Ekki var fallist á ógildi úrskurðar kærunefndar jafnréttismála í máli fatlaðs umsækjanda um starf. Ekki var talið að sýnt væri fram á að matsforsendur væru ómálefnalegar eða að jafnræðis hafi ekki verið gætt. Þar sem stefnandi hafði ekki verið einn þeirra umsækjenda sem valinn var til starfsviðtals úr hópi heildarumsækjenda var ekki talið að stefnandi hefði hlotið starfið eða verið valinn til viðtals þó svo að annar þeirra sem starf hlaut hafi skilað umsókn of seint og því hafi ekki mátt taka þá umsókn til efnislegrar meðferðar. Með því hafi aðeins öðrum þeim sem boðið var í starfsviðtal verið mismunað en ekki stefnanda. Þó svo að rökstuðningi kærunefndar um þetta atriði væri áfátt þá væri um formágalla að ræða sem ekki væri verulegur og nægði ekki til ógildingar úrskurðar kærunefndar.
A höfðaði mál gegn B og Í og krafðist þess að úrskurður kærunefndar jafnréttismála í máli nr. 13/2020 yrði felldur úr gildi. Jafnframt krafðist hann miskabóta úr hendi Í og viðurkenningar á skaðabótaskyldu þess vegna ákvörðunar B um að synja umsókn hans um starf sérfræðings við stofnunina. A taldi úrskurð kærunefndar jafnréttismála rangan og ólögmætan og að kærunefndin hefði brotið gegn fyrirmælum laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með þeirri niðurstöðu sinni að konan sem ráðin var hefði staðið honum framar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki sýnt fram á að B hefði haft ómálefnaleg sjónarmið að leiðarljósi við ráðningu í starfið og hann því ekki sýnt fram á að val á milli umsækjenda hefði skýrst af kyni þeirra. Þá þótti kærunefnd jafnréttismála ekki hafa lagt ómálefnaleg sjónarmið til grundvallar niðurstöðu sinni eða hafa brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar við málsmeðferðina. Var A því hvorki talinn hafa fært sönnur á að ákvörðun B hefði verið haldin verulegum annmörkum né að annarmarkar hefðu verið á efnislegri niðurstöðu eða málsmeðferð kærunefndar jafnréttismála. Var því ekki fallist á kröfu A um að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Leiddi framangreind niðurstaða til þess að A var ekki talin hafa fært sönnur á að B og Í hefðu valdið honum tjóni með ólögmætum hætti þannig að bótaábyrgð varði. Var því miska- og skaðabótakröfum A hafnað og B og Í sýknuð af kröfum hans í málinu.
S höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaða- og miskabóta vegna ákvörðunar M um að synja umsókn hans um stöðu kennara við skólann sem auglýst hafði verið. Við ákvörðun M um boð í starfsviðtöl var meðal annars horft til þess hvort umsækjendur nytu sökum aldurs skertrar kennsluskyldu vegna svokallaðrar 60 ára reglu. Aukinn kostnaður fylgdi ráðningu þeirra einstaklinga sem reglan næði til, þar sem greiða hefði þurft yfirvinnutaxta fyrir hluta vinnunnar. Voru umsækjendur sem reglan náði til ekki boðaðir í starfsviðtöl. Reglan átti við um S og var umsókn hans synjað. Í málinu lá fyrir úrskurður kærunefndar jafnréttismála 25. mars 2021 en nefndin taldi að M hefði brotið gegn 1. mgr. 8. gr. laga nr. 86/2018 um jafna meðferð á vinnumarkaði við meðferð skólans á umsókn S. Byggði S á því að honum hefði verið mismunað á grundvelli aldurs með ólögmætum og ómálefnalegum hætti við ráðninguna og krafðist skaða- og miskabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Í byggði á því að þrátt fyrir niðurstöðu kærunefndar jafnréttismála væru skilyrði bótaskyldu ekki fyrir hendi, bæði er varðar fjártjón og miska. Í dómi Landsréttar var með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms talið að S hefði ekki sýnt fram á að borið hefði að ráða hann í stöðuna umfram aðra umsækjendur, þótt meðferð á umsókn hans hefði verið lögmæt, og var Í því sýknað af kröfu S um skaðabætur fyrir ætlað fjártjón. Varðandi miskabótakröfu S, rakti dómurinn að M hefði mátt vera fyllilega ljóst að meðferð þeirra á umsókn S hefði falið í sér mismunum gagnvart honum á grundvelli aldurs og færi í bága við lög nr. 86/2018, að þessu gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um greiðslu miskabóta sem þó þóttu hæfilega ákveðnar 800.000 krónur með hliðsjón af dómaframkvæmd.
K höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi Í vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna ákvörðunar L þess efnis að synja umsókn hans um starf forstöðumanns með því að boða hann ekki í viðtal vegna starfsins og útiloka hann frá ráðningarferlinu sökum aldurs. Í dómi Landsréttar kom fram að K hefði ekki leitt nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem Í hefði ekki krafist frávísunar viðurkenningarkröfunnar, sem dæmd hefði verið að efni til í héraði, og eins og málið lá að öðru leyti fyrir þótti úr því sem komið var ekki vera ástæða til þess að vísa viðurkenningarkröfunni sjálfkrafa frá héraðsdómi. Var Í því sýknað af kröfunni, enda var K ekki talinn hafa fært á það sönnur að hin umdeilda ákvörðun L hefði valdið honum tjóni. Þá kom einnig fram í dómi Landsréttar að til þess hefði verið vísað til stuðnings fyrrgreindri ákvörðun L að ekki teldist löglegt fyrir ríkisstofnun að ráða í fast starf einstakling sem væri eldri en 70 ára. Talið var ljóst af gögnum málsins að til grundvallar þessari afstöðu L hefði legið fortakslaust ákvæði 2. mgr. 43. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins um að jafnan skyldi segja starfsmanni upp störfum frá og með næstu mánaðamótum eftir að hann næði 70 ára aldri. Ekkert hefði komið fram um að persóna K hefði eitthvað haft með ákvörðun L að gera. Að þessu virtu þótti saknæmisskilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 ekki uppfyllt í málinu og var Í af þeim sökum sýknað af kröfu K um miskabætur. Var dómur héraðsdóms því staðfestur.
A höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaða- og miskabóta vegna ákvörðunar ráðherra um að hætta við að skipa í embætti forstjóra stofnunarinnar B og auglýsa embættið að nýju laust til umsóknar. Hafði A sótt um stöðuna og verið eini umsækjandinn sem uppfyllti hæfnisþætti starfsins. Byggði A á því að ákvörðun ráðherra hefði verið ólögmæt og valdið henni bæði tjóni og miska. Hefði ráðherra með ákvörðun sinni brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og meginreglum stjórnsýsluréttar, bæði hvað varðar efni og málsmeðferð. Í dómi Landsréttar var rakið að hvorki í lögum nr. 88/2021 um B né öðrum lögum væri vikið að því á hvaða sjónarmiðum ætti að byggja við skipun í embætti forstjóra B. Ráðherra hafi því notið ákveðins svigrúms til mats á hæfni umsækjenda. Þá var talið að stjórnvald nyti sams konar svigrúms þegar tekin væri ákvörðun um að skipa ekki í auglýst embætti og auglýsa það á ný. Rökstuðningur ráðherra bæri með sér að ákvörðun hans hafi byggst á því mati ráðuneytisins að A félli ekki nægilega vel að þeim kröfum sem gera yrði til hæfni forstjóra B. Var hvorki talið að ákvörðun ráðherra hefði verið tekin á grundvelli ómálefnalegra sjónarmiða né að meðferð ráðuneytisins við undirbúning ákvörðunarinnar hefði verið í andstöðu við lög. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu Í af öllum kröfum A.
