Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 33. gr. laga nr. 32/2005 — Lög um miðlun vátrygginga
T ehf. höfðaði mál gegn S og krafðist ógildingar á ákvörðun S um álagningu stjórnvaldssektar á T ehf. vegna brota á ákvæðum 1. og 2. mgr. 6. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 62/2019 um dreifingu vátrygginga, og jafnframt gegn 3. mgr. 140. gr. f laga nr. 30/2004 við dreifingu tryggingaafurðar NOVIS Wealth Insuring. Krafðist T ehf. jafnframt endurgreiðslu greiddrar stjórnvaldssektar eða lækkunar hennar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi skýrt fyrir í lögum nr. 30/2004 að sú lagaskylda hvíldi á T ehf. að veita þeim viðskiptavinum sínum, sem ekki veittu upplýsingar samkvæmt 1. mgr. 140. gr. f eða veittu ófullnægjandi upplýsingar, skriflega viðvörun. T ehf. hefði fullyrt að hann hefði í þessum tilvikum veitt viðskiptavinum sínum munnlega ráðgjöf og viðvörun og hefði vísað að þessu leyti til yfirlýsinga viðskiptavina. Af gögnum málsins yrði ekki séð að rannsókn S hefði beinst að því hvort svo hefði verið. Féllst Landsréttur á það með T ehf. að ekki hefðu staðið nægileg rök til að leggja á hann stjórnvaldssekt á þeim grunni að hann hefði gerst brotlegur við fyrirmæli 3. mgr. 140. gr. f laga nr. 30/2004. Landsréttur vísaði til þess að tilgangur og markmið laga nr. 30/2004 væri meðal annars að tryggja að neytendur gætu keypt vátryggingarafurð sem samræmdist kröfum þeirra og þörfum. Færi ráðgjöf dreifingaraðila gegn kröfum viðskiptavinarins væri það í andstöðu við ákvæði 1. og 2. mgr. 6. gr. laganna. 45 viðskiptavinir T ehf. hefðu lýst því að þeir teldu nauðsynlegt að fá höfuðstól greiðslna til baka í lok samningstíma, þótt ávöxtun yrði minni. Allt að einu hefði fjárfestingu þeirra verið dreift jafnt á alla sjóði NOVIS sem hefðu haft mishátt áhættustig. Taldi Landsréttur að með því hefði T ehf. gengið gegn kröfum og þörfum umræddra viðskiptavina í andstöðu við 1. og 2. mgr. 6. gr. laga nr. 30/2004, sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 62/2019. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt 145. gr. b laga nr. 30/2004 hefði S verið heimilt að leggja stjórnvaldssekt á T ehf. vegna þessa brots og væri fjárhæð sektarinnar hæfilega metin níu milljónir króna. T ehf. hafði greitt 35 milljónir króna til S og var S því gert að endurgreiða T ehf. 26 milljónir króna.
Stefnandi höfðaði mál til þess að fá stjórnvaldsákvörðun fellda niður eða stjórnvaldssekt lækkaða. Talið var að á ákvörðun stjórnvaldsins væri hvorki form- né efnisannmarki né aðrir ágallar sem gæti valdið ógildingu hennar. Hinsvegar var talið að fjárhæð stjórnvaldssektarinnar væri hærri en sektarákvæðið heimilaði. Af þeim sökum lækkaði dómurinn sektarfjárhæðina.
