Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um bætur, en stefnandi hélt því fram að í þeirri háttsemi þinglýsingarstjóra að færa ekki tvö veðskuldabréf inn í tölvufærða þinglýsingabókfyrr en árið 2017 hefðu falist mistök sem leitt hefðu til tjóns stefnanda, enda hefði hann byggt á veðbókarvottorði þar sem bréfanna hefði ekki verið getið. Dómurinn taldi ekki uppfyllt það frumskilyrði bótaréttar skv. a-lið 49. gr. þinglýsingalaga að veðbókarvottorð hefði verið gefið út og að stefnandi hafi mátt treysta því. Þá stafaði tjón stefnanda ekki af háttsemi þinglýsingarstjóra og væri ekki sennileg afleiðing hennar heldur stafaði það beinlínis af háttsemi grandsamra viðsemjenda við þá er hann leiddi rétt sinn frá. Skilyrði nefnds lagaákvæðis og sakarreglunnar um sennilega afleiðingu væri því ekki heldur uppfyllt. Loks voru fyrningarreglur taldar styðja við niðurstöðu dómsins við sýknu.
Í máli þessu var deilt um eignarrétt að helmingi jarðarinnar Bjarnastaða. Aðila greindi á um það hvort H og E hefðu með kaupsamningi 14. júní 1981 eignast alla jörðina eða aðeins helming hennar svo sem V hélt fram. Í dómi Landsréttar kom fram að fallist væri á með V að hún leiddi eignarrétt sinn að jörðinni Sigtúnum og þar með hálfri jörðinni Bjarnastöðum til skiptalýsingar 16. júní 1939 fyrir óslitna framsalsröð sem í öllum tilvikum byggði á þinglýstum afsölum. Ekki var fallist á að H og E hefðu eignast Bjarnastaði alla á grundvelli traustfangs. Þá var ekki fallist á með H og E að efni afsalsins 14. júní 1981, sem þau leiddu rétt sinn af, hefði verið ranglega fært í þinglýsingabók í skilningi 18. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. H og E byggðu einnig á því að þau hefðu eignast hinn helming jarðarinnar Bjarnastaða fyrir hefð. Kom fram í dómi Landsréttar að ekki yrði talið varhugavert að slá því föstu að ekkert hefði legið fyrir um að hálf jörðin Bjarnastaðir tilheyrði Sigtúnum er H og E festu kaup á jörðinni. Fyrir lægi að H og E hefðu haft full umráð og not af jörðinni Bjarnastöðum í tæp 30 ár á grundvelli þinglýsts afsals þegar G, eiginmaður V, festi kaup á Sigtúnum. Ekki hefði annað legið fyrir en að þau umráð hefðu verið með öllu átölulaus af hálfu eiganda Sigtúna hverju sinni sem og annarra aðila. Þá lægi ekkert fyrir í málinu sem gerði líklegt að þau hefðu vitað af tilkalli eiganda Sigtúna til helmings Bjarnastaða. Féllst Landsréttur á að skilyrðum 1. mgr. 2. gr. laga nr. 46/1905 um hefð, um hefðartíma og umráð væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og H og E sýknuð af kröfu V um að viðurkennt yrði að hún væri eigandi helmings jarðarinnar Bjarnastaða.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem R var sýknuð af kröfu L um að nánar tilgreindar þinglýsingar yrðu ógiltar og sýslumanni yrði gert að afmá skjölin úr þinglýsingabók. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eins og L hefði hagað málatilbúnaði sínum yrði að líta svo á að hann hefði við meðferð málsins afmarkað kröfugerð sína þannig að hún liti einungis að því hvort sýslumanni hefði verið heimilt að þinglýsa skjölunum á lóðirnar Þ og G. Með samanburði á nánar tilgreindum skjölum yrði skýrlega ráðið að L væri eigandi þeirra lóða sem tilgreindar væru í hinum umþrættu skjölum sem Þ og G. Var því ekki fallist á þá málsástæðu L að vísa hefði átt skjölunum frá á þeim grundvelli að ekki hefði verið ljóst hver væri eigandi þeirra lóða. Líta yrði til þess að í málum sem rekin væru á grundvelli 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 væri ekki fjallað um eignarrétt og jafnframt að umræddar yfirlýsingar væru ekki frumeignarheimildir. Ekki var talið að aðstæður hefðu verið með þeim hætti sem greinir í f-lið 2. mgr. 6. gr. þinglýsingalaga og að þinglýsingastjóra hefði