Dómstólaleit

Z, fyrrverandi framkvæmdastjóri M fjárfestingarbanka hf., var sakfelldur fyrir hlutdeild í umboðssvikum X og Y með því að hafa, ásamt hinum síðarnefndu, lagt á ráðin um að B sparisjóður veitti lán til T ehf. til að fjármagna kaup félagsins á stofnfjárbréfum sem m.a. voru í eigu X og nokkurra starfsmanna sparisjóðsins og félags sem að hluta var í eigu Y, en þessir seljendur skulduðu bankanum fé. Var lánið veitt án fullnægjandi trygginga og í andstöðu við reglur sparisjóðsins. Með vísan til 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála miðaði Hæstiréttur við það að Z hefði ekki verið kunnugt um hvernig B sparisjóður hefði staðið að veitingu lánsins til T ehf. Vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 væri nægilegt að maður hafi átt þátt í því með saknæmum hætti að brot hefði verið framið til þess að hann yrði sakfelldur fyrir hlutdeild, en ekki væri þar gert að skilyrði að hann hefði vitað hvernig brotið yrði útfært í einstökum atriðum. Hefði vitneskja Z um tiltekin atriði, menntun hans og þekking á starfsemi banka og annarra lánastofnana leitt til þess að honum hefði ekki getað dulist að lánveiting sparisjóðsins til T ehf. hefði verið ólögmæt og til þess fallin að valda sparisjóðnum verulegri fjártjónshættu. Var háttsemi Z talin varða við 249. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 22. gr. laganna. Tæmdi fyrrnefnda ákvæðið sök gagnvart þágildandi 264. gr. laganna um peningaþvætti. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot það sem Z átti hlutdeild í varðaði verulega fjárhæð. Hins vegar hefði hann ekki hagnast persónulega á brotinu og hefði hann ekki með sama hætti og X og Y brotið gegn trúnaðarskyldum sínum, heldur hefði hann borið að hann hefði verið að starfa í þágu fjármálafyrirtækis sem hann veitti forstöðu. Þá hefði hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Með vísan til þessa var refsing Z ákveðin fangelsi í 1 ár.

X var sakfelld fyrir tvö fíkniefnabrot með því að hafa staðið að innflutningi á annars vegar 68,4 g af kókaíni, sem A var fenginn til að flytja til landsins, og hins vegar 353,29 g af kókaíni, sem X fékk B og C til að flytja til landsins. Voru brot X meðal annars talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þá játaði X að hafa bitið í bak lögreglumanns og var hún sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. X var ennfremur gefið að sök mansal með því að hafa, í þeim tilgangi að notfæra sér E kynferðislega, með ólögmætum blekkingum fengið hana til landsins undir því yfirskyni að hún væri að koma í frí, hýst hana, þar sem X neyddi E til að stunda vændi með því að hóta henni lífláti og líkamsmeiðingum og með því að taka af henni fatnað og skilríki. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu X af þessum ákærulið var staðfest, þar sem mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðar vitnisins E gat ekki komið til endurmats fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá þótti sannað að virtum gögnum málsins og framburði vitna að X hefði haft viðurværi sitt af vændi E, F og G og haft milligöngu um að fjöldi manna hefði samræði eða önnur kynferðismök við þær gegn greiðslu, en X leigði húnsnæði undir vændisstarfsemina. Þá hafði hún einnig látið taka myndir af konunum og auglýst vændi þeirra opinberlega á vefsíðum og óskað eftir kynmökum annarra við þær gegn greiðslu. Var háttsemi X talin varða við 3., 6. og 7. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði verið sakfelld fyrir að hafa haft atvinnu af umfangsmikilli vændisstarfsemi um nokkuð langt skeið og staðið að innflutningi á töluverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Var styrkleiki þeirra mikill. Brotavilji X var talinn einbeittur og átti hún sér engar málsbætur. Þótti refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Miskabótakrafa E var byggð á því að X hefði flutt hana nauðuga hingað til lands og neytt hana til að stunda vændi fyrir sig. X hafði verið sýknuð af þeirri háttsemi og var kröfunni því vísað frá héraðsdómi.