Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lykilorð: Niðurfelling saksóknar
Stefnandi var talinn hafa, af vítaverðu gáleysi, skemmt bifreið sem hann hafði tryggt með kaskó-tryggingu hjá stefnda. Stefndi var því sýkn af þeirri kröfu stefnanda að bótaskylda stefnda vegna þess tjóns sem varð á bifreiðinni yrði viðurkennd.
Með ákvörðun ríkissaksóknara var kæru brotaþola, A, á ákvörðun lögreglu um að hætta rannsókn máls á hendur X, vísað frá en lagt fyrir lögreglu að taka upp að nýju rannsókn málsins og var ákæra í framhaldinu gefin út. X krafðist frávísunar málsins þar sem skilyrði fyrir endurupptöku rannsóknarinnar hefðu ekki verið uppfyllt. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í ákvörðun ríkissaksóknara kæmi meðal annars fram að hann teldi tilefni til að taka upp rannsókn málsins með hliðsjón af tilgreindum upplýsingum sem fram kæmu í kæru A. Taldi Landsréttur ekki efni til að hnekkja því mati ríkissaksóknara að uppfyllt hefði verið það skilyrði 3. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008 að ný sakargögn teldust fram komin eða líklegt væri að þau kæmu fram ef rannsókn væri tekin upp að nýju. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Stefnanda dæmdar bætur vegna þvingunarráðstafana samkvæmt lögum um meðferð sakamála eftir að mál hennar var fellt niður.
Samkvæmt ákvörðun ríkissaksóknara var rannsókn vegna meintra kynferðisbrota X gegn A, sem áður hafði verið felld niður árið 2015, endurupptekin og ákæra á hendur X gefin út að þeirri rannsókn lokinni. X krafðist frávísunar málsins þar sem skilyrði fyrir endurupptöku rannsóknarinnar hefðu ekki verið uppfyllt. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar rannsókn málsins hefði hafist að nýju hafi meðal annars legið fyrir að vitni kvaðst geta veitt frekari upplýsingar um atvik en áður hefðu komið fram. Taldi Landsréttur ekki efni til að hnekkja því mati ríkissaksóknara að uppfyllt hefði verið það skilyrði 3. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008 að ný sakargögn teldust fram komin eða líklegt væri að þau kæmu fram ef rannsókn væri tekin upp að nýju. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Ákæruvaldið (
Hulda Elsa Björgvinsdóttir saksóknari)
gegn
X (
Helgi Bragason hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum lið í ákæru á hendur X var vísað frá dómi. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að eftir það tímamark að mál vegna sakarefnis ákæruliðarins var fellt niður á grundvelli 145. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, hefðu ekki komið fram ný gögn í skilningi 3. mgr. 57. gr. laganna sem réttlætt gætu ákvörðun ákæruvaldsins um að ákæra allt að einu í málinu.
X, Y og Z voru kærðar fyrir meint húsbrot og eignaspjöll. Í kjölfar rannsóknar var þeim tilkynnt með bréfum 23. september 2004 að rannsókn væri lokið og að rannsóknargögn gæfu ekki tilefni til frekari aðgerða og málið væri fellt niður. Kæranda var sent bréf þann sama dag þar sem honum var tilkynnt um niðurfellingu málsins og vakin athygli á rétti hans til að bera ákvörðun um niðurfellingu undir ríkissaksóknara innan mánaðar, sbr. 2. mgr. 114. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þann 26. október 2004 barst ríkssaksóknara bréf frá kæranda og gaf embættið í kjölfarið fyrirmæli um saksókn í málinu, sem leiddi til útgáfu ákæru á hendur X, Y og Z. Fallist var á það með héraðsdómara að þegar ríkissaksóknara barst kæran hafi verið liðinn sá mánaðar frestur sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 114. gr. laga nr. 19/1991 og því hafi ríkissaksóknara ekki verið rétt að hlutast til um útgáfu ákæru eins og gert var. Málinu var því að vísað frá héraðsdómi.