A, sem var sendibílstjóri, lenti í slysi í apríl 2016 sem varð til þess að hásin slitnaði. Starfsverndartrygging hans hafði þá runnið út án þess að honum hefði verið tilkynnt um að hún yrði ekki endurnýjuð. Árið 2017 gerði A réttarsátt við vátryggingamiðlunina sem seldi honum starfsverndartrygginguna, T ehf., þar sem T ehf. viðurkenndi bótaábyrgð og ábyrgðist uppgjör vátryggingarbóta eftir efni vátryggingar- samningsins. Í kjölfarið greindi aðila á um efni samningsins, hvort upplýsingagjöf A um heilsufar hans í umsókn um trygginguna leiddi til þess að bótaábyrgð félagsins félli niður í heild eða að hluta og um umfang tjóns A. Með hliðsjón af umsókn A um vátrygginguna, gögnum sem var framvísað við sölu hennar, því sem fram kom í skýrslum fyrir Landsrétti og ákvæðum þágildandi laga var fallist á með A að í tryggingunni hefði falist að yrði hann óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri yrðu honum greiddar bætur fyrir tímabundna og varanlega örorku. Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns hefði A orðið varanlega óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri frá slysdegi vegna afleiðinga slyssins og ætti A því rétt á bótum úr tryggingunni. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á að nokkur tengsl væru milli þess að hásin A slitnaði og þeirra upplýsinga um heilsufar sem A vanrækti að veita eða veitti ranglega. Upplýsingagjöf A skipti því ekki máli fyrir ábyrgð félagsins. Samkvæmt því var T ehf. dæmt til að greiða A bætur vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku miðað við fullan missi starfsorku, samtals 20.974.000 krónur ásamt vöxtum.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi hinnar stefndu vátryggingamiðlunar. Í málinu var óumdeilt að stefndi bæri skaðabótaskyldu gagnvart stefnanda vegna mistaka sem leiddu til þess að vátrygging stefnanda hjá erlendu vátryggingafélagi var fallin úr gildi er hann varð fyrir slysi. Þá var óumdeilt að umfang skaðabótaskyldu stefnda svaraði til þeirrar fjárhæðar sem ætla mætti að stefnandi hefði fengið frá hinu erlenda vátryggingafélagi, hefði tryggingin ekki verið fallin úr gildi. Deilt var um það hvort stefnandi hefði alfarið firrt sig bótarétti vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu við töku vátryggingarinnar. Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns sem stefndi aflaði og til fyrirliggjandi sjúkraskrárupplýsinga var fallist á að stefndi hefði vanrækt að upplýsa réttilega um reykingar sínar á síðustu 12 mánuðum fyrir töku tryggingarinnar. Var sú vanræksla ekki talin óveruleg í skilningi 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004. Að teknu tilliti til þess, en jafnframt til þess að slys stefnanda stóð ekki í orsakasamhengi við þær upplýsingar sem leynt var, var talið að bótaréttur stefnanda hefði verið skertur um þriðjung og að það ætti að leiða til þess að bætur hans úr hendi stefnda yrðu skertar um sama hlutfall. Fjárkrafa stefnanda miðaði við að hann hefði átt rétt á hámarksbótum úr vátryggingunni, annars vegar vegna tímabundinnar óvinnufærni í tvö ár og hins vegar vegna 100% varanlegrar óvinnufærni. Deilt var um innihald þeirrar vátryggingar sem stefnandi hafði haft, þ.e. hvort hún hefði miðast við það tiltekna starf sem stefndi gegndi á slysdegi. Þótt fallist væri á að stefndi þyrfti að bera hallann af óskýrleika þeirra gagna sem frá hinu erlenda vátryggingafélagi stöfuðu var þó ekki fallist á að af því leiddi að leggja bæri þröngan skilning stefnandi á innihaldi tryggingarinnar til grundvallar, enda þótti sá skilningur ekki eiga sér viðhlítandi stoð í gögnum málsins. Þar sem fyrirliggjandi matsgerð, sem stefnandi aflaði, um 100% varanlega óvinnufærni stefnanda tók einungis mið af færni hans "til að starfa sem sendibifreiðarstjóri" var ekki talið unnt að leggja hana til grundvallar niðurstöðu málsins. Var stefndi því sýknaður af þeim hluta kröfugerðar stefnanda sem tók til bóta vegna varanlegrar óvinnufærni. Á hinn bóginn var talið unnt að dæma bætur fyrir tímabundna óvinnufærni á grundvelli annarrar matsgerðar sem stefnandi hafði lagt fram í málinu. Eftir atvikum þótti rétt að hvor aðili bæri sinn kostnað af málinu.