Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 19. gr. laga nr. 10/2008 — Lög um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla
A höfðaði mál á hendur B ohf. í kjölfar þess að henni var sagt upp störfum og krafðist þess að viðurkennd yrði skaða- og miskabótaskylda B ohf. vegna ólögmætrar uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði grundvallast á því að hún hefði kvartað undan framkomu yfirmanns síns, framkvæmdastjóra B ohf., skömmu áður. B ohf. byggði á hinn bóginn á því að uppsögnin ætti sér rætur í því að A hefði ekki staðið undir væntingum sem starfsmaður. Í dómi Landsréttar er rakið að samkvæmt 1. mgr. 27. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla væri atvinnurekanda óheimilt að segja starfsmanni upp störfum sökum þess að hann hafi krafist leiðréttingar á grundvelli laganna, og skv. 3. mgr. sömu greinar skuli atvinnurekandi sýna fram á að uppsögn grundvallist ekki á leiðréttingarkröfu starfsmanns ef leiddar eru líkur að því að gengið hafi verið gegn ákvæðinu. Af málsgögnum mætti ráða að B ohf. hefði lengst af borið traust til A, fjölgað verkefnum hennar, aukið ábyrgð og að rætt hefði verið um launahækkun henni til handa. Þá hefði B ohf. farið með kvörtun A sem samskiptavandamál en ekki sem kvörtun um kynbundna áreitni, þrátt fyrir að tilefni væri til þess, en málsgögn báru með sér að A og aðrar konur hefðu margsinnis kvartað yfir framferði yfirmanns hennar áður. Félagið hefði hvorki virkjað ferla sína í eineltis-, áreitis- eða ofbeldismálum né fylgt þeim reglum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 1009/2015 um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum. Þannig lágu ekki skýrt fyrir í málinu upplýsingar um lyktir eða árangur þeirrar úrvinnslu sem kvörtun A fékk. Með vísan til 3. mgr., sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 10/2008 var talið að B ohf. hefði ekki tekist að hnekkja líkum á því að uppsögnin hefði grundvallast á leiðréttingarkröfu A. Niðurstaða dómsins var því sú að viðurkennt var að B ohf. bæri skaðabótaábyrgð vegna fjárhagslegs tjóns sem A kynni að hafa orðið fyrir vegna uppsagnarinnar og miskabótaábyrgð vegna meingerðar í garð A í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
Stefnandi gerði kröfu um skaða- og miskabætur þar sem samstarfskonu hans hefðu verið greidd hærri laun. Talið var að málefnalegar ástæður hefðu verið fyrir launamuninum og var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði að sá munur sem væri á launum hennar og annars forstöðumanns væri andstæð 2. mgr. 65. gr. stjórnarskráinnar og fæli í sér brot á lögum nr. 10/2008, um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla. Einnig var hafnað kröfu stefnanda um að greiðslu skaða- og miskabóta.
Deilt var um hvort við slit varnaraðila bæri að viðurkenna skaðabótakröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila vegna brots gegn jafnréttislögum og þá hverrar stöðu í réttindaröð krafan nyti. Fallist á að viðurkenna bæri skaðabótakröfu sóknaraðila, þó að lægri fjárhæð en krafist var. Hafnað að krafan nyti stöðu sem forgangskrafa, sbr. 1. tölul. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 en viðurkennt að hún nyti stöðu sem almenn krafa sbr. 113. gr. sömu laga.