Dómstólaleit

Með hinum kærða úrskurði var máli sóknaraðila, er laut að kæru á úrskurði umdæmisráðs í B 3. febrúar 2026 um vistun sonar A utan heimilis A, vísað frá dómi á þeim grunni að fjögurra vikna frestur til að bera fyrrnefndan úrskurð umdæmisráðs undir héraðsdóm hefði verið liðinn. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A, sem væri ólöglærður, hefði sent héraðsdómi Reykjaness bréf 20. febrúar 2026 sem bar yfirskriftina „Umsókn um stjórnsýslukæru og stjórnsýsluúrlausn vegna ákvörðunar barnaverndarnefndar ([…]/2026). Afgreiðsla dómsins hefði svarað erindi A 4. mars 2026 á þann veg að erindi sóknaraðila ætti ekki undir dóminn. A hefði brugðist við þann sama dag með því að senda dóminum tvö skjöl og bar annað skjalið heitið „Kæra á hendur úrskurði umdæmisráðs barnaverndar ([…]/2026 skv. 51. gr. barnaverndarlaga). Í úrskurði Landsréttar kom fram að í erindi A til héraðsdóms í febrúar 2026 hefðu ýmsar athugasemdir verið gerðar við úrskurð umdæmisráðs jafnframt því sem gerð hefði verið krafa um að ákvörðun í máli nr. […]/2026 yrði ógilt. Taldi Landsréttur að ekki gæti farið á milli mála að með fyrrnefndu erindi A til dómsins hefði hann leitast við að bera úrskurð umdæmisráðs undir dóminn í því skyni að fá ógilta ákvörðun ráðsins. Við þær aðstæður sem uppi hefðu verið væri óhjákvæmilegt að líta svo á að héraðsdómi hefði borið að taka beiðni A til efnislegrar meðferðar, eftir atvikum að undangengnum leiðbeiningum um formhlið máls, sbr. 4. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Það hefði dómurinn ekki gert, yrði því ekki hjá því komist að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ráðstöfun um vistun barns A utan heimilis var framlengd um 12 mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ráðstöfun um vistun barns A utan heimilis var framlengd um 12 mánuði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs 12. desember 2025 um að sonur A, B, yrði vistaður utan heimilis A í fjóra mánuði og BH heimilað að vista hann utan heimilis A í allt að átta mánuði frá 12. apríl 2026 að telja. Í úrskurði Landsréttar var meðal annars rakið að B glímdi við margvíslegan hegðunar- og fíknivanda. Þá komi fram í matsgerð sálfræðings um forsjárhæfni A að hún hafi litla innsýn í alvarlegan vanda sona sinna og búi ekki yfir getu til að passa upp á velferð og þroska barnanna. Í ljósi niðurstaðna um forsjárhæfni A sé ekki mælt með að börnin fari aftur í umsjá hennar. Loks yrði talið að með því að taka mið af þeim vilja drengsins, að vilja ekki vera vistaður utan heimilis A, yrði heilsu hans og þroska stefnt í alvarlega hættu. Að þessu meðal annars gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur um vistun sonar hans B utan heimilis í fjóra mánuði og jafnframt fallist á þá kröfu að B yrði vistaður utan heimilis í tvo mánuði til viðbótar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að A skyldi áfram vistuð utan heimilis til 16. júní 2026.

