Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum nr. 90/2003, um tekjuskatt, með síðari breytingum (afleiðuviðskipti, vatnsveitur og fráveitur, arðsúthlutun til eigenda félaga, millilandasamruni, milliverðlagning, sérstakur fjársýsluskattur, eindagi). nr. 142/2013
Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2017 og 2018 var hafnað.
Kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar varðandi skattskil stefnanda fyrir rekstrarárin 2014, 2015 og 2016 var hafnað.
Í málinu var deilt um endurákvörðun opinberra gjalda Í ehf. vegna gjaldársins 2016 og hvort verð Í ehf. í viðskiptum við írskt móðurfélag þess rekstrarárið 2015 hafi verið á armslengdargrundvelli. Í dómi Landsréttar var rakið að óumdeilt væri að Í ehf. hefði lagt fram ófullnægjandi skjölunargögn í október 2020 í framhaldi af beiðni ríkisskattstjóra um afhendingu gagna sem tengdust vörusölu Í ehf. til móðurfélagsins. Þá vísaði Landsréttur til þess að líkt og rakið hefði verið í hinum áfrýjaða dómi hvíldi víðtæk skylda að lögum á skattaðila til að sýna skattyfirvöldum fram á, með gögnum og upplýsingum, að verðákvörðun í viðskiptum við tengda aðila væri í samræmi við armslengdarsjónarmið, sbr. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en Í ehf. bæri sönnunarbyrði um að svo hefði verið í viðskiptum þess við móðurfélagið rekstrarárið 2015. Einnig væri þess að gæta að í leiðbeiningarreglum OECD, sem voru í gildi á umræddum tíma og horfa yrði til við skýringu á ákvæðum laga nr. 90/2003, væri gert ráð fyrir að sönnunarbyrðin gæti legið hjá skattaðila eins og raunin væri hér á landi. Féllst Landsréttur því á með héraðsdómi að Í ehf. hefði ekki axlað sönnunarbyrði sína um að verð og skilmálar í viðskiptum við móðurfélag þess hefðu verið í samræmi við armslengdarregluna. Með þessari athugasemd var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans um sýknu Í af kröfum Í ehf.
Krafist var að úrskurðir yfirskattanefndar og ríkisskattstjóra um endurákvörðun á opinberum gjöldum stefnanda gjaldárið 2016 yrðu felldir úr gildi þar sem þeir væru haldnir efnis- og formágöllum. Þess var krafist að stefnda yrði gert að endurgreiða stefnanda fjárhæð sem honum hafi verið gert að greiða í kjölfar endurákvörðunarinnar. Deilt var um hvort söluverð stefnanda á framleiðsluvöru sinni til írsks móðurfélags síns hafi verið ákvarðað í samræmi við 3. mgr. 57.gr. laga um tekjuskatt nr. 90/2003, þ.e. hvort verðlagningin teldist sambærileg því sem almennt gerist í viðskiptum ótengdra aðila og þar með í samræmi við armslengdarsjónarmið. Var fallist á að stefnandi mætti beita kostnaðarálagningaraðferðinni skv. leiðbeiningarreglum OECD við ákvörðun milliverðs milli hinna tengdu aðila en skv niðurstöðu dómsins hafði stefnandi hins vegar beitt þeirri aðferð á rangan máta sem færi gegn leiðbeiningarreglum OECD og þar með gegn 3.mgr. 57.gr. laga um tekjuskatt. Var fallist á að heimilt væri að leiðrétta kostnaðargrunninn með því að bæta við hann launakostnaði og afskriftum fastafjármuna á þann máta sem skattyfirvöld hefðu gert. Einnig var fallist á niðurstöðu skattyfirvalda að hæfileg álagning ofan á þannig leiðréttan kostnaðargrunn væri álag sem næmi 50% brúttóframlegð af kostnaðarverði seldra vara. Ekki var fallist á að úrskurður yfirskattanefndar væri haldinn form- eða efniságalla en óþarft var talið að krefjast sérstaklega að úrskurður ríkisskattstjóra yrði felldur úr gildi þar sem hann hafi efnislega orðið hluti úrskurðar yfirskattanefndar. Stefndi var einnig sýknaður af varakröfu stefnanda þar sem ekki var fallist á að óvissa hafi verið um heimild til skattlagningarinnar og ekki talið tilefni til að falla frá beitingu 25% álags sem lagt hafði verið á vantalinn skattstofn stefnanda á grundvelli 1.mgr. 108. gr. laga um tekjuskatt.
X var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að telja fram fjármagnstekjur að fjárhæð 120.026.444 krónur sem voru tekjur X af uppgjöri tveggja framvirkra skiptasamninga. Kröfu X um frávísun málsins var hafnað. Vísað var til þess að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði ekki verið talið að það færi í bága við bann við endurtekinni málsmeðferð þótt stjórnvöld hefðu áður gert manni að greiða skatt af álagi á skattstofn og sama manni væri síðan í öðru máli gerð viðurlög vegna sömu málsatvika. Þá varðaði það ekki frávísun málsins þótt skattrannsóknarstjóri eða sérstakur saksóknari hefði tjáð sig með almennum hætti um fyrirhugaða lagasetningu á sviði skattaréttar, enda væri slík umfjöllun saksókninni óviðkomandi. Ekki var heldur fallist á að tilteknir annmarkar á samningu héraðsdóms yllu því að ómerkja bæri dóminn. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þótt lögum hefði síðar verið breytt um skattlagningu fjármagnstekna breytti það engu um refsinæmi þess að skýra rangt eða villandi frá því sem máli skipti við álagningu tekjuskatts. Var málið því dæmt eftir gildandi skattalögum á þeim tíma er ákærði aflaði teknanna. Talið var að hagnaður X af gerð umræddra framvirkra skiptasamninga hefði falið í sér skattskyldar fjármagnstekjur og að ekki hefði staðið heimild til að draga frá þeim tap af öðrum sams konar samningum eða beinan kostnað við öflun teknanna. Ekki var fallist með X að um hefði verið að ræða tekjur í sjálfstæðri atvinnustarfsemi. Þá leysti það X ekki undan refsiábyrgð þótt samningsaðili hans hefði vanrækt skyldu sína til að standa skil á skattinum eftir lögum nr. 94/1996 um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur. X var fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða 21.000.000 krónur í sekt og skyldi átta mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.