Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lykilorð: Hlutlæg ábyrgð
Stefnandi hafði uppi skaðabótakröfu m.a. gegn íslenska ríkinu vegna tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna haldlagningar bifreiðar í tengslum við rannsókn sakamáls sem síðar var fellt niður. Bótakrafa stefnanda greindist í tvo kröfuliði og varðaði annar kostnað vegna öflunar annarra bifreiða meðan á haldlagningunni stóð en hinn laut að lögmannskostnaði vegna aðstoðar við að fá haldinu aflétt. Fyrri kröfulið stefnanda var hafnað þar sem hann hafði ekki sannað tjón sitt en fallist var á síðari kröfuliðinn að hluta og stefnanda dæmdar bætur að álitum á grundvelli hlutlægrar bótareglu 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. ákvæðisins. Kröfum stefnanda á hendur Skattinum var vísað frá dómi án kröfu auk þess sem dráttarvaxtakröfu hans var jafnframt vísað frá dómi þar sem hún uppfyllti ekki kröfur d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefndi sýknaður af kröfu um bætur vegna handtöku og rannsóknaraðgerða lögreglu í tengslum við umferðareftirlit.
Sýknað af bóta- og viðurkenningarkröfu iðnfyrirtækis sem byggðist annars vegar á áhrifum skipulags á starfsemi félagsins og hins vegar meintum brotum stefnda á leigusamningi við félagið undir starfsemina.
Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda um meint tjón á fasteigna hans, vegna fleygunar klappar á samliggjandi lóð. Viðurkenningarkröfu á hendur tryggingarfélagi vegna ábyrgðartryggingar byggingingarstjóra var vísað sjálfkrafa frá dómi.
Stefnanda dæmdar miskabætur vegna þess að hann sætti frelsisviptingu og -skerðingu sem sakborningur í aðdraganda og undir rekstri sakamáls, í mun lengri tíma heldur en sá dómur sem hann á endanum hlaut kvað á um.
A krafði Í um bætur vegna fjárhagslegs og ófjárhagslegs tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Opinbert mál hafði verið höfðað gegn A vegna gruns um að hann hefði dregið sér fé en hann verið sýknaður. Taldi A að Í hefði bakað sér tjón með rannsóknaraðgerðum lögreglu og málsmeðferð í sakamálinu sem hefði verið höfðað án nægjanlegs tilefnis. Fallist var á að Í hefði ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir því að nauðsyn hefði borið til að halda A í gæslu í rúmar tvær klukkustundir á rannsóknarstigi hins opinbera máls. Þá var fallist á að ekki hefði verið ástæða til að endurtaka leit á heimili A og í sameign fjöleignarhúss, sem hann bjó í. Voru honum dæmdar miskabætur vegna þessa. Þá var fallist á að A bæru skaðabætur vegna skyrtu sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins en ekki skilað. Hins vegar var hafnað að ákvæði XXI. kafla laga nr. 19/1991 fælu í sér heimild til að dæma bætur vegna þess að A hefði verið sóttur til sakar án nægjanlegs tilefnis. Þótti ekki sýnt að skilyrði væru til slíkra bóta á grundvelli sakarreglunnar. Þá var hafnað kröfu A um bætur vegna mismunar á lögmannskostnaði samkvæmt gjaldskrá og tildæmdum málsvarnarlaunum í sakamálinu.