Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lögum nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, með síðari breytingum (hreyfanleiki viðskiptavina). nr. 15/2015
B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.
Líkamstjón - Vinnuslys - Sönnunarbyrði
A krafðist viðurkenningar á skyldu V hf. til greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega F vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi í janúar 2016. Ágreiningur aðila sneri að því hvort bótaréttur A úr tryggingunni væri niður fallinn þar sem ekki hefði borist tilkynning um vátryggingaratburð innan árs frest samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. V hf. byggði á því að tilkynning sem félaginu barst í febrúar 2016 hefði eingöngu varðað kröfu A um bætur úr fjölskyldutryggingu en ekki slysatryggingu launþega F, þar sem A hefði verið tilgreind sem vátryggingartaki en ekki F. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að með tilkynningu A hefði V hf. sannanlega verið tilkynnt um þann vátryggingaratburð sem A taldi leiða til bótaskyldu V hf., bæði á grundvelli fjölskyldutryggingarinnar og slysatryggingar launþega F. Var krafa A því tekin til greina.
Fallist á kröfu um greiðslu bóta úr tryggingu. Talið var að vegna annmarka á matsgerð yrði niðurstaða hennar ekki lögð til grundvallar í málinu.
Aðila greindi á um hvort stefnandi hefði glatað rétti til bóta úr slysatryggingu launþega, sem vinnuveitandi hennar var með hjá stefnda, þar sem tilkynning hefði ekki borist innan frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Tveimur vikum eftir slysið hafði stefnandi fyllt út eyðublað stefnda þar sem tilkynnt var um slysið og afleiðingar þess, en stefndi taldi þessa tilkynningu eingöngu varða kröfu vegna fjölskyldutryggingar stefnanda þar sem stefnandi var tilgreind sem vátryggingartaki en ekki vinnuveitandi hennar. Talið var að skýra bæri 1. mgr. 124. gr. eftir orðanna hljóðan og leggja til grundvallar að tilkynning um vátryggingaratburð sem berst vátryggingarfélagi innan frestsins komi í veg fyrir að bótaréttur falli niður. Þar sem slík tilkynning hafði sannarlega borist stefnda var fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu úr slysatryggingunni.