Í málinu deildu tjónþoli og tryggingafélag um árslaunaviðmið við útreikning örorkubóta. Tryggingafélagið vildi miða við tekjur stefnanda ári fyrir slysið. Stefnandi, sem var ung er slysið varð, taldi það viðmið ekki gefa raunhæfa mynd af tekjunum og vildi miða við meðaltekjur verkafólks, en til vara við meðallaun fyrir umönnun og þjónustu. Ekki var fallist á aðalkröfu stefnanda um að miða skyldi við meðaltekjur verkafólks, en hins vegar var fallist á að hún hefði markað sér þann vettvang á sviði umönnunar að meðallaun fyrir umönnun og þjónustu gæfu réttasta mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Var því fallist á þrautaþrautavarakröfu stefnanda.
A krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns vegna umferðarslyss. Ekki var deilt um bótaskyldu stefnda eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila laut að því hvort bætur fyrir varanlega örorku A skyldu miðaðar við lágmarkslaun skv. 1., sbr. 3. mgr., 7. gr. skaðabótalaga eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega vegna óvenjulegra aðstæðna A síðustu þrjú ár fyrir slysið, sbr. 2. mgr. 7. gr. Talið var að A hefði ekki sýnt fram á að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunartímabilinu og enn fremur að hann hefði ekki getað bent á annan réttari mælikvarða á framtíðartekjur A. Var stefndi því sýknaður.
A krafðist fullra bóta úr vátryggingu vinnuveitanda síns vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir á námssamningi. Ekki var deilt um bótaskyldu stefndu eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila laut að því hvort bætur fyrir varanlega örorku A skyldu miðaðar við lágmarkslaun skv. 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega vegna óvenjulegra aðstæðna A. Talið var að meta skyldi árslaun sérstaklega þar sem A var í skóla verulegan hluta viðmiðunartímans og námslok verið fyrirsjáanleg á tjónsdegi. A talin hafa fært fullnægjandi sönnur á að réttari mælikvarði á framtíðartekjur A fælist í meðallaunum iðn- og landbúnaðarvélvirkja skv. töflu Hagstofu Íslands.
Stefnandi rann til í hálku við byggingarvöruverslun þar sem hann átti erindi vegna starfa og slasaðist og gerði kröfu á hendur tryggingafélagi húseigandans vegna afleidds líkamstjóns. Ekki var deilt um bótakyldu heldur um endanlegt uppgjör með hliðsjón af því hvað teldist rétt árslaunaviðmið í tengslum við metna örorku stefnenda, m.t.t. líklegra framtíðartekna, sem og um kostnað hans vegna sjúkraþjálfunar. Var fallist á það með stefnda að réttast hafi verið að miða hér við rauntekjur stefnanda við uppgjörið, sbr. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, en fallist var á með stefnenda að honum bæri að fá kostnað við sjúkraþjálfun bættan.
Aðila greindi á um hvaða árslaun leggja ætti til grundvallar við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku sem stefnandi bjó við eftir umferðarslys, en bótaskylda stefnda sem vátryggjanda var óumdeild auk þess sem aðilar voru sammáa um að leggja ætti til grundvallar að fyrir hendi væru óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ekki þóttu efni til að fallast á aðalkröfu stefnanda um að miða við meðaltekjur við sérfræðistörf í félagsráðgjöf en varakrafa stefnanda um að miðað væri við meðaltekjur sjúkraliða var tekin til greina. Að mati dómsins lágu fyrir haldbærar skýringar á hvernig tekjuöflun stefnanda, sem var enn ungur að árum þegar slysið varð, var háttað fyrir slysið og fyrstu árin eftir það. Að teknu tilliti til atvika allra þóttu meðaltekjur sjúkraliða vera sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur stefnanda sem var menntaður sjúkraliði og hafði hafið störf sem slíkur.
Stefnda tryggingafélag var dæmt til að greiða skaðabætur til stefnanda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns en krafa stefndu var talin ófyrnd auk þess sem tekin var afstaða til árslaunaviðmiðs.
Ágreiningur einstaklings við tryggingarfélag um uppgjör vegna tjóns. Fallist á kröfu tjónþola um að árslaunaviðmið yrði ekki skert vegna fyrra slyss.
Fallist var á dómkröfur stefnanda á hendur hinu stefnda tryggingafélagi í ljósi fyrirliggjandi dómaframkvæmdar varðandi ákvæði 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um árslaunaviðmið í tengslum við metna varanlega örorku stefnanda sem deilt var um í málinu . Var það niðurstaða dómsins að aðstæður stefanda á tjónsdegi hefðu ótvírætt verið óvenjulegar, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna, sem og að enn fremur væru uppfyllt skilyrði þess ákvæðis að stefnandi hefði sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari um líklegar framtíðartekjur tjónþola en stefndi hafði áður lagt til grundvallar í uppgjöri þeirra skv. 1., sbr. 3. mgr. 7. gr.