Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lagagrein: 59. gr. laga nr. 39/1922 — Lög um lausafjárkaup
Fallist var á kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði með dómi að bílastæði í sameiginlegri bílageymslu í fjölbýlishúsi tilheyrði íbúð hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B á hendur O var vísað frá dómi. Í málinu krafðist B viðurkenningar á 50% eignarhlutdeild sinni í nánar tilgreindu óskiptu landi jarðanna L og S. Hafði umrætt land verið skilið frá jörðunum með landskiptagerð frá árinu 1999 og var því ekki lengur í óskiptu landi þeirra eins og greindi í dómkröfu B. Var því ekki talið unnt að taka kröfuna til greina þótt fallist yrði á þær málsástæður sem hún styddist við. Þá hafði O lýst því yfir að hann gæti ekki samþykkt að kröfunni yrði breytt. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá dómi sökum vanreifunar því staðfest.
Frávísun. Viðurkenningarkröfu vísað frá dómi þar sem hún var ekki talin dómtæk.
S ehf. keypti jörðina Krók af B árið 1992. Ekki kom fram við kaupin að vatnsréttindi í Þjórsá höfðu verið seld frá jörðinni árið 1918. Þessa var heldur ekki getið í fasteignabók jarðarinnar, sem mun hafa verið vélrituð 1977, eða á veðbókarvottorði sem lá frammi við kaupin. Krafðist S ehf. skaðabóta úr hendi B vegna vanheimildar, sbr. 59. gr. þágildandi laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, en til vara skaðabóta eða afsláttar af kaupverðinu, sbr. 42. gr. sömu laga. Fyrir Hæstarétti krafðist B sýknu af kröfum S ehf. og að hnekkt yrði úrskurði héraðsdóms um að heimila S ehf. að leggja fram í málinu nánar tilgreind skjöl. Talið var að B hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinum hnekkt enda hefði S ehf. neytt heimildar 159. gr. laga nr. 91/1991 til að leggja umrædd skjöl fram í Hæstarétti. Með vísan til 2. mgr. 16. gr. vatnalaga nr. 15/1923 og dómafordæma réttarins var á það fallist að S ehf. hefði mátt gera ráð fyrir því að vatnsréttindi í Þjórsá fylgdu jörðinni og var því um vanefnd af hálfu B að ræða. Í ljósi eðlis þessara vanefnda var hins vegar ekki talið að S ehf. ætti skaðabótakröfu á hendur B samkvæmt meginreglu 59. gr. laga nr. 39/1922. Hins vegar var fallist á að félagið ætti rétt á afslætti af kaupverðinu, sbr. 42. gr. sömu laga, þar sem hinu selda var áfátt að þessu leyti. Var B því dæmt til að greiða S ehf. afslátt af kaupverðinu í samræmi við rökstudda niðurstöðu dómkvaddra matsmanna, sem B hafði ekki hnekkt.
R höfðaði mál á hendur S þar sem hann krafðist þess að S greiddi sér skaðabætur vegna bifreiðaviðskipta. Málinu var vísað frá héraðsdómi þar sem málatilbúnaður R var talinn svo ómarkviss og bótagrundvöllur svo óljós að ekki væri unnt að kveða upp efnisdóm í málinu.