S ehf., A ehf., G og I höfðuðu mál og kröfðust þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í og H vegna fjártjóns sem leitt hefði af því að jarðir þeirra voru staðsettar innan þynningarsvæðis brennisteinsdíoxíðs og flúors vegna stóriðjuvera á Grundartanga á nánar tilgreindu tímabili. Eignirnar lágu innan svæðis sem skilgreint hafði verið sem þynningarsvæði samkvæmt reglugerðum settum með stoð í lögum nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir. Í og H kröfðust frávísunar málsins og byggðu meðal annars á því að kröfugerðin uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að málatilbúnaður S ehf., A ehf., G og I væri byggður á því að réttur þeirra til nýtingar eigna sinna hefði verið skertur allt frá því að þau keyptu þær. Ágreiningslaust væri að jarðirnar hefðu verið innan þynningarsvæðis þegar kaupin fóru fram og að þær hefðu verið keyptar í því ástandi sem þær voru. Ekki var fallist á að S ehf., A. ehf., G og I hefðu leitt líkur að tjóni með vísan til þess eins að möguleikar þeirra á að nýta jarðirnar væru takmarkaðir þar sem þær væru á þynningarsvæði. Þá væri ekki á því byggt að athafnir Í og H eftir að kaupin fóru fram hefðu leitt til þess tjóns sem viðurkenningarkrafan laut að. Var því ekki talið að gerð hefði verið viðhlítandi grein fyrir því á hvaða grunni hafðar væru uppi kröfur til viðurkenningar á skaðabótaskyldu fyrir ætlað fjártjón, sem virtist hafa fallið til áður en jarðirnar voru keyptar. Þegar af þeirri ástæðu var ekki talið að S ehf., A. ehf., G og I hefðu reifað nægilega í málatilbúnaði sínum atriði sem lytu að því að heimilt væri að hafa uppi dómkröfur á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 og var niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins staðfest.
Aðilar deildu um það hvort A væri heimilt að innheimta gatnagerðargjald á grundvelli breytingar á aðalskipulagi, sem tók gildi í apríl 2013, þar sem gerð var breyting á þéttbýlismörkum A. Með breytingunni féll landspilda sem S ehf. keypti í september 2010 og seldi H ehf. í febrúar 2013 innan þéttbýlismarka A, en í mars 2011 hafði A samþykkt deiliskipulagstillögu S ehf. þar sem gert var ráð fyrir fyrsta áfanga frístundabyggðar á spildunni. Í málinu krafði S ehf. A um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar er nam fjárhæð þess gatnagerðargjalds sem S ehf. hafði innt af hendi með fyrirvara um lögmæti gjaldsins. H ehf. krafðist aðallega að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A vegna tjóns H ehf. sem leiddi af breytingunni á aðalskipulaginu, en til vara að A yrði gert að „kosta“ gatnagerð og viðhald gatna innan spildunnar. Byggðu S ehf. og H ehf. á því að breytingin á aðalskipulaginu hefði ekki verið reist á lögmætum og málefnalegum forsendum, skipulagslegs eðlis, heldur hefði búið þar að baki misbeiting valds á grundvelli þeirrar forsendu einnar að A gæti innheimt gatnagerðargjöld af S ehf. og H ehf. Væri eftirfarandi innheimta gjaldanna því ólögmæt. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ekki væri annað í ljós leitt en að stjórnsýslumeðferð við undirbúning og samþykkt breytingarinnar á aðalskipulaginu hefði verið í samræmi við skipulagslög. Ennfremur hefði A sýnt fram á að breytingin næði ekki einungis til landsvæðis í eigu H ehf. heldur einnig svæða í eigu annarra þar sem m.a. stæði til að reisa frístundabyggð. Að því virtu hefðu S ehf. og H ehf. ekki sýnt fram á að breytingin sem gerð var á þéttbýlismörkum A hefði verið ólögmæt þannig að hnekkt fengi gildi hennar. Þar sem málatilbúnaður og dómkröfur S ehf. og H ehf. byggðu með öllu á forsendunni um ólögmæti breytingarinnar var þegar af þeirri ástæðu staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu A.
Í og K höfðuðu mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar þeirra. Reistu þau kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð þeirra rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar Í og K hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða Í og K hina umkröfðu fjárhæð.
V höfðaði mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar hans. Reisti hann kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð hans rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar V hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða V hina umkröfðu fjárhæð.
V og Þ höfðuðu mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar þeirra. Reistu þau kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð þeirra rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar V og Þ hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða V og Þ hina umkröfðu fjárhæð.
A og E höfðuðu mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar þeirra. Reistu þau kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð þeirra rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar A og E hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða A og E hina umkröfðu fjárhæð.
J og V höfðuðu mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar þeirra. Reistu þau kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð þeirra rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar J og V hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða J og V hina umkröfðu fjárhæð.
B, K og S höfðuðu mál á hendur sveitarfélaginu M til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi lóðar í nágrenni íbúðar þeirra. Reistu þau kröfu sína á því að með breytingunni hefði íbúð þeirra rýrnað í verði, einkum vegna aukins hávaða, umferðar og sjónmengunar, sbr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Ekki var fallist á með M að yfirmatsgerð dómkvaddra manna væri haldin slíkum annmörkum að það leiddi til þess að niðurstaða hennar, um að söluverð fasteignar B, K og S hefði rýrnað um 11% vegna umþrættra breytinga á deiliskipulagi M, yrði ekki lögð til grundvallar í málinu. Var M því gert að greiða B, K og S hina umkröfðu fjárhæð.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna tjóns sem þau urðu fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna tjóns sem þau urðu fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna tjóns sem þau urðu fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna tjóns sem hann varð fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna tjóns sem þau urðu fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Stefndi, Mosfellsbær, dæmdur til að greiða stefnendum skaðabætur vegna tjóns sem þau urðu fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi.
Með ákvörðun útlendingaeftirlitsins í apríl 2007, sem staðfest var með úrskurði dóms- og kirkjumálaráðuneytisins í október 2008, var M, írönskum ríkisborgara, synjað um hæli hér á landi sem flóttamanni og jafnframt að honum yrði veitt dvalarleyfi af mannúðarástæðum. M höfðaði mál gegn íslenska ríkinu og krafðist ógildingar á fyrrgreindum ákvörðunum m.a. á þeim grundvelli að útlendingastofnun hafi, með því að túlka 12. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga of þröngt, staðið í vegi fyrir því að veitt yrði dvalarleyfi af mannúðarástæðum. Þá bar M við form- og efnisgöllum við málsmeðferðina. Talið var að ákvörðun útlendingastofnunar og úrskurður ráðuneytisins hafi verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og stjórnvöld við þær ákvarðanir beitt þeim sjónarmiðum sem skylt var að beita samkvæmt 1. mgr. 44.gr., 45. gr. og 12. gr. laga nr. 96/2002. Ákvarðanirnar væru þannig hvorki haldnar form- né efnisannmörkum og íslenska ríkið sýknað af kröfu M í málinu.
Stefnandi krafðist ógildingar ákvörðunar Útlendingastofnunar og úrskurðar dómsmálaráðherra varðandi umsókn stefnanda um hæli og dvalarleyfi. Stefndu voru sýknuð af kröfum stefnanda.