A, C og D höfðuðu mál gegn H til heimtu bóta vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna íhlutana í fjölskyldulíf þeirra með aðgerðum H á tímabilinu 26. október 2015 til 12. maí 2023. Aðgerðirnar komu til vegna barnaverndarmáls sem hófst haustið 2015 þegar C lýsti ætluðum kynferðisbrotum B, föður síns, gagnvart sér. Börnin voru í kjölfarið vistuð utan heimilis, upphaflega með samþykki móður þeirra en síðar án samþykkis foreldra með úrskurðum H sem staðfestir voru af dómstólum. Í kjölfar vistunar barnanna utan heimilis greindi D jafnframt frá kynferðisbrotum B gagnvart sér. B var ákærður fyrir ætluð kynferðisbrot í mars 2017 en sýknaður af öllum sakargiftum með dómi héraðsdóms í nóvember sama ár. H höfðaði árið 2017 forsjársviptingarmál á hendur A og B sem lauk með því að þau voru svipt forsjá með dómi Hæstaréttar í mars 2020. A og B fengu forsjá C og D að nýju með dómsátt sem gerð var vorið 2023 í máli sem þau höfðuðu til endurheimtu forsjárinnar. Fyrir Landsrétti var einungis til úrlausnar krafa stefndu gegn H um greiðslu miskabóta vegna framgöngu H í málum þeirra. Í dómi Landsréttar var rakið að H hefði tekið fjölda ákvarðana sem fólu í sér íhlutun í fjölskyldulíf stefndu, svo sem um vistun barnanna utan heimilis, með því að gera kröfu um forsjársviptingu og kveða upp úrskurði um umgengni milli A, B, C og D. Á hinn bóginn benti ekkert til annars en að umræddar ákvarðanir hafi í öllum tilvikum verið efnislega réttmætar á þeim tíma sem þær voru teknar og sönnun um hið gagnstæða hefði ekki tekist. Ákvarðanirnar hafi ítrekað verið staðfestar af dómstólum og æðra settum stjórnvöldum, auk þess sem þær voru í öllum aðalatriðum í samræmi við vilja barnanna. Ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að starfsmenn H hefðu tekið ákvarðanir og beitt ráðstöfunum sem þeir töldu á hverjum tíma að væru börnunum fyrir bestu og ekki gengið lengra við skerðingu á rétti aðilanna til fjölskyldulífs en leiddi af ákvæðum barnaverndarlaga, stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu. Stefndu hefði þannig ekki tekist sönnun um að aðgerðir H hafi, hvorki virtar sjálfstætt né heildstætt, falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart þeim þannig að uppfyllt væru skilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Var því H sýknaður af kröfum A, C og D.

A höfðaði mál gegn H, D og E til heimtu bóta vegna fjártjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir á tímabilinu 26. október 2015 til 5. maí 2023 við meðferð barnaverndar- máls, er leiddi til sviptingar forsjár barna hans. Þá krafðist hann jafnframt miskabóta sameiginlega úr hendi þeirra. Aðgerðirnar komu til vegna barnaverndarmáls sem hófst haustið 2015 þegar F lýsti ætluðum kynferðisbrotum A, föður síns, gagnvart sér. Börnin voru í kjölfarið vistuð utan heimilis hjá D og E, upphaflega með samþykki móður þeirra en síðar án samþykkis foreldra með úrskurðum H sem staðfestir voru af dómstólum. Í kjölfar vistunar barnanna utan heimilis greindi G jafnframt frá kynferðisbrotum A gagnvart sér. A var ákærður fyrir ætluð kynferðisbrot í mars 2017 en var sýknaður af öllum sakargiftum með dómi héraðsdóms í nóvember sama ár. H höfðaði árið 2017 forsjársviptingamál á hendur A og B sem lauk með því að þau voru svipt forsjá með dómi Hæstaréttar í mars 2020. A og B fengu forsjá F og G að nýju með dómsátt sem gerð var vorið 2023 í máli sem þau höfðuðu til endurheimtu forsjárinnar. Fyrir Landsrétti krafðist A þess annars vegar að viðurkennd yrði sameiginleg bótaskylda H, D og E vegna fjártjóns sem A kvaðst hafa orðið fyrir á tímabilinu 26. október 2015 til 5. maí 2023 og hins vegar kröfu um miskabætur óskipt úr hendi H, D og E að fjárhæð 90.000.000 króna. Í dómi Landsréttar var rakið að H hafi tekið fjölda ákvarðana sem fólu í sér íhlutun í fjölskyldulíf A, svo sem um vistun barnanna utan heimilis, með því að gera kröfu um forsjársviptingu og með því að synja A um umgengni við börn sín. Á hinn bóginn benti ekkert til annars en að umræddar ákvarðanir hafi í öllum tilvikum verið efnislega réttmætar á þeim tíma sem þær voru teknar og sönnun um hið gagnstæða hefði ekki tekist. Ákvarðanirnar hafi ítrekað verið staðfestar af dómstólum og æðra settum stjórnvöldum, auk þess sem þær voru í öllum aðalatriðum í samræmi við vilja barnanna. Ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að starfsmenn H hafi tekið ákvarðanir og beitt ráðstöfunum sem þeir töldu á hverjum tíma að væru börnunum fyrir bestu og ekki gengið lengra við skerðingu á rétti aðilanna til fjölskyldulífs en leiddi af ákvæðum barnaverndarlaga, stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu. Hvað varðaði kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu vegna fjártjóns var til þess að líta að þótt annmarkar hafi verið á fyrstu stigum meðferðar málsins af hálfu H hafði A ekki sýnt fram á að H hafi stuðlað að þeim annmörkum með saknæmum hætti. Auk þess hafði A á engan hátt sýnt fram á að þeir annmarkar hafi orsakað ætlað fjárhagstjón hans, enda höfðu þeir í engum tilvikum áhrif á efnislegar niðurstöður stjórnvalda eða dómstóla í málefnum hans. Þá hafði A ekki sýnt fram á að aðgerðir H hafi, hvorki virtar sjálfstætt að heildstætt, falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart honum þannig að uppfyllt væru skilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Var H, D og E því sýknuð af kröfum A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs BR um að barn A yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs C um að börn A yrðu vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um að sonur A, B, yrði vistaður áfram utan heimilis A á heimili á vegum BR. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þegar litið væri sérstaklega til eindregins vilja drengsins og meðalhófsreglu í barnaverndarstarfi yrði ekki séð að brýnir hagsmunir hans krefðust slíkrar íhlutunar sem BR krafðist í málinu og að ekki mætti ná sama markmiði með síður íþyngjandi ráðstöfunum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi um annað en málskostnað og gjafsóknarkostnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að felldur yrði úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestur var úrskurður umdæmisráðs D um að barn A og B yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um að börn A, varnaraðili B og C, yrðu vistuð utan heimilis til 10. desember 2025. Í greinargerð B var því haldið fram að tilefni kynni að vera til að ómerkja úrskurð héraðsdóms án kröfu á þeim grundvelli að ekki hefði verið leyst úr kröfu varnaraðila í héraði um að úrskurður umdæmisráðs um vistun barnanna utan heimilis í fjóra mánuði yrði felldur úr gildi. Landsréttur rakti að samkvæmt 2. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 væri foreldrum eða barni sem náð hefði 15 ára aldri heimilt að bera úrskurð umdæmisráðs barnaverndar undir héraðsdómara en krafa þess efnis skyldi berast dómara innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu úrskurðar. Fyrir lægi að krafa varnaraðila hefði ekki borist innan þeirra tímamarka. Voru því ekki talin efni til að ómerkja úrskurð héraðsdóms á fyrrgreindum grundvelli. Þá rakti Landsréttur að BR hefði lagt fram ný gögn en á meðal þeirra væru gögn sem sýndu að við umgengni A við börnin í september hefði þvagsýni hennar mælst jákvætt fyrir tetrahýdrókannabínólí. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var fallist á með BR að fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 28. gr. barnaverndarlaga, sbr. b-lið 1. mgr. 27. gr. sömu laga, til að vista börn A utan heimilis þann tíma sem krafist væri en ekki þóttu efni til að marka vistuninni skemmri tíma. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Með hinum kærða úrskurði var felldur úr gildi úrskurður umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum, þess efnis að B og C skyldu vistaðar utan heimilis í allt að fjóra mánuði. Byggðist úrskurður héraðsdóms meðal annars á því að engin gögn lægju fyrir um að sálfræðingur á Landspítala teldi A ekki geta sinnt B og C, en fyrir Landsrétti voru lögð fram gögn þess efnis. Þá voru einnig lögð fram gögn, sem ekki höfðu legið fyrir við meðferð málsins fyrir héraðsdómi, sem sýndu fram á tengsl A við menn sem höfðu sent D, föður B og C, og móður hans, hótanir í gegnum skilaboð með síma og fóru að heimili fjölskyldunnar eitt sinn. Enn fremur var lagt fyrir Landsrétt bréf frá leikskólastjóra B og C þar sem fram kom að starfsmenn leikskólans hefðu merkt miklar breytingar til hins betra hjá annarri stúlknanna eftir að varnaraðili fór af heimilinu. Var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur um að barn A yrði vistað utan heimilis í þrjá mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður B um að börnin C og D yrðu vistuð á heimili á vegum B í allt að fjóra mánuði og jafnframt kröfu A um að börnin yrðu vistuð utan heimilis í allt að tólf mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs um að barnið C yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A og B um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur um að börn A og B yrðu vistuð utan heimilis í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs D um að barnið C yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um vistun barns A utan heimilis hennar til 28. apríl 2025.