Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
8 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á ýmsum lögum vegna nýs stofnsamnings Fríverslunarsamtaka Evrópu. nr. 76/2002
A og B deildu um lögheimili, greiðslu meðlags og inntak umgengnisréttar barns málsaðila, C. Með hinum áfrýjaða dómi var kveðið á um að lögheimili C skyldi vera hjá B, umgengni við A skyldi vera með nánar tilgreindum hætti og regluleg umgengni þriðju hverja helgi. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að við flutning málsins fyrir Landsrétti hefðu lögmenn upplýst að umgengni C við A hefði frá því að dómur gekk í héraði verið önnur hver helgi og að það fyrirkomulag hefði gengið vel fyrir sig. Þá hefðu dómarar málsins rætt við C sem jafnframt væri sátt við fyrirkomulagið en hefði ekki viljað tjá sig um á hvoru heimilinu hún vildi hafa lögheimili. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um lögheimili C og umgengnisrétt að öðru leyti en því að regluleg umgengni skyldi vera aðra hverja helgi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að fá dóttur sína og A tekna úr umráðum A og afhenta sér með beinni aðfarargerð.
A áfrýjaði héraðsdómi þar sem B hafði verið falin forsjá sonar þeirra og krafðist meðal annars frávísunar málsins þar sem fullnægjandi sáttameðferð samkvæmt 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003 hefði ekki farið fram fyrir höfðun þess. Í dómi Landsréttar kom fram að lágmarksinntak sáttameðferðar væri að helstu ágreiningsefni og afstaða aðila til þeirra hefðu komið fram en að öðru leyti væri lagt í mat sáttamanns hvenær fullreynt væri að sættir gætu náðst og taldi Landsréttur fullægjandi sáttameðferð hafa farið fram. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni beggja foreldra mjög góða. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem gögn málsins bæru með sér djúpstæðan samskiptavanda aðila væru allt að einu ekki forsendur til að dæma þeim sameiginlega forsjá. Þá væri fyrirséð vegna búsetu og starfa A og B að drengurinn myndi búa í öðru landi en það foreldri sem ekki fengi forsjá. Að virtum sterkari umönnunartengslum drengsins við B og því að sú forsjáskipan ylli minni röskun í lífi hans var héraðsdómur staðfestur um forsjá og lögheimili drengsins en kveðið á um eins ríkulega umgengni og frekast þætti unnt í ljósi aðstæðna.
K og M deildu um forsjá og lögheimili dóttur sinnar. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds manns þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að báðir aðilar væru hæfir til að sinna grunnþörfum stúlkunnar, en M væri þó hæfari til að sinna tilfinningalegum og félagslegum þörfum hennar. Lagði matsmaður því til að aðilar færu saman með forsjá stúlkunnar en að lögheimili hennar yrði hjá M. Jafnframt lá fyrir yfirmatsgerð tveggja dómkvaddra manna þar sem tekið var undir niðurstöður undirmatsgerðarinnar. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að aðilar skyldu fara sameiginlega með forsjá dóttur sinnar og að lögheimili hennar skyldi vera hjá K. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að uppfyllt væru skilyrði fyrir því að aðilar færu sameiginlega með forsjá stúlkunnar, en taldi hins vegar, meðal annars með vísan til framlagðra matsgerða og 2. mgr. 1. gr. barnalaga, að lögheimili hennar skyldi vera hjá M.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi. Krafðist A þess aðallega að ógild yrði ákvörðun B um að ráðstafa barni hans í varanlegt fóstur og að honum yrði dæmd forsjá þess. Til vara krafðist A þess að kveðið yrði á um umgengni hans við barnið og að úrskurðað yrði um umgengnisrétt hans til bráðabirgða á meðan forsjármálið væri til meðferðar. Var talið að í málatilbúnaði A væri hvergi að finna haldbæra skýringu á því hvaða hagsmuni hann gæti haft af því að fá umrædda ákvörðun fellda úr gildi en þótt krafa um það yrði tekin til greina stæði eftir sem áður óraskaður samningur B við fósturforeldra barnsins. Þá hefði A ekki gert viðhlítandi grein fyrir atriðum varðandi hæfni hans til að fara með forsjá dóttur sinnar. Með vísan til þess var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun aðalkröfunnar staðfest. Varðandi varakröfu A var tekið fram að samkvæmt 4. mgr. 74. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 kæmi það í hlut barnaverndarnefndar, og við málskot kærunefndar barnaverndarmála, að úrskurða um ágreining varðandi umgengni við barn, sem ráðstafað hefði verið í fóstur. Með þeirri athugasemd var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun varakröfunnar staðfest með vísan til forsendna hans.
M og K deildu um forsjá sonar síns og umgengni við hann. Áður höfðu þau farið sameiginlega með forsjá drengsins sem hafði búið á heimili K en verið í umgengni við M. Samkvæmt mati dómkvadds manns og öðrum gögnum málsins var talið að báðir foreldrar væru hæfir til að fara með forsjá drengsins, en að virtum atvikum málsins var ekki talið unnt að dæma um sameiginlega forsjá hans. Með hliðsjón af hagsmunum drengsins voru ekki talin skilyrði til að breyta því fyrirkomulagi sem hann byggi við í dag og var því ákveðið að K færi ein með forsjá hans, en mælt fyrir um umgengni drengsins við M og greiðslu meðlags.
Forsjárdeila