Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
7 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lögum nr. 80/1938, um stéttarfélög og vinnudeilur, með síðari breytingum. nr. 75/1996
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa R um að fá afhenta eða gerða sér aðgengilega úr hendi E með beinni aðfarargerð skrá í vörslum E með kennitölum allra atkvæðisbærra félagsmanna hans sem töldust á kjörskrá á tilgreindum tíma og hefðu atkvæðisrétt í atkvæðagreiðslu um miðlunartillögu R, sem lögð var fram í kjaradeilu E og SA. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt ráða mætti af ákvæðum laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur að R væri ótvírætt heimilt að eiga frumkvæði að því að efna til atkvæðagreiðslu um miðlunartillögu og gefa fyrirmæli um framkvæmd hennar, yrði hvergi af þeim ráðið að aðila vinnudeilu væri skylt að afhenda honum kjörskrá sína áður en til slíkrar atkvæðagreiðslu kæmi eða veita honum aðgang að henni. Af lögskýringargögnum yrði skýrlega ráðið að ekki hafi verið samstaða milli aðila vinnumarkaðarins um hvort rétt væri að veita R umráð yfir kjörskrá aðila vinnudeilu í aðdraganda atkvæðagreiðslu um miðlunartillögu. Þá bentu lögskýringargögn jafnframt eindregið til þess að vilji löggjafans hefði ekki staðið til þess að hann fengi slíkan aðgang þar sem tillaga þess efnis hefði verið felld út úr frumvarpi til eldri laga nr. 33/1978 um sáttastörf í vinnudeilum. Hafi breytingartillaga þess efnis samkvæmt lögskýringargögnum miðað að því að „draga úr valdi eða stöðu sáttasemjara“. Þá fæli atkvæðagreiðsla um miðlunartillögu sem lögð hefði verið fram á grundvelli 1. mgr. 27. gr. laga nr. 80/1938 í sér inngrip í samningsrétt stéttarfélaga og atvinnurekenda sem nyti verndar 1. málsliðar 1. mgr. 74. gr., sbr. 2. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944, og 2. mgr. 11. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Af því leiddi óhjákvæmilega að ákvæðum laga nr. 80/1938 yrði ekki ljáð rýmri merking en fælist í bókstaflegum skilningi þeirra. Samkvæmt því yrði ekki fallist á að fyrir lægi að R ætti lögbundið tilkall til umráða yfir kjörskrá E eða eftir atvikum aðgangs að henni, svo sem áskilið væri svo bein aðfarargerð gæti farið fram á grundvelli 73. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 78. gr. sömu laga. Var kröfu R því hafnað.
Fallist á kröfu gerðarbeiðanda um að fá afhenta kjörskrá í vörslu gerðarþola með beinni aðfarargerð úr hendi gerðarþola.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. á hendur Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist E ehf. þess að felldur yrði úr gildi úrskurður sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneytisins að svipta skipið GS leyfi til veiða í atvinnuskyni á tilteknu tímabili. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tilgangur málshöfðunarinnar sýndist vera að leggja lögspurningu fyrir dómstóla. Þegar málið var höfðað hafi verið löngu liðið það tímabil sem veiðileyfissviptingin tók til. Að því tímabili liðnu hefði E ehf. ekki lengur haft lögvarða hagsmuni af því að bera gildi stjórnvaldsákvörðunar um sviptinguna undir dómstóla, en í málinu hefði félagið hvorki uppi fjárkröfu um bætur vegna sviptingarinnar né viðurkenningarkröfu um bótaskyldu Í í tilefni af henni. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Samtök, atvinnulífsins, vegna og Landssambands íslenskra útvegsmanna (
Ragnar Árnason hdl)
gegn
Alþýðusambandi, Íslands, fyrir og hönd aðildarfélaga þess (
Magnús M. Norðdahl hrl)
Kærður var úrskurður Félagsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að máli A á hendur sér yrði vísað frá dómstólnum. A hafði höfðað málið fyrir hönd aðildarfélaga sinna gegn S vegna L og krafist þess meðal annars að viðurkennt yrði að sú aðgerð að beina því til útgerðarmanna að halda skipum sínum ekki til veiða eftir sjómannadag árið 2012 og beina þeim þess í stað til Reykjavíkurhafnar til að mótmæla fyrirhugaðri lagasetningu hefði brotið gegn lögum nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur. S krafðist þess að málinu yrði vísað frá því krafa A fæli í sér að leitað væri lögfræðilegrar álitsgerðar dómstóla. Talið var að sakarefni málsins félli skýrt og ótvírætt undir verkefni Félagsdóms. Var frávísunarkröfunni því hafnað, enda þóttu aðildarreglur ekki standa því í vegi að málið fengi efnismeðferð.
Málinu var vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti þar sem kæruheimild var ekki fyrir hendi.
H sagði upp aksturssamningi við nokkra starfsmenn sína, félagsmenn F, en tekið var fram að ekki væri verið að segja upp ráðningarsamningum þeirra. Leiddi þetta til þess að verulegur hluti starfsmannanna hættu störfum. Í kjölfar samningaviðræðna réðu umræddir starfsmenn sig flestir til starfa að nýju. H veitti þeim starfsmönnum sem ekki höfðu sagt upp fjárhagslega umbun að verðmæti 13.900 krónur, vegna þess aukna vinnuálags sem þeir urðu fyrir á því tímabili sem starfsstöðvar H voru undirmannaðar vegna þessa. Þetta taldi F ólögmætan gerning og stefndi H fyrir Félagsdóm. Vísaði F til laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur til stuðnings málsókn sinni en byggði ekki nema öðrum þræði á lögum nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Í úrskurði Félagsdóms var talið að hvorugur málsaðila gæti verið aðili að dómsmáli fyrir dóminum á grundvelli laga nr. 80/1938 og yrði ekki á því byggt að sakarefnið heyrði undir dóminn með vísan til þeirra laga. Var málinu því vísað frá Félagsdómi. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að H nyti ekki hæfis til að eiga aðild að málinu og yrði krafa F því talin beinast að Í fyrir hönd H. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hans var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Samtök atvinnulífsins f.h, Landssambands íslenskra útvegsmanna, f.h, Útvegsmannafélags Snæfellsness og vegna Soffaníasar Cecilssonar hf (
Ragnar Aðalsteinsson hrl)
gegn
Vélstjórafélagi Íslands (
Jónas Haraldsson hrl)
Kærður var úrskurður Félagsdóms, þar sem kröfu S um að dómari í máli V gegn S viki sæti, var hafnað. Málinu var sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti þar sem kæruheimild skorti.