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem úrskurður umdæmisráðs BR um heimild til vistunar barns A á heimili á vegum BR í allt að fjóra mánuði var staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var vistaður utan heimilis á vegum H í sex mánuði. Landsréttur rakti að fyrir lægi að unnið hefði verið með mál A í nokkurn tíma án þess að þau úrræði sem gripið hefði verið til hefðu skilað nægum árangri. Að því gættu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var fallist á að brýnir hagsmunir A kröfðust þess að hann yrði vistaður utan heimilis og að vægari úrræði hefðu verið reynd án árangurs. Þá taldi Landsréttur að ekki yrði séð að annmarkar hefðu verið á málsmeðferð H sem leitt gæti til þess að kröfu hans yrði synjað. Í úrskurði Landsréttar var jafnframt rakið að eftir uppkvaðningu úrskurðar hérðasdóms hefði A verið færður í neyðarvistun eftir að hann ógnaði starfsfólki þess meðferðarúrræðis sem hann var vistaður á og gekk berserksgang þar. Að virtum þeim skamma tíma sem liðinn hefði verið frá því atviki féllst Landsréttur á það með H að hagsmunum A væri best borið með áframhaldandi vistun á vegum H í allt að 12 mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestur var úrskurður umdæmisráðs BR um að vista skyldi son A á heimili á vegum BR í fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestur var úrskurður umdæmisráðs BR að vista skyldi dóttur A, B, á heimili á vegum BR í fjóra mánuði. Þá var fallist á kröfu BR um vistun dóttur A, C, utan heimilis í fimm mánuði frá 19. október 2024 og B í tvo mánuði frá 19. janúar 2025, eða í báðum tilvikum til 19. mars 2025.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur um að barnið C yrði vistað á heimili á vegum Barnaverndar Reykjavíkur í tilgreindan tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um vistun barna A utan heimilis til nánar tilgreinds dags.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum um að barnið B yrði vistað áfram á núverandi dvalarstað í fjóra mánuði. Þá var BK heimilað að vista barnið utan heimilis í allt að 12 mánuði frá uppkvaðningu úrskurðar umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu barnaverndar R um vistun barns A utan heimilis til nánar tilgreinds dags.

A o.fl. höfðuðu mál gegn D og kröfðust miskabóta samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/2023, annars vegar vegna ákvarðana barnaverndarnefndar D um tímabundna vistun barna þeirra utan heimilis og hins vegar fyrir að krefjast forsjársviptingu þeirra fyrir dómi, auk tilgreindra neyðarráðstafanna á grundvelli barnaverndarlaga. A og B hefðu síðar verið sýknuð af kröfu barnaverndarnefndar D um varanlega forsjársviptingu barna þeirra. Í dómi Landsréttar kom fram að D hefði ekki gerst sek um ólögmæta meingerð gagnvart A o.fl. með því að telja hag barnanna best borgið með því að láta reyna á það fyrir dómi hvort uppfyllt væru skilyrði til forsjársviptingar á grundvelli barnaverndarlaga. D hefði því haft réttmætt tilefni til að ætla að A og B yrðu svipt forsjá barnanna. Hagsmunum og réttindum A o.fl. sem forsjáraðila hefði verið nægjanlega gætt með því að þau voru sýknuð af kröfu um sviptingu forsjár fyrir dómi eftir vandaða málsmeðferð sem málið hefði fengið þar. Þá þóttu, þegar atvik málsins væru metin í heild, starfsmenn D ekki hafa framið ólögmæta meingerð gagnvart A o.fl. þannig að stofnast hefði skylda til greiðslu miskabóta við það að börnin hefðu ekki verið afhent foreldrum sínum fyrr en tíu dagar voru liðnir frá því sýknudómurinn var kveðinn upp. Var D því sýknað af kröfum A o.fl.

A kærði úrskurð héraðsdóms sem hafnaði kröfu hennar um að felldur yrði úr gildi úrskurður BR um að sonur hennar B yrði vistaður utan heimilis í fjóra mánuði. Áður en úrskurður héraðsdóms gekk hafði C föður drengsins verið dæmd forsjá hans með dómi héraðsdóms sem kveðinn var upp eftir að hinn kærði úrskurður gekk. Hafði A því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar og var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu barnaverndarþjónustu H um vistun barna A utan heimilis í allt að 10 mánuði.

