Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 13. gr. laga nr. 75/1981 — Lög um tekjuskatt og eignarskatt
E hafði um árabil á hendi atvinnurekstur í eigin nafni við útleigu fasteigna, en í júní 2000 seldi hún síðustu fasteignina og að hennar ósk féllst skattstjóri á að fresta um tvenn áramót skattlagningu söluhagnaðar af eigninni. Samkvæmt rekstrarreikningum sem fylgdu tveimur næstu skattframtölum E varð ekki séð að hún hafi staðið upp frá því í atvinnurekstri. 30. apríl 2002 stofnuðu E og eiginmaður hennar einkahlutafélagið P ehf. Með stoð í 57. gr. c. þágildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt, sbr. 27. gr. laga nr. 133/2001, voru eignir og skuldir, sem fram komu efnahagsreikningi E í árslok 2001, færðar í stofnefnahagsreikning P ehf. Samkvæmt rekstrarreikningi P ehf. fyrir 2002 og 2003 hafði félagið engar tekjur og gjöld þess voru óveruleg, en í skattframtali þess 2003 var færður til tekna söluhagnaður sem myndast hafði hjá E við sölu fasteignarinnar á árinu 2000, ásamt lögmæltu álagi. Með úrskurði skattstjóra var álagning á E og P ehf. fyrir gjaldárið 2003 tekin upp og gjöld þeirra ákveðin á ný á þeim grunni að fyrrgreindur söluhagnaður var talinn E til skatttekna, en felldur niður hjá P ehf. Yfirskattanefnd staðfesti þessa niðurstöðu og í málinu leituðust þau E og P við að fá úrskurði hennar hrundið. Talið var að frá miðju ári 2000 til loka árs 2001 hafi E engan rekstur haft með höndum og það sama ætti við um P ehf. á árunum í framhaldi af því. Þegar af þeirri ástæðu væri ekki fullnægt frumskilyrði 1. mgr. 57. gr. c. laga nr. 75/1981 til þess að skattleggja söluhagnað af sölu fasteignarinnar sem tekjur P ehf., heldur bæri með réttu að fara með hann sem tekjur E. Var kröfum þeirra því hafnað.
Stefnendur kröfðust þess að úrskurðir yfirskattanefndar yrðu felldir úr gildi. Krafa þeirra var byggð á því að ólögmætt hefði verið að leggja til grundvallar við úrlausnina að stefnendum hefði ekki verið heimilt að yfirfæra einstaklingsrekstur til einkahlutafélags og láta félagið taka við öllum skattaréttarlegum skyldum og réttindum rekstrarins. Ekki var fallist á að úrskurðirnir væru ólögmætir og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnenda í málinu.
H krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður yfirskattanefndar varðandi tekjufærslu söluhagnaðar hennar á skattframtali 2003 vegna tekjuársins 2002. Jafnframt krafðist hún þess að viðurkennt yrði með dómi að henni hefði verið heimilt að nota frestaðan söluhagnað á skattframtali 2002 vegna tekjuársins 2001 til endurfjárfestingar í fyrirtæki í Danmörku á árinu 2002. Samkvæmt 1. mgr. 13. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt eru meginskilyrði fyrir því að komast hjá skattlagningu söluhagnaðar að eignir sem fyrnanlegar eru samkvæmt 32. gr. laganna yrðu fyrndar sem söluhagnaðinum nam. Í málinu voru engin gögn um þann rekstur, sem H sagðist hafa hafið í Danmörku og af þeim skattgögnum frá Danmörku sem lögð voru fram í málinu varð ekki ráðið að hún hefði haft skattskyldar rekstrartekjur þar í landi. Af yfirlýsingu H í stefnu til héraðsdóms var þó ljóst að skilyrði 1. mgr. 13. gr. laga nr. 75/1978 var ekki fullnægt. Var Í því sýknað af kröfu H og reyndi ekki á reglur samnings um Evrópska efnahagssvæðið.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði yfirskattanefndar varðandi tekjufærslu söluhagnaðar á skattframtali vegna sölu á fyrirtæki stefnanda á Íslandi á árinu 2001. Stefnandi hafði fjárfest í eignum í Danmörku á árinu 2002 og taldi heimilt að fyrna þær á móti tekjufærslu söluhagnaðarins en því var hafnað með úrskurði yfirskattanefndar sem krafist var ógildingar á. Einnig krafðist stefnandi viðurkenningar á því að henni hafi væri heimilt að nota frestaðan söluhagnað á skattframtali 2002 til endurfjárfestingar í fyrnanlegum eignum í Danmörku. Á þessar kröfur stefnanda var ekki fallist og stefndi því sýknaður af þeim.