A ehf. höfðaði mál gegn I ohf. og krafðist skaðabóta vegna ákvörðunar I ohf. um að semja ekki við K ehf., síðar A ehf., um leigurými í Flugstöð Leifs Eiríkssonar í kjölfar tilgreindrar samkeppni. I ohf. var sýknað af kröfum A ehf. í héraði og áfrýjaði A ehf. dómi héraðsdóms til viðurkenningar á skaðabótaskyldu I ohf. Fyrir Landsrétti fór fram munnlegur málflutningur um formhlið þess. Í úrskurði Landsréttar var rakið að dómur héraðsdóms hefði verið skipaður tveimur meðdómsmönnum. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri dómara heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann teldi þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Eins og málið hefði legið fyrir er það var dómtekið í héraði hefði það snúist um viðurkenningu á ætlaðri bótaskyldu I ohf. en A ehf. hefði meðal annars byggt á því að ætluð brot I ohf. á skilmálum samkeppninnar teldust ólögmæt og saknæm háttsemi sem leiddi til skaðabótaskyldu hans. Ekki var talið að sýnt hefði verið fram á hvernig sérþekking annars meðdómsmannsins yrði jafnað til sérkunnáttu sem kynni að þurfa til að leysa úr þeim ágreiningi sem lægi fyrir í málinu, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Þá hefðu heldur ekki verið færð fyrir því haldbær rök að þörf hefði verið á að skipa dóminn tveimur meðdómsmönnum með sérkunnáttu á fleiri en einu sviði. Var skipun dómsins því talin í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði sínum ómerkti Landsréttur héraðsdóm og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
Deilt var um hvort staðið hafi verið með réttum hætti að samkeppni um leigu á verslunar- og veitingarými í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á árinu 2014. Taldi dómurinn m.a. að ekki yrði talið að stefndi hafi brotið rétt á stefnanda með því að hafa ekki farið eftir skilmálum í útboðinu. Var stefndi sem er opinbert hlutafélag sýknaður af kröfum stefnanda.
G hóf störf hjá Flugmálastjórn Keflavíkurflugvallar árið 2006 og kom fram í ráðningarsamningi hans að ákvæði laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins giltu um réttarstöðu aðila. Opinbert hlutafélag var síðar stofnað um reksturinn samkvæmt lögum nr. 76/2008 um stofnun opinbers hlutafélags um rekstur Keflavíkurflugvallar undir heitinu K ohf. Kom fram í bráðabirgðaákvæði með lögunum að lög nr. 70/1996 giltu um réttindi og skyldur þeirra starfsmanna sem yrðu færðir til hlutafélagsins. Árið 2010 tók F ohf., sem síðar varð að I ohf., yfir rekstur félagsins, en nokkru áður hafði stjórn þess tilkynnt að starfslok starfsmanna yrðu eftirleiðis miðuð við 67 ára aldur. G var í samræmi við þetta sagt upp störfum á árinu 2012. Hann taldi uppsögnina andstæða ákvæðum laga nr. 70/1996 og stjórnsýslulaga og höfðaði mál til heimtu bóta vegna ætlaðrar ólögmætrar uppsagnar. Fyrir lá að G var ekki ríkisstarfsmaður sem féll undir ákvæði laga nr. 70/1996 þegar honum var sagt upp störfum. Aðilar deildu á hinn bóginn um hvort skilja ætti fyrrgreint bráðabirgðaákvæði þannig að starfsmennirnir ættu að halda réttarstöðu sinni samkvæmt lögum nr. 70/1996 eftir að Flugmálastjórn Keflavíkurflugvallar yrði lögð niður og opinbert hlutafélag stofnað. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að orðalag ákvæðisins tæki ekki af öll tvímæli um það, en af lögskýringargögnum yrði ekki annað ráðið en að einungis hafi átt að fylgja lögum nr. 70/1996 þegar störf starfsmanna Flugmálastjórnar Keflavíkurflugvallar voru lögð niður, en ekki eftir að þeir urðu starfsmenn hlutafélagsins. I ohf. hefði þó borið að virða ákvæði laganna vegna hins upphaflega samnings G, sem félagið hefði tekið yfir. Hins vegar yrði að líta svo á að með tilkynningu K ohf. um starfslok við 67 ára aldur hefði reglu 2. mgr. 43. gr. laga nr. 70/1996 um 70 ára hámarksaldur verið sagt upp. Nýir skilmálar hefðu tekið gildi að liðnum uppsagnarfresti á þeim tíma og hefði G ekki hreyft andmælum við þessari breytingu á réttarstöðu sinni. Að öðru leyti væri ekki í ljós leitt að skorður væru við því að opinbert hlutafélag segði starfsmönnum sínum upp við 67 ára aldur. Þá hefði I ohf. ekki borið að fylgja stjórnsýslulögum eða almennum reglum stjórnsýsluréttar við uppsögnina. Var I ohf. því sýknað af kröfu G.
Tekin var til greina krafa S um miskabætur vegna þess hvernig staðið var að uppsögn á ráðningarsamningi við hann og í ljósi afleiðinga hennar.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur í tilefni af uppsögn úr starfi.
X var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X og með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var jafnframt staðfest að hann skyldi sæta fangelsi í tvo mánuði. Hins vegar var dráttur við rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldi ekki talinn svo verulegur að hann réttlætti að refsingin yrði bundin skilorði, svo sem gert hafði verið í héraði.
Í málinu deildu FLE hf. og bæjarfélagið S um skyldu þess síðarnefnda til endurgreiðslu oftekins fasteignaskatts á árunum 1998, 1999 og 2000. Óumdeilt var að vegna mistaka hafði álagningarstofn vegna fasteignaskatts FLE verið ákvarðaður 36.8% of hár á tímabilinu 1989-2000. Byggði FLE hf. endurgreiðslukröfu sína á ákvæðum laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda. Í ljósi fyrningarákvæðis 4. gr. laganna laut krafa hans aðeins að fyrrgreindum þremur árum. Talið var að krafa um endurgreiðslu oftekinna skatta stofnist þegar ofgreiðsla á sér stað. Krafa þessi hafi því verið til þegar FLE hf. tók við öllum eignum, réttindum og skyldum FLE 1. október 2000 samkvæmt lögum nr. 76/2000, sbr. 13. gr. laganna. Töldust umrædd kröfuréttindi því hafa flust til FLE hf. og félagið því réttur aðili málsins. Var kröfu FLE hf. réttilega beint að S í samræmi við 1. gr. laga nr. 29/1995. Þar sem fasteignaskattur hafði verið ákvarðaður samkvæmt röngum álagningarstofni á árunum 1998, 1999 og 2000 bar S að endurgreiða FLE hf. hinn oftekna skatt með vöxtum í samræmi við ákvæði laga nr. 29/1995.
Vara- og þrautavarakröfu Í hf. var vísað frá dómi þar sem þær þóttu fela í sér málsástæður fyrir aðalkröfu félagsins en ekki sjálfstæða kröfugerð, auk þess sem þær hefðu að engu leyti verið reifaðar eða skýrðar í stefnu, en það var í andstöðu við meginreglu laga nr. 91/1991 um glöggan málatilbúnað.