G og S greindi á um heimild S til að hafa gróðurhús á lóð, sem Hveragerðisbær leigði fyrri eiganda mannvirkja á lóðinni með lóðarleigusamningi frá 1999. Með samningnum var leigutaka heimilað að selja og veðsetja leigurétt sinn að lóðinni í heild, ásamt húsum þeim og mannvirkjum sem á henni yrðu gerð. Mannvirki á lóðinni voru á sömu hendi uns þau voru framseld í tvennu lagi sama kaupanda, í báðum tilvikum ásamt lóðarréttindum, annars vegar önnur mannvirki en gróðurhúsið, árið 2006, og hins vegar gróðurhúsið, í ársbyrjun 2007. Í kjölfarið voru eignirnar áfram framseldar í tvennu lagi og eignuðust G og S að endingu eignarhluta sína með framsölum á árunum 2014 og 2015. Hveragerðisbær innheimti fasteignagjöld og lóðarleigu af bæði G og S vegna eigna þeirra á lóðinni. Í dómi Landsréttar var meðal annars skírskotað til þess að í eldri og gildandi skipulagslögum væri mælt fyrir um að óheimilt væri að skipta lóðum án samþykkis sveitarstjórnar. Í samræmi við ákvæði eldri skipulagslaga hefði þáverandi leigutaka lóðarinnar verið heimilað, með 7. gr. lóðarleigusamningsins, að selja og veðsetja leigurétt sinn að lóðinni í heild, ásamt húsum þeim og mannvirkjum sem á henni yrðu gerð. Sala gróðurhússins með lóðarréttindum hefði ekki verið í samræmi við það. Hvorki S né sá sem hún sótti rétt sinn til hefði vegna þessa verið í góðri trú um að gróðurhúsinu fylgdu sjálfstæð lóðarréttindi eða einhvers konar hlutdeild í sameiginlegum lóðarréttindum eftir að S eignaðist gróðurhúsið. Þá fæli innheimta fasteignagjalda af gróðurhúsinu með sjálfvirkum hætti, en ekki á grundvelli sérstakrar ákvörðunar Hveragerðisbæjar þar um, ekki í sér óbeint samþykki bæjarins fyrir því að gróðurhúsinu fylgdu sjálfstæð lóðarréttindi. G nyti betri réttar en S til nýtingar lóðarinnar og þyrfti ekki að þola að lóðarréttindalaust gróðurhús S stæði áfram á lóðinni. Því var fallist á kröfu G um að S fjarlægði gróðurhúsið af lóðinni.
Jón Viðar Stefánsson og Auður Kristín Þorgeirsdóttir (
Finnur Magnússon lögmaður)
gegn
Óshæð ehf, Ívari Sigurjóni Helgasyni, Gísla Rúnari Böðvarssyni og Kristrúnu Kristmundsdóttur (
Þórhallur H. Þorvaldsson lögmaður)
J og A kröfðust þess annars vegar að Ó ehf. ásamt Í, sem leiddi rétt sinn frá Ó ehf., og hins vegar Ó ehf., ásamt G og K, sem leiddu einnig rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóðum Í, G og K með fram lóðamörkum fasteigna þeirra og fasteignar J og A, að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki J og A yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteignir þeirra og byggingarleyfi fasteignanna. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum fyrir umræddar fasteignir, sem stefndu væru bundnir af, yrði J og A ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., Í, G og K dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna af lóðum umræddra fasteigna að viðlögðum dagsektum.
A og M kröfðust þess að Ó ehf. ásamt S og H, sem leiddu rétt sinn frá Ó ehf., yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóð S og H með fram lóðamörkum fasteignar þeirra og fasteignar A og M að viðlögðum dagsektum. Í dómi Landsréttar kom fram að þar sem grjóthleðslan hefði ekki verið reist í samráði við eða með samþykki A og M yrði fallist á með þeim að hún væri í andstöðu við skipulagsskilmála, samþykktar teikningar fyrir fasteign S og H og byggingarleyfi fasteignarinnar. Í ljósi þess að grjóthleðslan hefði vikið svo verulega frá skipulagsskilmálum og samþykktum teikningum, sem stefndu væru bundnir af, yrði A og M ekki gert að sætta sig við grjóthleðsluna í núverandi horfi. Þrátt fyrir að því myndi fylgja mikil röskun að fjarlægja grjóthleðsluna yrði að líta til þess að Ó ehf. hefði ekki getað verið í góðri trú þegar félagið reisti umrætt mannvirki við lóðarmörkin. Var því Ó ehf., S og H dæmt skylt að fjarlægja grjóthleðsluna að viðlögðum dagsektum.