af þeim sökum borið að vísa skjölunum frá þinglýsingu. Þá var ekki var fallist á að dráttur á meðferð málsins hjá þinglýsingastjóra gæti leitt til þess að þinglýsingin yrði ógilt. Ekki var fallist á aðrar málsástæður L um að hann hefði ekki átt þess kost að kynna sér efni uppdrátta þegar hann ritaði samþykki sitt á hin umþrættu skjöl, að firmaritun GN hefði verið ófullnægjandi, að láðst hefði að upplýsa þinglýsingarbeiðanda og aðra um málið og gefa þeim kost á að koma athugasemdum á framfæri svo og að skjöl hefðu verið innfærð í þinglýsingabók án þess að þinglýsingunni væri lokið. Með vísan til þess var hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að verða ekki við kröfu hans um að leiðrétt yrði þinglýsing sem fram fór 8. nóvember 1990 og henni breytt á þann veg að um þinglýsingu á kaupsamningi væri að ræða en ekki afsali. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti kom fram að J hefði ekki fært sönnur á að hið umdeilda skjal hefði ekki verið afsal, svo sem þinglýsingabók bæri með sér. Væri því ósannað að um þinglýsingarmistök hefði verið að ræða samkvæmt 2. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 og var kröfu J því hafnað. Með sömu rökum var tekin til greina krafa D ehf., um að athugasemdir J yrðu afmáðar úr þinglýsingabók.
Ólöf Pétursdóttir (
Daði Bjarnason lögmaður)
gegn
sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu, Geir Ragnari L. Andersen, Huldu Klöru Lárusdóttur, Ívari Andersen, Kristni Andersen og Sigríði Ásthildi Andersen (enginn)
Ó kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hennar um að kvöð yrði afmáð úr þinglýsingabók. Byggði Ó á því að mistök hefðu orðið við þinglýsingu kvaðarinnar, sem varði óbein eignarréttindi að fasteign, enda hefði ekki verið vísað til fasteignanúmers í henni líkt og áskilið er í d-lið 2. mgr. 6. gr. þinglýsingalaga. Í úrskurði Landsréttar var fallist á að umrætt skjal hefði ekki fullnægt skilyrðum þinglýsingalaga og þannig hefði átt að vísa því frá þinglýsingu með vísan til 27. gr. sömu laga. Með hliðsjón af framangreindu var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.
Staðfest er ákvörðun sýslumannsins á Norðurlandi eystra, 28. nóvember 2018, þar sem hafnað er kröfu sóknaraðila um ofangreinda leiðréttingu þinglýsingarbókar varðandi eignarhald á jörðinni Bjarnastöðum, Norðurþingi, L154141, í eigu varnarðila.
A og J kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að sýslumanninum á Hvolsvelli yrði gert að afmá úr þinglýsingabók veðskuldabréf útgefið af Í sem hvíldi á 1. veðrétti jarðarinnar Á og leiðrétta þinglýsingabók samtímis með því að færa umrætt veðskuldabréf á fasteignina Á lóð sem skilin hafði verið út úr jörðinni með stofnskjali. Talið var að tilgreining veðskuldabréfsins á veðröð bæri með sér að ráðgert hefði verið að tryggja skuldina með veði í jörðinni Á. Þá hefði nafn fasteignarinnar Á lóð ekki komið fram í lýsingu veðandlags í veðskuldabréfinu og af þeim sökum gat veðréttur Í ekki tekið til þeirrar fasteignar. Á hinn bóginn var nafn jarðarinnar Á með réttu landnúmeri tekið fram í bréfinu og var því hafið yfir vafa að skjalið tæki til hennar. Hefði því ekkert tilefni verið fyrir þinglýsingastjóra til að vísa skjalinu frá þinglýsingu hvað jörðina Á varðaði og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Jakob Sigurjón Þórarinsson og Arnheiður Rut Auðbergsdóttir gegn
sýslumanninum á Hvolsvelli, Íbúðalánasjóði, Festu lífeyrissjóði, Íslandsbanka hf, Lífeyrissjóði, verslunarmanna, Lífeyrissjóði starfsmanna, ríkisins, kveðinn, upp svofelldur og ú r s k
Sóknaraðilar gerðu þá kröfu að þinglýsingastjóri afmáði úr þinglýsingabók veðskuldabréf af jörð og leiðrétti þinglýsingabók með því að færa umrætt veðskuldabréf á tiltekna lóð. Var kröfunni hafnað.
