Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Bætur
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2018. Stefnandi krafðist riftunar á þremur ráðstöfunum þrotamanns í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna. Fallist var á riftun þeirra allra. Í fyrsta lagi var með dóminum rift ráðstöfun sem fólst í sölu fasteignar á Ítalíu til stefnda sem fór fram liðlega tveimur vikum fyrir frestdag. Lagt var til grundvallar að stefndi væri nákominn þrotamanni og sannað að ekkert endurgjald hefði komið fyrir eignina. Ráðstöfunin hafi því verið gjöf. Ósannað var að einhver skuld hefði staði að baki veðum sem hvíldu á eigninni og bar stefndi halla af skorti á sönnun um það atriði. Þá var stefnda gert að skila eigninni til stefnanda að viðlögðum dagsektum. Í öðru lagi var fallist á riftun á afsali fasteignar til stefnda sem var gefið út tæpum átján mánuðum fyrir frestdag. Sannað var að stefndi hefði ekki greitt neitt fyrir eignina að öðru leyti en því að yfirtaka áhvílandi veðskuldir sem voru mun lægri en fasteignarmat eignarinnar á afsalsdegi. Ósannað var að þrotamaður hafi verið gjaldfær á afsalsdegi og bar stefndi sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu um það atriði. Talið að ráðstöfunin hafi falið í sér gjöf, að svo miklu leyti sem endurgjaldið var lægra en verðmæti eignarinnar og fallist á bótaköfu stefnanda sem nam mismuninum enda talið að stefndi hafi verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Loks var rift ráðstöfun þrotamanns á bifreið sem fram fór með tilkynningu um eigendaskipti til bifreiðarskrár eftir frestdag. Ósannað var að salan hefði farið fram nokkrum árum fyrr svo sem stefndi byggði á og var fallist á bótakröfu stefnanda sem nam skráðu verðmæti bifreiðarinnar þegar eigendaskipti fóru fram, enda naut ekki við annarra gagna um markaðsverð bifreiðarinnar.
M var ráðin ótímabundið til starfa hjá Ríkisútvarpinu árið 1990. Staða hennar var lögð niður 1. október 1997, en þá höfðu tekið gildi lög nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. M krafðist bóta sem næmu launum hennar í sex mánuði frá og með 1. október 1997 á grundvelli 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í lögum nr. 70/1996. Í mótmælti kröfu M og vísaði til fordæma Hæstaréttar um skýringu 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins því til stuðnings, að draga ætti frá bótunum laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti M. Talið var, að lýsing 5. mgr. ákvæðisins til bráðabirgða á inntaki réttar starfsmanns vegna niðurlagningar starfs væri ekki óbreytt frá eldri starfsmannalögum, þar sem nú væri tekið fram berum orðum, að um væri að ræða bætur og bótarétt. Takmarkaðist rétturinn af því einu, að starfsmaður nyti ekki launa í öðru starfi á tímabilinu. Með hliðsjón af dómaframkvæmd um takmörkun biðlaunaréttar samkvæmt 14. gr. laga nr. 38/1954 var talið, að löggjafinn hefði þurft að tiltaka það með tvímælalausum hætti, ef bótarétturinn ætti að sæta frekari skerðingum eftir gildistöku laga nr. 70/1996 en leiddi af launum í öðru starfi. Samkvæmt þessu þóttu eldri dómsúrlausnir Hæstaréttar um skerðingu biðlauna vegna launa í uppsagnarfresti ekki hafa fordæmisgildi við úrlausn málsins og var fallist á þá niðurstöðu héraðsdómara, að M bæru bætur sem næmu launum í sex mánuði frá og með 1. október 1997.