Þóra Guðrún Ingimarsdóttir og Bjarni Maríus Jónsson (
Þórður Bogason lögmaður)
gegn
Ís og ævintýrum ehf og Bjarna Skarphéðni G. Bjarnasyni (
Ólafur Björnsson lögmaður)
Stefnda m.a. gert skylt að fjarlægja mannvirki af leigulóð
R ehf. höfðaði mál á hendur K og krafðist þess að félaginu yrði gert að fjarlægja og loka fyrir fimm innkeyrsludyr sem ekki voru á samþykktum teikningum nánar tilgreinds fjöleignarhús. Talið var að þrjár af hurðunum hefðu verið settar upp á árinu 1997 og að R ehf. hefði fyrir tómlætis sakir glatað rétti sínum gagnvart K vegna þeirra. Á hinn bóginn var talið sannað að hinar tvær hurðarnar hefðu verið settar upp í október 2004. Hafði R ehf. allt frá því í desember 2006 leitast við að fá rétti sínum framgengt hjá byggingaryfirvöldum. Þegar endanlega var ljóst að þau töldu ekki efni til að beita þvingunarúrræðum hafði R ehf. beint þeirri kröfu til K í júní 2014 að hann lokaði fyrir dyrnar og kæmi fasteigninni í fyrra horf. Var mál þetta síðan höfðað í júní 2015. Var því ekki talið að R ehf. hefði glatað rétti sínum gagnvart K vegna tómlætis varðandi þær dyr. Þar sem ekki hafði verið aflað byggingarleyfis fyrir umræddum breytingum á ytra byrði fasteignarinnar eftir þágildandi skipulags- og byggingarlögum nr. 73/1997 var K gert skylt að loka fyrir fyrrnefndar tvær innkeyrsludyr að viðlögðum dagsektum.
Eigendur fasteignar í Húsahverfi í Reykjavík, A og H, höfðuðu mál á hendur nágranna sínum, B, og kröfðust þess að honum yrði gert að fjarlægja viðbyggingu af húseign sinni, sem hann hafði reist á grundvelli byggingarleyfis frá sveitarfélaginu R, að viðlögðum dagsektum. Með dómi Hæstaréttar 22. nóvember 2012 í máli nr. 137/2012 var felld úr gildi breyting R á tilteknum skilmálum deiliskipulags í hverfinu, en byggingarleyfi til handa B hafði verið gefið út á grundvelli breytingarinnar. Krafa A og H var tekin til greina í samræmi við 2. mgr. 56. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997, með vísan til þess að B hefði reist viðbygginguna með stoð í byggingarleyfi sem bryti í bága við skipulag og að hann yrði að bera áhættuna af því að verðmæti kynnu að fara forgörðum, enda hefði hann verið grandsamur um að A og H myndu leita úrræða til að fá hana fjarlægða allan þann tíma sem byggingarleyfi hans var til umfjöllunar hjá R og meðan á framkvæmdum við viðbygginguna stóð.
