Dómstólaleit

X og Y voru sakfelldir í héraði fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa í ágóðaskyni, lagt á ráðin og staðið saman að innflutningi á samtals 701,54 grömmum af kókaíni, sem flutt voru í tvennu lagi til Íslands frá Hollandi um Danmörku, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Y játaði aðild sína að innflutningnum, með þeim athugasemdum að hann hefði ekki lagt á ráðin um innflutninginn með X, sem ekki hefði komið að málum og þá kvað hann háttsemi sín ekki hafa verið í ágóðaskyni. Hæstiréttur staðfesti sakfellingu Y og var hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. X neitaði sök bæði við meðferð málsins í héraði og hjá lögreglu. Enginn meðákærðu bar hann sökum og ekkert vitni bar um aðild hans að ákæruefnunum. Lögreglan hleraði síma ákæru og fylgdist sérstaklega með ferðum X í um það bil ár áður en hann var handtekinn og kom fyrir hlerunartækjum í bifreið hans. Hins vegar var hvergi að finna í gögnum lögreglu staðfestingu á aðild X að umræddum fíkniefnainnflutningi. Samkvæmt þessu var ekki talið að fram hefði komið sönnun um háttsemi X er laut að þeim ákæruatriðum sem honum var gefið að sök. Var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

H krafðist ógildingar á byggingarleyfi fyrir nýjum sumarbústað í eigu M og S þar sem ekki hafði verið leitað samþykkis hans fyrir því að hann risi í sameignarlandi aðila. Með hliðsjón af dómaframkvæmd var ekki talið að krafa yrði gerð til þess að sveitarfélagið, sem gaf út byggingarleyfið, ætti aðild að málinu. Samkvæmt 4. mgr. 43. gr. laga nr. 73/1997 bar að leita samþykkis H áður en byggingarleyfið var veitt og þar sem það lá ekki fyrir var talið að óheimilt hefði verið að gefa það út. Gögn málsins báru með sér að M og S hefðu fljótlega orðið kunnugt um andstöðu H við byggingu sumarhússins. Þrátt fyrir það hefðu þær hafist handa um framkvæmdir án þess að samþykki H lægi fyrir. Þó að framkvæmdir hefðu ekki hafist fyrr en eftir að kærufrestur til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála var liðinn, mátti M og S vera ljóst að annmarki væri á útgáfu leyfisins og óvissa ríkti um framtíðargildi þess. Var því ekki talið að þær hefðu verið í góðri trú og gætu byggt á því að H hefði sýnt af sér tómlæti. Að svo komnu máli var ekki talið að sjónarmið M og S um að verðmæti færu forgörðum ef leyfið yrði ógilt hefðu þýðingu við úrlausn málsins. Var niðurstaða héraðsdóms um ógildingu byggingarleyfisins því staðfest.

P var eigandi alls hússins að Mjölnisholti 4, þegar hann seldi sonum sínum með tveimur kaupsamningum neðri og efri hæð þess árið 1990. Á þeim tíma hvíldi meðal annars á neðri hæð hússins veðskuldabréf frá 1978, en á efri hæðinni veðskuldabréf frá 1985. Náðu veðréttindi bréfanna til viðkomandi hæðar hússins ásamt þeirri helmings hlutdeild í sameign, sem hvorri þeirra fylgdi, þar á meðal í rishæð hússins. Var talið að P hafi ekki getað létt þessum veðböndum af neinum hluta fasteignarinnar með því að undanskilja rishæð hússins og „yfirbyggingarrétt“ þegar hann seldi sonum sínum aðra hluta þess en í málinu krafðist P þess að viðurkenndur yrði eignarréttur hans á rishæð fasteignarinnar og réttur til yfirbyggingar. Veðskuldabréfin tvö voru grundvöllur undir beiðnir um nauðungarsölu á annars vegar efri hæð hússins og hins vegar neðri hæð þess árin 1994 og 1995 og varð ekkert ráðið af gögnum málsins um að nokkuð hafi þar verið undan skilið. Var því litið svo á að beiðnirnar hafi tekið til alls þess sem veðsett var, enda var það í samræmi við skráningu í fasteignabók. Nauðungarsala fór fram á þessum grundvelli og húsið í heild selt nauðungarsölu, þar á meðal ris þess og réttursem eigandi kunni að hafa til að byggja við húsið. Fékk engu um það breytt að í afsölum til Húsbréfadeildar Húsnæðisstofnunar, sem gefin voru út í kjölfar nauðungarsölu, var tekið fram að þeir eignarhlutar, sem seldir voru, hafi verið þinglýst eign sona P, enda voru ekki aðrir eigendur skráðir í fasteignabók. Þótt efni kynnu að hafa verið til að gæta við þessar nauðungarsölur að réttindum sem P hafði geymt sér við gerð kaupsamninganna 1990, var talið að ekki yrði horft fram hjá því að við framkvæmd uppboðs á efri hæð hússins var P talinn annar gerðarþola og var að auki staddur við það. Voru eigendur fasteignarinnar sýknaðir af kröfum P.