A höfðaði mál gegn sveitarfélaginu B og krafðist skaðabóta vegna ákvörðunar B um að ganga framhjá henni við ráðningu í kennarastöður við C-skóla en fyrir lá að B var eini umsækjandinn sem hafði tilskilin réttindi til að gegna þeim. B réði ófaglærða leiðbeinendur í stöðurnar. Í dómi Landsréttar var rakið að ákvörðun B um að hafna umsókn A hafi verið reist á ýmsum ávirðingum sem á A voru bornar. Við þær aðstæður hefði B borið að gefa A kost á að tala máli sínu áður en ákvörðun var tekin og hafi B með því að gera það ekki brotið gegn andmælarétti A en af því leiddi jafnframt að málið var ekki nægjanlega upplýst áður en umrædd ákvörðun í því var tekin. Þá byggði A bótaskyldu sína jafnframt á því að skólastjórinn hafi á grundvelli stjórnsýslulaga verið vanhæf til að koma að afgreiðslu á umsókn hennar. Var komist að þeirri niðurstöðu í dómi Landsréttar að óhjákvæmilegt væri að líta svo á að í málinu hafi verið fyrir hendi aðstæður sem gáfu A réttmæta ástæðu til að draga óhlutdrægni skólastjórans gagnvart henni í efa. Hafi því skólastjórinn verið vanhæf til að koma að meðferð málsins og breytti engu um þýðingu þessa þótt aðrir en hún hafi jafnframt átt þátt í málsmeðferðinni. Þá var ráðning ófaglærðra leiðbeinenda í stað A talin ólögmæt. Var því B talinn bótaskyldur vegna þess tjóns sem A kynni að hafa beðið við að gengið var fram hjá henni við ráðninguna. Krafa A vegna fjártjóns samsvaraði launum sem A hefði haft í kennarastarfi við skólann á 12 mánaða tímabili. Fyrir lá að A hafði stundað launaða vinnu allan þann tíma sem framangreind bótakrafa hennar tók til og var ekki talið að hún hafi sýnt fram á að hún hafi orðið fyrir fjártjóni vegna hinnar bótaskyldu háttsemi og var B því sýknað af þessari kröfu. Þar sem vegið var að starfsheiðri A, með því að gengið var fram hjá A við ráðningu til kennslustarfa, sem hún hafði réttindi til að sinna og í staðinn ráðinn til starfans ófaglærður leiðbeinandi, var hún talin eiga rétt á miskabótum úr hendi B og þóttu þær hæfilega ákveðnar 800.000 krónur.
H krafðist þess að Í yrði gert að greiða honum skaðabætur og miskabætur þar sem brotið hefði verið gegn 32. gr. laga nr. 59/1992 um málefni fatlaðra við ráðningu í auglýst starf í Héraðsdómi Reykjavíkur. Ekki var talið að mat dómstólsins um að sá umsækjandi sem ráðinn var væri hæfari en H hefði verið ómálefnalegt eða að þau skilyrði sem birtust í auglýsingu um starfið girtu fyrir rétt vinnuveitanda til að velja þann umsækjanda sem hefði meiri menntun en krafist var. H byggði jafnframt á því að röng ályktun um að fötlun hans hefði hreyfihömlun í för með sér hefði ráðið úrslitum um að hann fékk ekki starfið. Talið var að gera yrði ráð fyrir því að H hefði verið krafinn um læknisvottorð um örorku sína hefði umsókn hans verið tekin til nánari skoðunar. H lagði fram í málinu örorkumat lífeyristrygginga þar sem vísað var til læknisvottorðs þar sem fram kom að hann væri óvinnufær og var ályktun tryggingalæknis sú að örorka hans væri 75%. Að því virtu var ekki talið að ályktun sú um hæfni H til starfsins sem vinnuveitandi dró af lýsingu hans á eigin örorku hefði verið röng. Krafa H var jafnframt byggð á lögum nr. 96/2000 um jafna stöðu og jafnan rétt karla og kvenna, en staðhæfingar hans voru taldar ósannaðar enda hafði ekki verið aflað upplýsinga um fjölda starfsmanna og hlutfall kynja hjá dómstólnum. Var Í því sýknað af kröfu H.