Ekki var fallist á að skilyrði væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
Hjón. Varnarþing. Áfrýjunarfrestur. Málsástæður. Hæfi dómara. Málsvari. Frávísun frá Hæstarétti að hluta. Gjafsókn. Með héraðsdómi var K veittur lögskilnaður við M auk þess sem henni var dæmd forsjá barna þeirra. Í dómi Hæstaréttar var kröfu M um að málinu yrði vísað frá héraðsdómi sökum þess að málið hefði ekki verið höfðað á heimilsvarnarþingi hans hafnað þar sem talið var að M hefði samþykkt að málið skyldi rekið fyrir héraðsdómi Austurlands. Þá var kröfum M er lutu að forsjá K, umgengnisréttar hans og skyldu um greiðslu meðlags vísað frá Hæstarétti þar sem áfrýjunarfrestur var liðinn er áfrýjunarstefna var gefin út í málinu, sbr. 1. mgr. 44. gr. barnalaga. Hvað varðaði lögskilnaðarkröfu K var ekki fallist á það með M að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á þeim forsendum að skilnaðarmál aðila væri til meðferðar í heimalandi þeirra, sbr. 4. mgr. 94. gr. laga nr. 91/1991, þar sem gögn sem aðilar höfðu lagt fram þessu til stuðnings væru óskýr og misvísandi. Þá var kröfu M um frávísun sökum þess að eigi hefði verið leitað sátta með aðilum hafnað þar sem talið var að M hefði fallið frá þessari málsástæðu fyrir héraðsdómi og yrði hún því ekki tekin upp á ný við rekstur málsins fyrir Hæstarétti. Hvað laut að varakröfu M var ekki talið að héraðsdómari í málinu hefði verið vanhæfur til að fara með mál aðila þrátt fyrir að hann hefði áður leyst úr kröfu um nálgunarbann M gagnvart K auk þess sem sami dómari hefði dæmt M til refsingar í opinberu máli. Þá var að endingu talið að héraðsdómara hefði verið rétt að skipa M málsvara við meðferð málsins fyrir héraðsdómi og kröfu M um ómerkingu af þeim sökum því hafnað. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
X hafði verið ákærður fyrir gróft ofbeldisbrot gagnvart A og einnig var til rannsóknar hjá L kæra A vegna ætlaðrar kynferðislegrar þvingunar af hálfu X gagnvart A sem að hennar sögn hafði staðið um langan tíma og tengdist einnig ætluðu ofbeldi X í hennar garð. Samkvæmt kæru A til L voru aðeins nokkrar vikur frá X framdi síðast ætlað ofbeldisbrot gagnvart henni. Gerði L kröfu um það í málinu að beiðni A að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þegar hafður var í huga tilgangur tilvitnaðrar lagagreinar og einnig að hin tímabundna skerðing á frelsi X sem farið var fram á þótti ekki ganga lengra en nauðsyn bæri til, var talið að skilyrði væru fyrir hendi til að X sætti hinu umbeðna nálgunarbanni.
Ekki var fallist á að skilyrði væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Júlíus Magnússon fulltrúi)
gegn
X (
Bjarni Eiríksson hdl)
Með dómi Hæstaréttar var X gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a laga nr. 19/1991 í þrjá mánuði frá uppsögu dómsins, þannig að lagt var bann við því að hann kæmi á heimili Y, eða á lóð húss hennar, veitti henni eftirför, heimsækti hana eða setti sig í samband við hana, með til dæmis símhringingum eða sms- eða tölvuskilaboðum.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Stefán Eiríksson lögreglustjóri)
gegn
X (
Oddgeir Einarsson hdl)
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart Y, heimili hennar og vinnustað samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til vinnustaðar Y í Kringlunni þar sem óljóst var hvort eða hvenær Y hæfi þar störf á ný.
K var veittur lögskilnaður frá M og K falin forsjá tveggja barna málsaðila. M var dæmdur til að greiða meðlag með börnunum og loks var kveðið á um umgengni M og barnanna.
K var fengin forsjá barnanna A og B til bráðabirgða á meðan forsjármál K og M er til lykta leitt fyrir dómstólum.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en gildistími bannsins styttur í þrjá mánuði frá uppsögu dóms Hæstaréttar.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til heimilis foreldra A.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
X var gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, þannig að honum var í sex mánuði bannað að koma í tiltekið hús eða vera á nánar afmörkuðu svæði. Þá var honum bannað jafnlengi að hringja í, veita eftirför, heimsækja eða vera með öðru móti í beinu og milliliðalausu sambandi við fyrrverandi eiginkonu sína, dóttur hennar og samstarfsmann.