Vísað var frá kröfu A um úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur yrði felldur úr gildi þar sem A hafði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinn felldan úr gildi. Þá var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um áframhaldandi vistun B utan heimilis.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu barnaverndarþjónustu B um vistun barna A utan heimilis í 12 mánuði. Í úrskurði Landsréttar var fallist á með héraðsdómi að brýnir hagsmunir barna A standi til þess að þau verði vistuð utan heimilis hans og að vægari úrræði muni ekki skila tilætluðum árangri. Þá þótti eftir atvikum málsins rétt að ákveða heimild varnaraðila til að vista börnin utan heimilis skyldi vara í níu mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfestur var úrskurður umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum um að vista syni A, B og C utan heimilis í fjóra mánuði.

A höfðaði mál fyrir sína hönd og sonar síns, B, gegn R og krafðist miskabóta vegna ákvörðunar R um að vista B utan heimilis A frá október 2016 til mars 2017 og um að höfða mál á hendur A til sviptingar forsjár yfir B. Því máli lauk með því að var A sýknuð af kröfu R. Í dómi Landsréttar var rakið að barnaverndaryfirvöld hefðu haft langvarandi afskipti af heimili A og börn hennar endurtekið verið vistuð utan heimilis á meðan hún leitaði sér meðferðar vegna vímuefnavanda. Þegar hinar umdeildu ráðstafanir voru gerðar hafi A haldið bindindi um ríflega hálfs árs skeið en eins og vikið var að í mati á forsjárhæfni A var þó enn óvissa um árangur í því efni. Þá hafi því verið lýst í matinu að umönnun þriggja barna væri krefjandi fyrir A og hætt við að það yrði henni ofviða að fá B inn á heimilið. Til þess væri jafnframt að líta að B var aðeins tveggja ára að aldri þegar þetta var og því í sérstaklega viðkvæmri stöðu. Matsmaður hafi lagt til að látið yrði á það reyna að B kæmi aftur inn á heimili A en að hann færi í varanlegt fóstur, félli A á bindindi á ný. Það hafi á hinn bóginn verið niðurstaða barnaverndarnefndar R að hagsmunum B væri betur borgið með því að hann færi í varanlegt fóstur og að umgengni hans við A yrði hagað þannig að hann fengi að aðlagast nýju heimili. Landsréttur tók fram að niðurstaða forsjárhæfnimats og ráðstafanir Barnaverndar og barnaverndarnefndar R hafi ráðist af mismunandi mati á aðstæðum A. Ekki yrði þó annað séð en að þær ákvarðanir sem deilt var um hafi verið teknar að vel ígrunduðu máli og að við meðferð málsins hafi starfsmenn R gætt að viðeigandi reglum barnaverndarlaga nr. 80/2002 og stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þá benti ekkert til annars en að ráðist hafi verið í umræddar aðgerðir með það að leiðarljósi sem væri B fyrir bestu. Því fengi ekki breytt þótt kröfu barnaverndarnefndar R hafi verið hafnað með dómi héraðsdóms en þá hafi legið fyrir að A hafi náð að halda bindindi til lengri tíma og aðstæður því verið aðrar en þegar hinar umdeildu ráðstafanir voru gerðar. Var R því sýknuð af kröfum A og B.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður B þess efnis að börn A skyldu vistað utan heimilis í allt að þrjá mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að dóttir A skyldi vistuð á heimili á vegum varnaraðila til nánar tilgreinds dags.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem annars vegar var staðfestur úrskurður umdæmisráðs BR um að sonur A yrði vistaður á heimili á vegum BR í fjóra mánuði og hins vegar fallist á kröfu BR um vistun drengsins utan heimilis í tvo mánuði til viðbótar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður B þess efnis að sonur A skyldi vistaður utan heimilis í allt að fjóra mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður barnaverndarþjónustu H þess efnis að þrjár dætur A skyldu vistaðar utan heimilis í allt að fjóra mánuði og fallist á að stúlkurnar skyldu vistaðar utan heimilis í allt að tvo mánuði til viðbótar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður B þess efnis að sonur A skyldi vistaður utan heimilis í tvo mánuði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um dómkvaðningu matsmanns til að meta forsjárhæfni hans var hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felldur var úr gildi úrskurður barnaverndarnefndar D um vistun barns B og C utan heimilis í tvo mánuði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ef fallist yrði á kröfur barnaverndarþjónustu A og B, um að hnekkja niðurstöðu héraðsdóms og staðfesta úrskurð barnaverndarnefndar D um vistun drengsins utan heimilis, væri einn dagur eftir af vistun hans samkvæmt úrskurðinum. Miðað við fyrirliggjandi upplýsingar um að B væri með drenginn í felum og héldi þar með barninu í andstöðu við ákvarðanir barnaverndarnefndar og fyrri dómsúrlausnir Landsréttar, mætti ljóst vera að vistun hans á vegum barnaverndarþjónustu A yrði ekki komið á í samræmi við úrskurð barnaverndarnefndar þótt hann yrði staðfestur fyrir Landsrétti. Með athöfnum sínum hefði B valdið því að forsendur væru brostnar fyrir hagsmunum hennar og barnaverndarþjónustu A af staðfestingu úrskurðar barnaverndarnefndar. Var kröfum þeirra því vísað frá Landsrétti.