A og V kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að sýslumanninum á Hvolsvelli yrði gert að afmá úr þinglýsingabók stofnskjal fyrir fimm landspildur úr jörðinni Háfshjáleigu í Rangárþingi ytra. A og V, sem voru eigendur nærliggjandi jarðar, héldu því fram að 4 af spildunum væru að stærstum hluta úr óskiptu sameignarlandi nokkurra samliggjandi jarða á svæðinu og að fimmta spildan væri að stærstu leyti skipt út úr þeirra landi auk nærliggjandi jarðar. Byggðu þau kröfur sínar aðallega á þinglýstum gögnum. Af hálfu nú- og þáverandi eigenda landsins Háfshjáleigu var aðallega vísað til dóms Hæstaréttar í málinu nr. 72/2009 því til stuðnings að A og V hefðu ekki sýnt fram á eignarrétt að því landssvæði sem stofnskjalið tók til. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málið væri rekið eftir 3. gr. þinglýsingarlaga. Í slíku máli yrði ekki litið til efnisatriða að baki skjali sem þinglýst hefði verið, heldur einungis leyst úr því hvort þinglýsing hefði verið formlega rétt eða ekki. Við úrlausn í málinu yrði því ekki lagt mat á þann efnislega ágreining sem á milli málsaðila væri um landamerki og eignarhald. Var það niðurstaða Hæstaréttar að öllum formskilyrðum þinglýsingarinnar hefði verið fullnægt þegar stofnskjalið var afhent til þinglýsingar og að A og V hefðu ekki bent á ný atriði sem leitt gætu til þess nú að þinglýsingarstjóri, innan þeirra marka sem honum væri heimilt að breyta fyrri ákvörðun, endurskoðaði þá ákvörðun. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.
Íslenska ríkið (
Jón Bjarnason)
gegn
Hrefnu Kristjánsdóttur (enginn)
Í krafðist þess að ákvörðun þinglýsingarstjóra um að hafna beiðni þess um að leiðrétta færslu í þinglýsingarbók yrði felld úr gildi og honum gert að færa tilteknar óútskiptar leigulóðir í eigu H til samræmis við kaupsamning/afsal og yfirlýsingu um staðfestingu landskipta í þinglýsingabók. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kemur fram að hinn umdeildi kaupsamningur/afsal uppfylli ekki skilyrði þágildandi d-liðar 2. mgr. 6. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978, enda sé í skjalinu ekki getið fastanúmera. Hafi þinglýsingarstjóra því borið að vísa skjalinu frá þinglýsingu. Var kröfu Í því hafnað.
L ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess á hendur F ehf. til heimtu greiðslu á tveimur reikningum vegna leigu fyrir afnot af landi var vísa frá dómi sökum vanreifunar. Fyrir Hæstarétt voru lögð gögn um málsóknarumboð til L ehf. frá þinglýstum eigendum Reykjahlíðar. Ekki var fallist á að aðild Landsvirkjunar eða íslenska ríkisins væri nauðsynleg þannig að vísa bæri málinu frá dómi af þeim sökum. Þá var fallist á með F ehf. að lýsing L ehf. á málsatvikum í stefnu væri ekki svo skilmerkileg sem skyldi en þó væri grundvöllur málatilbúnaðar félagsins í aðalatriðum skýr. Væru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi af þessum sökum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.