt til að neyta forkaupsréttar þar sem selja hefði átt eignina í heild en ekki aðeins þann hluta hennar sem F ætti forkaupsrétt að. Ekki komu fram sjónarmið um verð sem F bæri að greiða fyrir hlutann fyrr en við málsóknina í héraði. Var fallist á það með héraðsdómi að F hefði vísað til hins samþykkta kauptilboðs er hann tilkynnti um ákvörðun sína að neyta forkaupsréttarins og slík tilkynning hefði verið fullnægjandi. Var krafa F um viðurkenningu á forkaupsrétti hans tekin til greina. F miðaði fram boðið kaupverð við hlutfall af heildarverði kauptilboðsins á grundvelli hlutfallstölu eignarhlutanna í allri fasteigninni. B, V og A mótmæltu þessu og töldu að þessi tiltekni eignarhluti hefði verið hlutfallslega verðmætari en aðrir hlutar þess sem kauptilboðið tók til. Þeir höfðu ekki með matsgerð eða á annan hátt sannað að svo væri og því var þessum mótmælum þeirra hafnað. Staðfest var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um skyldu B til að gefa út afsal fyrir eignarhlutanum gegn því endurgjaldi sem þar greindi.