Mál þetta er að rekja til útsendingar á sjónvarpsþættinum Kastljósi 28. nóvember 2016 þar sem fjallað um starfsemi félagsins Brúneggja ehf. Þátturinn var gerður á vegum stefnda Ríkisútvarpsins ohf. og var umfjöllun einkum byggð á gögnum frá stefnda Matvælastofnun. Í málinu kröfðust stefnendur viðurkenningar á skaðabótaábyrgð stefndu á tjóni sem félagið Brúnegg ehf. hefði orðið fyrir í kjölfar sýningar þáttarins. Dómurinn taldi stefnendur ekki hafa sýnt fram á að skilyrði fyrir skaðabótaábyrgð stefndu væru fyrir hendi og sýknaði báða stefndu af dómkröfum stefnenda.
Hafnað er kröfu stefnanda, Seðlabanka Íslands, um að felldur verði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 810/2019 í máli ÚNU 19010016, sem kveðinn var upp 3. júlí 2019, þar sem stefnanda var gert að veita stefnda, Ara Brynjólfssyni blaðamanni aðgang að skjalinu "Samningur um stuðning við námsdvöl og leyfi frá störfum", dags. 29. apríl 2016.
Sveitarfélagið Norðurþing og Vegagerðin sýknuð af kröfu tveggja landeigenda um ógildingu á útgáfu framkvæmdaleyfis sveitarfélags og ógildingu á eignarnámi Vegagerðarinnar.
Íslenska ríkið og sveitarfélagið R gerðu árið 2002 samkomulag um að standa að byggingu tónlistar- og ráðstefnuhúss í Reykjavík og stofnuðu í því skyni A ehf. Árið 2004 óskaði ríkisstofnunin RK, fyrir hönd A ehf., eftir þátttakendum í forvali vegna veitingar sérleyfis til að byggja, eiga og reka tónlistar- og ráðstefnuhúsið. Meðal þátttakenda voru P hf., F hf. og K hf. Gekk A ehf. til samninga við P hf. Óskuðu F hf. og K hf. eftir afriti af samningnum en því var hafnað. Var synjunin kærð til úrskurðarnefndar um upplýsingamál sem komst að þeirri niðurstöðu að skylt væri að veita F hf. og K hf. aðgang að samningnum að undanskildum nánar tilgreindum upplýsingum. P hf., R og RK kröfðust ógildingar úrskurðarins. Talið var að samningurinn félli undir gildissvið upplýsingalaga. Þá var rökstuðningur úrskurðarins talinn fullnægja þeim kröfum sem gerðar verði til rökstuðnings úrskurða nefndarinnar. Ekki var talið á færi dómstóla að fjalla um takmörkun á upplýsingarétti vegna einkahagsmuna eða leggja mat á þýðingu trúnaðarákvæða í samningnum, en samningurinn var ekki lagður fram í málinu. Var kröfum P hf., R og RK því hafnað.
Stefnendur kröfðust þess að úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál yrði felldur úr gildi en með honum var Reykjavíkurborg og Ríkiskaupum gert skylt að veita stefndu aðgang að samningi um byggingu tónlistarhúss og ráðstefnumiðstöðvar á austurbakka Reykjavíkurhafnar. Stefnendur töldu úrskurðinn ólögmætan en á það var ekki fallist og var kröfunni hafnað.
G, sem starfaði sem blaðamaður, krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál, þar sem staðfest var ákvörðun utanríkisráðherra um að neita honum um aðgang að samkomulagi R, S og íslenska ríkisins, eigenda sameignarfélagsins Í, um úttekt á eignum úr félaginu við slit þess og skiptingu þeirra sín á milli. Talið var að 3. gr. upplýsingalaga nr. 50/1996 gæti aðeins náð til upplýsinga um félagið að því er varðaði atriði, sem sneru beinlínis að gerðum ríkisins sem eins af eigendum þess, meðal annars því hvernig ríkið fór með hagsmuni sína við slit félagsins. Aðgangur G yrði hins vegar að sæta þeim takmörkunum, sem um ræddi í 5. gr. laganna um takmarkanir á upplýsingarétti vegna einkahagsmuna. Að öllu virtu þóttu ekki efni til að fallast á það með ríkinu, að hagsmunir S og R af trúnaði um samninga þeirra þriggja á milli varðandi slit Í vægju þyngra á metum en þeir hagsmunir, sem meginreglu 3. gr. upplýsingalaga um aðgang almennings að gögnum væri ætlað að tryggja. Var krafa G því tekin til greina.