Sakarefni málsins varðaði það álitaefni hvort fjölskyldunefnd B hefði á grundvelli 1. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, sbr. 1. mgr. 28. gr. sömu laga, verið heimilt að taka ákvörðun um tímabundna vistun tveggja barna A á heimili föður þeirra. Kvað fjölskyldunefnd B upp úrskurði 19. september 2022 um vistun barnanna hjá föður þeirra til 5. nóvember 2022 en við meðferð málsins fyrir héraðsdómi krafðist fjölskyldunefnd B þess á grundvelli 1. mgr. 28. gr. barnaverndarlaga að tíminn yrði framlengdur um átta mánuði frá úrskurði héraðsdóms. Var síðastnefnd krafa gerð með stoð í 2. mgr. 62. gr. sömu laga og sett fram í greinargerð fjölskyldunefndar B til héraðsdóms sem lögð var fram 28. október 2022. Tíu dögum fyrr eða 18. október sama ár hafði A hins vegar krafist þess fyrir héraðsdómi að börnin yrðu afhent sér á grundvelli 1. mgr. 11. gr. laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Var það mál rekið samhliða fyrir héraðsdómi í aðskildu máli. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ákvörðun nefndarinnar um áframhaldandi vistun barnanna hjá föður, eftir að beiðni fjölskyldunefndar B um afhendingu þeirra á grundvelli Haagsamningsins kom fram, hefði stangast á við 1. mgr. 20. gr. laga nr. 160/1995 og þar með skort lagastoð. Var kröfunni því hafnað.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem annars vegar var staðfestur úrskurður barnaverndarnefndar R frá september 2022 um vistun sonar A utan heimilis í allt að tvo mánuði og hins vegar heimilað að vista son A utan heimilis allt til mars 2023. Þar sem liðinn var sá tími sem mælt var fyrir um að gilda skyldi um vistun barnsins utan heimilis með framangreindum úrskurði barnaverndarnefndar R var talið að A hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinn felldan úr gildi. Kröfu A um þann hluta vistunarinnar var því vísað af sjálfsdáðum frá Landsrétti. Á hinn bóginn staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að varnaraðila yrði veitt heimild til að vista barnið utan heimilis, sbr. b-lið 1. mgr. 27. gr., sbr. 28. gr., barnaverndarlaga allt til mars 2023.

Með úrskurði héraðsdóms var annars vegar fallist á kröfur barnaverndarnefndar um vistun þriggja barna A og B utan heimilis í allt að tvo mánuði frá 12. júlí síðastliðnum að telja. Hins vegar var fallist á kröfu um heimild til að vista börnin utan heimilis til 12. janúar 2023, sbr. b-lið 1. mgr. 27. gr., sbr. 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Fyrir Landsrétti kröfðust B og barnaverndarnefnd staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í úrskurði Landsréttar var rakið að í ljósi þess að vistun barnanna á grundvelli úrskurðar barnaverndarnefndar frá 12. júlí sl. hefði runnið sitt skeið á enda 12. september síðastliðinn hefðu fyrrgreindir aðilar ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn um gildi úrskurðarins. Þeim kröfum er lutu að gildi hans var því vísað frá Landsrétti. Á hinn bóginn var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild barnaverndarnefndar til að vista börnin utan heimilis til 12. janúar 2023.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um vistun tveggja barna A utan heimilis hans.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að sonur A skyldi vistaður utan heimilis hennar.