Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á ýmsum lögum til að mæta efnahagslegum áhrifum heimsfaraldurs kórónuveiru. nr. 25/2020
Aðilar málsins gerðu með sér verksamning um breikkun Reykjanesbrautar, Í hf. sem verktaki og V sem verkkaupi. Ágreiningur reis milli aðila um það hvort og þá hvaða áhrif lækkun byggingarvísitölu í maí 2020 ætti að hafa á samning aðila. Byggði Í hf. á því að samkvæmt grein 5.1.13 í ÍST 30:2012, sem var hluti útboðslýsingar, ætti að breyta samningsfjárhæð aðila til hækkunar. Taldi Í hf. að lög nr. 25/2020 hefðu leitt til þess að byggingarvísitala hefði lækkað um 2,8% í maí 2020 í stað þess að hækka um 0,3% og byggði þar á matsgerð dómkvadds matsmanns. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt umræddu ákvæði í ÍST 30:2012 ætti að meta sérstaklega hvaða áhrif lagabreytingar hefðu á „kostnað“ aðila til hækkunar eða lækkunar. Ekki yrði þó ráðið af gögnum málsins hvort eða þá hvernig kostnaður væri skilgreindur í samningi aðila. Í ljósi þessa og að teknu tilliti til þess að verksamninga sem gerðir væru á grundvelli ákvæða laga nr. 120/2016 um opinber innkaup bæri að túlka samkvæmt orðanna hljóðan var hafnað þeirri málsástæðu Í hf. að endurgjald hans skyldi hækkað á grundvelli greinar 5.1.13 í ÍST 30:2012. Ekki var heldur á það fallist að réttarreglur um brostnar forsendur gætu leitt til þeirrar niðurstöðu. Loks var ekki talið að efni væru til að víkja ákvæði samnings aðila um endurgjald til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfum Í hf.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að greidd yrði viðbótargreiðsla vegna verksamnings um vegagerð sem byggði á þeim grunni að líta ætti framhjá lækkun vísitölu byggingarkostnaðar í maí 2020 sem verðbætur samnings aðila miðaðist við. Vísitalan hafði lækkað um 3,1% þegar sett voru lög nr. 25/2020 til að bregðast við efnhagslegum áhrifum af heimsfaraldri kórónarveiru meðal annars með því að endurgreiðsluhlutfall virðisaukaskatts af byggingarkostnaði var hækkað upp í 100% sem hafði þau áhrif á byggingavísitala lækkaði. Ekki var fallist á að stefnandi ætti rétt á að inntaki samnings aðila yrði breytt af þessu tilefni.
Stefnandi, sem er héraðsdómari, krafðist ógildingar á þremur ákvörðunum stefnda, íslenska ríkisins, er lutu að breyttri útreikningsaðferð launabreytinga samkvæmt 4. mgr. 44. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla og endurkröfu ofgreiddra launa. Dómurinn taldi ákvarðanirnar vera stjórnvaldsákvarðanir samkvæmt 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 en ekki hefði verið gætt málsmeðferðarreglna laganna. Stefnanda hefði hvorki verið gert viðvart um að málið væri til meðferðar, sbr. 14. gr. laga nr. 37/1993, né notið andmælaréttar, sbr. 13. gr. sömu laga. Talið var að umræddir annmarkar væru verulegir. Var af þeim sökum fallist á kröfur stefnanda um ógildingu umræddra ákvarðana.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að lífeyrisréttindi B kæmu til skipta sem hjúskapareign við fjárslit þeirra. Í úrskurði Landsréttar var fallist á að hluti af séreignarsparnaði B sem heimild væri til úttektar á, í samræmi við VIII. ákvæði til bráðabirgða með lögum nr. 129/1997, sbr. lög nr. 25/2020, hefði endurkaupsvirði samkvæmt kröfu maka í samræmi við 2. tölulið. 1. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og skyldi koma til skipta við fjárslitin. Að öðru leyti var niðurstaða héraðsdóms staðfest.