M höfðaði mál gegn E, B, dánarbúi BP, F ehf, Á og O og krafðist aðallega þess að E yrði gert að fjarlægja sumarhús sem hann hafði reist á sameiginlegu landi A að viðlögðum dagsektum og að öðrum stefndu yrði gert að þola dóm um þá kröfu. Með vísan til forsendna héraðsdóms var talið að A væri jörð í óskiptri sameign M, Á, O, F ehf. og dánarbús BP. Árið 2003 hafði E tekið á leigu landspildu úr jörðinni með samningi við tvo af eigendum jarðarinnar. Þar sem þeir voru ekki bærir til þess að leigja E spilduna upp á sitt einsdæmi var talið að E hefði skort lögmæta heimild yfir henni þegar B gaf út byggingarleyfi fyrir hinu umdeilda sumarhúsi. Fyrir lá að deiliskipulag hafði ekki verið gert fyrir land A og hafði hvorki verið fullnægt skilyrðum 3. mgr. 23. gr., sbr. 7. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997, né ákvæðis 3 til bráðabirgða við þau til að bygging sumarhúss E væri heimil við þær aðstæður. Skorti E því bæði eignarráð yfir landspildunni og lögmætt byggingarleyfi fyrir sumarhúsi sínu. Var hafið yfir vafa að E hefði verið kunnugt um báða þessa annmarka og vitað af andstöðu M við að hann reisti sumarbústað á spildunni. Ekki var fallist á með E að vegna 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefðu sameigendur M að jörðinni A þurft að standa allir að málinu til sóknar. Eftir að héraðsdómur gekk í málinu luku matsmenn skiptum á landi A en fyrir lá að M hafði krafist yfirmats vegna landskiptanna. Ekki talið að M skorti lögvarða hagsmuni af málarekstrinum þótt spildan undir sumarhúsi E væri samkvæmt landskiptunum ekki innan lands M enda ætti hann hagsmuna að gæta vegna meginreglna eignarréttar og ákvæða þágildandi skipulags- og byggingarlaga um grenndarrétt. Einnig var talið óhjákvæmilegt að E bæri áhættuna af því að verðmæti, sem mynduðust með framkvæmdum hans, gætu farið forgörðum. Var krafa M um að E yrði gert að fjarlægja sumarbústað sinn af landspildunni því tekin til greina. Ekki hefðu verið fyrir hendi réttmætar heimildir til að reisa sumarhúsið og skipti í því tilliti engu hver væri nú orðinn eigandi landsins.
Stefndu dæmd til að lækka hæð girðingar á lóðamörkum, einnig að færa girðingu frá lóðamörkum. Stefndu sýknuð af kröfu um að fjarlægja sólpall, eða hluta hans frá lóðamörkum. Stefndu dæmd til greiðslu dagsekta ef ekki þau inntu skyldu sína samkvæmt dóminum af hendi fyrir lok 15 daga aðfararfrests.
Viðurkennt að stefnda væri skylt að fjarlægja bát af lóð stefnanda. Sýknað af kröfu um að stefndi fjarlægði hliðarfærslugarða dráttarbrautar af lóðinni.
Stefndi tók niður stiga í eignarhluta sínum í fasteign sem hann taldi sér vera heimilt. Að kröfu stefnanda var því hafnað og dæmt að stefnda væri skylt að setja stigann aftur á sinn stað.
X og Y voru sakfelldir í héraði fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa í ágóðaskyni, lagt á ráðin og staðið saman að innflutningi á samtals 701,54 grömmum af kókaíni, sem flutt voru í tvennu lagi til Íslands frá Hollandi um Danmörku, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Y játaði aðild sína að innflutningnum, með þeim athugasemdum að hann hefði ekki lagt á ráðin um innflutninginn með X, sem ekki hefði komið að málum og þá kvað hann háttsemi sín ekki hafa verið í ágóðaskyni. Hæstiréttur staðfesti sakfellingu Y og var hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. X neitaði sök bæði við meðferð málsins í héraði og hjá lögreglu. Enginn meðákærðu bar hann sökum og ekkert vitni bar um aðild hans að ákæruefnunum. Lögreglan hleraði síma ákæru og fylgdist sérstaklega með ferðum X í um það bil ár áður en hann var handtekinn og kom fyrir hlerunartækjum í bifreið hans. Hins vegar var hvergi að finna í gögnum lögreglu staðfestingu á aðild X að umræddum fíkniefnainnflutningi. Samkvæmt þessu var ekki talið að fram hefði komið sönnun um háttsemi X er laut að þeim ákæruatriðum sem honum var gefið að sök. Var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
Í málinu kröfðust A og H þess að B yrði gert að fjarlægja viðbyggingu sem hann hafði reist ofan á hús sitt á grundvelli byggingarleyfis frá R að viðurlögðum dagsektum, en ella að viðurkennt yrði að útgáfa umrædds byggingarleyfis hefði verið ólögmæt. Talið var að við útgáfu leyfisins hefði verið brotið gegn skilmálum gildandi deiliskipulags sem R hefði verið óheimilt að víkja frá nema að undangenginni grenndarkynningu, sbr. 7. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Þar sem slík kynning hafði ekki farið fram var krafa A og H um að B yrði gert að fjarlægja bygginguna samkvæmt fyrirmælum 2. mgr. 56. gr. sömu laga tekin til greina.